Bekijk dit bericht op InstagramZoals we het vandaag kennen, wordt streetwear geassocieerd met high-end luxe prijzen, maar doordrenkt met coolheid en straatgeloofwaardigheid die bij traditionele merken ontbreekt. Als we echter teruggaan naar de jaren tachtig en negentig, zien we dat merken als Cross Colours, Karl Kani, FUBU en Sean John de basis hebben gelegd voor de bloei van huidige streetwear-merken.#tbt @llcoolj Waardeer uw steun. #fubu25
Een bericht gedeeld door FUBU (@fubuthecollection) op 9 november 2017 om 7:14 uur PST
Bekijk dit bericht op InstagramDe jaren tachtig waren een decennium van opvallende consumptie, waardoor veel Amerikanen hun rijkdom letterlijk op de mouwen droegen. Achtergestelde zwarte en latino-gemeenschappen; hoewel ze arm waren, vormden ze geen uitzondering op de maatschappelijke druk om via mode enige schijn van status te tonen. Tegelijkertijd plaagden in een van die buurten, de Bronx, politiegeweld, bendes, drugs en armoede de wijk, waardoor de kunstvorm ontstond die rap werd. Zo begon de relatie tussen rapmuziek en mode. Terwijl rappers het echter hadden over de ambitieuze levensstijl die geassocieerd wordt met luxe mode, en merken als Ralph Lauren gratis promotie gaven, reageerden reguliere ontwerpers niet op de bewondering. Stedelijke mode werd ontwikkeld, niet alleen omdat we niet werden opgenomen in de concepten van high-end ontwerpers of ideeën over wat high fashion en couture inhielden, maar we werden zelfs niet opgenomen als geschikte modellen en zeker niet in aanmerking genomen voor enige vorm van betaalbaarheid of prijskaartje, zegt Vriendinnetjes Kostuumontwerper Stacy Beverly. Dit gebrek aan representatie en toegankelijkheid creëerde een vraag in zwarte en Latino-gemeenschappen naar luxe mode die tegemoet kwam aan het verlangen naar wederzijdse promotie en hiphop-esthetiek. Mode die voor ons was, door ons zo u wilt. Dit gat in de markt inspireerde de vindingrijkheid van lokale ontwerpers zoals Dapper Dan om luxemode opnieuw uit te vinden voor zijn eigen mensen. Mijn favoriete ding over Dap is dat hij nooit naar de reguliere mode heeft gekeken voor validatie. Hij keek niet echt naar trends omdat hij de culturele esthetiek van zijn gemeenschap kende, zegt Bevy Smith, inwoner van Harlem en tv- en radiopersoonlijkheid.
Een bericht gedeeld door Dapper Dan (@dapperdanharlem) op 19 maart 2013 om 14:07 PDT
Bekijk dit bericht op InstagramDe innovatieve stijl in de wijken van New York en de toewijding aan de hiphopgemeenschap leidden tot het iconische merk Cross Colours, gecreëerd door Carl Jones en TJ Walker, die de zwarte renaissance die in de jaren negentig plaatsvond in film en televisie gebruikten om hun bedrijf te promoten en aanwezig te zijn in de detailhandel. Toont zoals Fresh Prince Of Bel Air , Een andere wereld , In levende kleur , en Me! Mtv-raps gaf een breder publiek een kijkje in de cultuur en mode van hiphop, en hielp om streetwear-merken te legitimeren in de ogen van grote bedrijven. Cross Colors werkte vervolgens samen met de in Brooklyn gefokte onafhankelijke ontwerper Karl Kani, waardoor hij een winkelorder van $ 6 miljoen binnenhaalde. Door het succes van Cross Colors en Karl Kani waren ook andere merken zoals FUBU, Mecca, Rocawear, Phat Farm en Baby Phat winstgevend. Maar Sean Diddy Combs veranderde het spel toen hij Sean John creëerde. Door complexere ontwerpen te ontwikkelen in luxe fabricaten om te concurreren met gevestigde, reguliere merken, herdefinieerde Sean John luxe in de streetwear-sector en daarbuiten. Diddy's werk leverde hem de prestigieuze CFDA (Council of Fashion Designers of America) prijs op voor Menswear Designer of the Year in 2004, waarmee hij Ralph Lauren en Michael Kors versloeg. Wat Diddy met Sean John deed, was geweldig, want hij had het idee om een zwart luxemerk te creëren en hij bouwde het en had een vrijstaande winkel op Fifth Avenue, wat een primeur was. En hij was in staat om het bedrijf zo op te bouwen dat hij het kon verkopen, en ik denk dat dat een goed voorbeeld is van zwart ondernemerschap en visie, zegt Emil Wilbekin, voormalig Style Editor voor Uitstraling tijdschrift.
Een bericht gedeeld door Kruis kleuren (@crosscoloursla) op 24 januari 2019 om 17:11 uur PST
Bekijk dit bericht op InstagramDus wat gebeurde er? Uit het voorbeeld van baanbrekende merken en ontwerpers en grote bedrijven die constateerden dat er een enorme markt was voor kleding gemaakt door hiphopartiesten, ontstonden vele andere lijnen. Van Outkast tot Wu Tang's Wu-Wear tot Nelly's Vokal, de markt raakte oververzadigd met lijnen die veel van dezelfde producten droegen, met weinig complexiteit of kwaliteit. Daarom zijn de meeste van die merken nu ter ziele, en hebben ze ook luxemerken geïnspireerd om de esthetiek na te bootsen die is gecreëerd in zwarte en latino-gemeenschappen. Toen zwarte consumenten eenmaal zagen dat historische luxehuizen de looks creëerden die ze toch wilden dragen, hebben we ervoor gekozen om onze koopkracht te gebruiken voor Europese ambities. Mode is kapitalistisch. Het hangt af van aspiratie. Aspiratie betekent voor ons dat we buiten onszelf streven, dus volgens de vroege gewoontes raken deze labels om een aantal redenen een beetje uit de mode, maar ook omdat de valuta voor mobiliteit niet Karl Kani of FUBU zou dragen, zegt Kimberly Jenkins , Professor in Parsons' School of Fashion en curator van de kunsttentoonstelling Fashion and Race: Deconstructing Ideas, Reconstructing Identities.Een bericht gedeeld door SEAN JOHN (@seanjohn) op 29 januari 2015 om 13:28 PST
Bekijk dit bericht op InstagramAls het ging om uithoudingsvermogen, konden de relatief jonge streetwear-merken gewoon niet concurreren op dezelfde markt als traditionele modehuizen. Deze erfgoedhuizen zijn honderden jaren oud en hebben een merkwaarde opgebouwd, dus de investering is terugverdiend. Als je wat Louis Vuitton of wat Chanel koopt, zullen ze in waarde stijgen, zegt Shelby Ivey Christie, Luxury Media Manager en gastheer van Meisje met de bamboe oorbel podcasten. We moeten luxe kopen als een investering. Met de huidige voortdurende gesprekken over luxe erfgoedmodehuizen en hoe zwarte mensen door hen zijn buitengesloten, toegeëigend en niet gerespecteerd, is het misschien tijd voor ons om opnieuw te overwegen hoe we luxe definiëren.De speler laden...Een bericht gedeeld door FUBU (@fubuthecollection) op 2 maart 2019 om 11:40 uur PST
