De leider van de burgerrechten, Malcom X, zei beroemd dat 'de meest gerespecteerde persoon in Amerika de zwarte vrouw is'. Tientallen jaren later resoneren die woorden nog steeds. En de danswereld is niet immuun voor het onderwerpen van zwarte vrouwen aan een oneerlijke behandeling. Het was tenslotte pas dit jaar - en na toenemende druk van online petities - dat veel grote danskledingmerken beloofden panty's en pointe-schoenen te maken in tinten die passen bij de huidskleur van zwarte vrouwen.
Maar andere, meer verraderlijke kwesties blijven de vooruitgang van zwarte vrouwen in de danswereld belemmeren. Dansgeest sprak met vijf zwarte vrouwen over de obstakels die ze als professionele dansers tegenkwamen.
Geconfronteerd met micro-aanvallen
Tapdanseres Maud Arnold, die lid is van de populaire tapgroep Syncopated Ladies, zegt dat ze gedurende haar hele carrière de effecten heeft gevoeld van een andere behandeling als zwarte vrouw. 'In mijn ervaring kan het als zwarte vrouw zijn in ruimtes die niet worden beheerd of gecontroleerd door zwarte vrouwen extreem vijandig en neerbuigend zijn', zegt ze. 'Naast danseres produceer ik ook grootschalige dance-events. Toch ben ik hotels binnengelopen waar ik balzalen en theaters huur, waar ik de show produceer, en er werd mij gevraagd: 'Waar is de baas?' of 'Je weet toch dat je een team nodig hebt om dit te doen?' of 'We anticiperen op je macht verkopen 50 procent van de kaartjes '', herinnert Arnold zich. (En voor de goede orde, het evenement eindigde uitverkocht.)
Dergelijke micro-agressies - opmerkingen of opmerkingen die stigma onthullen jegens historisch gemarginaliseerde groepen - variëren van subtiele toespelingen tot harde oordelen. 'Mij werd verteld om te overwegen mijn verwachtingen te beperken en in plaats daarvan te streven naar een klein of semi-professioneel gezelschap', zegt Erica Lall, die momenteel danseres is bij American Ballet Theatre. 'Ik moest vooral leren vooruit te komen door de instructies en correcties toe te passen die mijn klasgenoten en collega's kregen, omdat ik vaak over het hoofd werd gezien.'
Jacqueline Green, hoofddanseres bij het Alvin Ailey American Dance Theatre, zegt dat ze ook micro-agressies heeft meegemaakt als jonge danseres, vooral toen ze trainde in prestigieuze zomerprogramma's. 'Niet alleen deden een aantal van de jonge dansers waarmee ik heb getraind me herinneren aan mijn zwartheid door me backhanded complimenten te geven, zoals' Je bent echt heel goed ', maar sommige van mijn docenten hadden ook vergelijkbare reacties op mijn talent. en vaardigheid ', zegt Green. 'Niet al deze reacties waren kwaadaardig of bedoeld om mij eruit te halen, maar voor een 13-jarig meisje was het een wake-up call. Ballet was nog geen vakgebied dat bekend of comfortabel was met de aanwezigheid van het zwarte lichaam, en helaas is het er nog steeds niet. '
Jacqueline Green (Richard Calmes, met dank aan Green)
Voor zwarte vrouwen is het moeilijke deel van het navigeren door de danswereld niet alleen het vinden van een baan, het is er een vinden. Broadway-veteraan Monique Smith zegt dat er simpelweg niet veel muziektheatertracks zijn gemaakt voor zwarte vrouwen, wat zich vertaalt in minder kansen op werk. 'Als blanke danseressen de kans krijgen om een van de vier mogelijke nummers in een show te ontvangen, is er meestal maar één mogelijk nummer voor de zwarte danseres', zegt Smith.
Keisha Hughes, een commerciële danskunstenaar die heeft gewerkt met enkele van de grootste namen in de muziek, waaronder Cardi B, Nicki Minaj en Lil 'Kim, zegt dat colorisme een rol speelt bij het casten, waarbij sommige creatieve teams de voorkeur geven aan lichtere huidtinten boven donkere. 'Castingregisseurs en artiesten zijn nog steeds op zoek naar etnisch ambigue vrouwen, omdat ze denken dat de wereld dat het beste zal ontvangen', zegt ze. 'Ze weigeren die formule om te zetten.'
Cultuurschande
Omdat zwarte vrouwen over het algemeen andere haartexturen, fysieke bouwwerken en culturele ervaringen hebben dan hun blanke tegenhangers, voelen ze zich vaak ongeschikt voor de danswereld. En veel van zijn microkosmossen, zoals de balletgemeenschap, handhaven witheid als de norm. 'Ik werd' de donkere 'genoemd en er werd mij verteld dat ik overal uitpuilende spieren had, terwijl ik nooit echt uitpuilende spieren had', zegt Lall. 'Ik had net een parmantere buit die prominenter was dan die van mijn andere klasgenoten.'
Arnold herinnert zich dat ze bij verschillende audities voor haar haar werd uitgekozen. 'Een panellid vroeg me:' Kan je haar nog iets anders doen? ' Ik heb mijn haar altijd natuurlijk gedragen, wild en gekruld, maar dat was vóór de beweging van natuurlijk haar ', zegt Arnold. 'Omdat veel mensen aan de andere kant van de tafel niet op mij lijken of vrienden hebben die op mij lijken, begrijpen ze de mogelijkheden van mijn haar niet.'
Maud Arnold (Lee Gumbs, met dank aan Arnold)
Vooruitstrevend
Een zwarte vrouw zijn in de danswereld brengt veel unieke uitdagingen met zich mee. Maar de vijf vrouwen die we hebben geïnterviewd, hebben alles doorstaan en zijn het erover eens dat in jezelf geloven de sleutel is om je doelen te bereiken. 'Geen enkele branche is perfect, en het kan zijn dat je dingen tegenkomt die verkeerd of twijfelachtig aanvoelen', zegt Green. 'Maar blijf doorgaan met wat je weet dat juist is. Er is voor iedereen een plek om te dansen, en als je er geen vindt, moet je die misschien creëren. '