Ik herinner me dat mijn zoon Orrin zijn allereerste stapjes zette. Ik was net de kamer binnengelopen om hem te zien cruisen terwijl hij zich vasthield aan een tafel. Maar toen hij me zag, lichtten zijn ogen gewoon op. Orrin tuimelde naar me toe met een, twee, drie, vier, vijf snelle passen voordat hij viel en ik hem in mijn armen ving.
Een paar jaar later was ik echter degene die het gevoel had dat ik viel. Na vijf jaar samen hebben mijn vrouw en ik besloten uit elkaar te gaan. En hoewel ik verdrietig was om haar te verliezen, was mijn grootste zorg op dat moment de mogelijkheid dat ik Orrin niet zou kunnen zien. Ik had geen juridische poot om op te staan toen we uit elkaar gingen, want ik ben niet zijn biologische vader.
In mijn eerste huwelijk had ik zo'n breuk meegemaakt. Eén verschil: pas na de breuk ontdekte ik dat mijn dochter met mijn eerste vrouw niet biologisch van mij was. Ze nam haar mee naar South Carolina, en later deed ik afstand van de ouderlijke rechten aan haar biologische vader. Met mijn tweede vrouw wist ik dat Orrin niet mijn biologische zoon was. Maar ik ben opgegroeid zonder vader en ik ken het belang van een mannelijke figuur in het leven van een kind. Ik had het geluk om mannen te hebben die me begeleidden en vormden toen ik opgroeide, dus ik had er geen probleem mee om hetzelfde te doen voor een andere jonge man.
Orrin en ik hebben een speciale band. Toen ik hem voor het eerst ontmoette, was hij nog maar een baby, maar het klikte. Toen ik hem in de ogen keek, voelde ik een sterke band met hem. De manier waarop hij naar me keek en glimlachte - ik werd meteen verliefd op hem. Dat was ook de vonk voor mijn liefde voor zijn moeder. De speler laden...
Ik wist dat het een pakketdeal was om de relatie met mijn tweede vrouw naar een hoger niveau te tillen, dus ik dacht erover na en we gingen een tijdje met elkaar uit voordat we uiteindelijk gingen trouwen. Toen mijn vrouw zich inschreef voor een intensief radiologieprogramma in het Harlem Hospital en daar het grootste deel van haar tijd doorbracht met vrijwilligerswerk of studeren, kregen Orrin en ik echt een band. Mr. Mom zijn was geen probleem voor mij. Het gaf me de kans om nog meer bij hem te zijn, maar later maakte het onze scheiding moeilijk voor hem. Hij was eraan gewend dat ik er elke dag was, en het duurde bijna een jaar voordat hij gewend was aan verschillende huizen en het nieuwe schema.
Mijn ex heeft nooit geprobeerd me bij Orrin weg te houden. Ze vroeg me zelfs in zijn leven te blijven en zei dat ze vond dat Orrin me nodig had. Onze scheiding verliep zeer vriendschappelijk en er werd meteen een bezoek gebracht.
Orrin is net 12 geworden en we zien elkaar praktisch elk weekend. Ik leer hem over de dingen die voor mij belangrijk zijn: verantwoordelijkheid, respect, vooral respect voor vrouwen. Onderwijs is ook een groot ding voor mij. Hij is een echte student en een fervent lezer, en hij vindt het niet erg om als een nerd te worden beschouwd.
Ik zou graag denken dat de bijdragen die ik heb geleverd aan het leven van mijn zoon, hebben geholpen om te vormen wie hij is als persoon. Als er iets is, zijn we spiritueel verbonden. Ik verwijs nooit naar Orrin als mijn stiefzoon; hij is mijn zoon. Hij heeft altijd geweten dat ik niet zijn biologische vader ben, en het is nooit een probleem geweest. De liefde van Orrin was de eerste keer dat ik onvoorwaardelijke liefde heb ervaren.
