Het faalt nooit, nooit - als ik in de auto zit of aan het schoonmaken ben, of misschien beter gezegd, in een club, en ik hoor die vertrouwde stem en die aanstekelijke beatdrop, dan begin ik op commando te dansen. Het is onmiddellijk. Jij weet het misschien ook wel.
Het is tijd voor de percolator.
Het is tijd voor de percolator.
Het is tijd voor de percolator.
Zelfs als ik het schrijf, hoor ik het in mijn hoofd, en daardoor bebop ik een beetje in mijn stoel terwijl ik typ. Ik hou van klassieke housemuziek, maar dat is zonder twijfel mijn favoriet in het genre. Het is bekend dat ik ook het hele nummer de dans doe - en mijn haar zweet en mijn dijspieren verbrandt tot noppen in het proces. Het is altijd mijn officiële hype-song geweest, maar nu is het ook mijn persoonlijke mantra, vooral omdat we in het vierde kwartaal van 2011 zitten.
De komende weken zullen die last-minute buizerd vergemakkelijken om te handelen naar alle dingen die ik op en neer had gezworen dat ik dit jaar van mijn must-do-lijst zou worden afgevinkt. Elke oudejaarsavond haal ik mijn kleine stiften en mijn kleine witte posterbord tevoorschijn en maak een heel groot spelplan van hoe ik wil dat mijn volgende 364 dagen eruit zien; doelen die ik wil bereiken, mijlpalen die ik wil bereiken, ambities die ik wil realiseren. Ik post het waar ik er elke dag naar kan kijken, geconfronteerd kan worden met mijn eigen visie en mezelf afvraag: Dit is wat je zegt dat je wilt. Dus wat ga je doen om het te krijgen?
En een tijdje zit ik op de hielen van proactiviteit. Ik ben een e-mailende, bellende, Google-onderzoekende, missie-volbrengende mamma jamma. Dan, ergens langs de lijn, fizz ik. Ik kan niet eens vaststellen wanneer ik mijn vuur verlies om 'er gedaan te krijgen. Is het in de lente als het weer warmer wordt? Is het in de zomer als ik wordt afgeleid door barbecues en schattige sandaaltjes shoppen? Het maakt eigenlijk niet uit wanneer het gebeurt. Het doet het gewoon, en uiteindelijk draag ik dezelfde ideeën en dezelfde plannen die ik het jaar ervoor had over naar het volgende jaar en het volgende jaar en het volgende jaar - ongedaan gemaakt, onafgemaakt, ontevreden.
Maar niet deze doorstart, schat. Ik heb het nog niet eens over 2012 omdat we nog genoeg 2011 over hebben om mijn kont - en al mijn andere onderdelen - in de versnelling te krijgen en grote dingen te laten gebeuren, zelfs met T-minus zes weken en tellen. We hebben geen nieuwe set van 365 kalenderdagen nodig om iets te doen wat we al zo'n 1460 willen doen. Ik weet dat ik zakelijke ideeën heb waarop ik heb gezeten die zichzelf niet zullen lanceren en waarvan ik droom om eindelijk een masteropleiding af te ronden die ik begon toen de sluipschutter het district verwoestte. Het is tijd om naar die doelen te handelen, vooral omdat ik weet dat ik op 31 december 2012 goed en geërgerd zal zijn als ik nog steeds het droevige lied van verdriet zing omdat ik bleef slepen.
Dus elke week heb ik mezelf een specifieke taak toegewezen die bijdraagt aan een einddoel. Het hoeft niet glamoureus of wereldschokkend te zijn. Maar over zes weken zijn dat zes dingen die niet af zouden zijn als ik was blijven rommelen. We hoeven het in het nieuwe jaar niet groots te doen. We kunnen het nu groots doen. Ik weet dat ik officieel te veel tijd heb doorgebracht, dit jaar en alle andere al geruime tijd, sijpelend. Het nieuwe motto voor eind 2011 is denk, bid, doe iets. Als het werkt, prima. Als dat niet het geval is, hergroepeer je en probeer je iets anders. Start gewoon. Beweeg in de richting van het doel. En neem dat dan mee naar 2012, al opgevoerd, al vooruitgegaan, al gefocust in plaats van te wachten tot er een bal valt om je opnieuw toe te wijden aan je visie. Het is van jou. Je kunt er op elk moment naar handelen. Waarom nu niet? Er is een tijd om te doorsijpelen en een tijd om te beginnen. De speler laden...
Begin dus.
