De cd-collectie van mijn tante Rhoda was de zaak.
Ik bedoel, ze had albums van... Ja broer , India.Arie, Carl Thomas (en elke andere zwarte artiest die in de jaren negentig furore maakte) allemaal in kleine slots. Neem me niet kwalijk terwijl ik terugdenk aan de dagen van direct herkenbare albumhoezen en de nervositeit die gepaard ging met het per ongeluk breken van de plastic stukjes die het cd-doosje bij elkaar hielden.
Hoe dan ook, mijn tante kocht, net als veel andere zwarte vrouwen, het debuutproject van Lauryn Hill. Ik zat te kijken hoe Hill hoog boven een stad liep gebouwd op vinylgroeven in 'Everything Is Everything'. Een tiener John Legend klonk verdomd goed bonzen op die pianotoetsen. De platenkrassen waren uitgesproken en mijn, wat schopte die drum. Maar meer dan het technische geluid, het nummer voelde is goed. Het was vers. Dus begon mijn bewuste koesteren van Het verkeerde onderwijs van Lauryn Hill .
Tien jaar later was mijn sonische smaak duidelijk uitgewerkt. Toch was ik nog steeds erg geïnteresseerd in de gospel-meets-raw soul die Hill presenteerde en erbij stond. Ik begon haar woorden diep te respecteren. Ik ben opgegroeid in een kleine, omgebouwde kerk in het diepe zuiden, dus Laatste Uur was een opgefriste les over materieel streven. Superster vroeg me om me te verzoenen met hoe populaire rap was afgedwaald van politiek gerichte wortels. Ex-factor was een langzame brander die sprak over relationele complexiteit en beslissingen die niet moeilijk zijn op papier, maar emotioneel wel. de titelloze afwerking knippen was een vroege lezing over het lot en manifestatie, toen de laatste niet zo veel aanwezig was in het reguliere lexicon. Het album was een uitbrander van honing, een herkenbare verwevenheid van relatiepraat en een boost van vertrouwen in één. Als een zwarte vrouw die volwassen werd in de tijd van onmiddellijke communicatie en maatschappelijke devaluatie, had ik nodig: Misleiding . Dus kocht ik mijn eigen exemplaar, dat meer dan een paar krasjes opliep, bij een tweedehands platenzaak.
Portret van de Amerikaanse pop- en rhythm & blues-muzikant Lauryn Hill, 1998. (Foto door Anthony Barboza/Getty Images)
In 1998, het jaar Misleiding werd vrijgelaten, rouwde de zwarte gemeenschap. Een van onze helden, de gouden medaillewinnaar van de Olympische atletiekbaan, Florence Griffith-Joyner, was plotseling in haar slaap overleden. Blanke racisten in Jasper, Texas hebben James Byrd Jr. op brute wijze gelyncht en zijn lichaam achtergelaten voor een zwarte kerk. Beginnend in de jaren zestig en culminerend in de jaren negentig , was het aantal gevangengenomen Amerikanen verschoven van grotendeels blank naar overwegend zwart, als gevolg van raciaal geladen wettigheid. Er was geen perfecte balsem voor zo'n verwoesting en hartverscheurend verlies, maar er was behoefte aan genezing in de nasleep ervan. Hill wilde die hoop en een stem zijn voor de minderbedeelden.
Ik maak muziek die kwesties communiceert die niet altijd bovenaan de agenda staan, voor mensen voor wie niet altijd wordt gesproken, zei Hill in een interview in 1999 met Achterpagina's van Rock . Voor mij is het niet politiek, want er is niets partijdig aan wat ik doe. Ik ben geen democraat of republikein, ik ben gewoon een muzikant die spreekt voor mensen die, wat ze ook stemmen, nog steeds niet zo'n grote stem hebben. Hill gaf prioriteit aan onze benarde toestanden terwijl hij onze geluiden vermengde (reggae, doo-wop, blues), om ons een oeuvre te geven dat onze geest zou aanmoedigen en de tand des tijds zou doorstaan.
Een fysieke kopie van Het verkeerde onderwijs van Lauryn Hill . Foto tegoed: De dingen die ons maken .
Awards zijn niet altijd markeringen van uitmuntendheid. Zoals, we weten dit. In sommige gevallen beweren kunstenaars zelfs dat hun schenking is: eerder een resultaat van een geheim genootschap van smaakmakers. Het is speciaal wanneer je kunst vormt die tot de ziel van de zwarte massa kan spreken, terwijl je ook plaquettes en stapelpapier krijgt. Vanaf 2021 is het viervoudig Grammy-winnende album gecertificeerd diamant . Het heeft zijn majesteit niet opgeofferd voor een trofee en al meer dan 20 jaar zijn we die luidruchtige familieleden in het publiek van een diploma-uitreiking. Ze deed het. De beheerders vragen ons om ons applaus vast te houden tot het einde, maar we weigeren. Onze zus is heropgevoed en geprezen. We zijn te trots.
Mijn tante heeft haar cd-verzameling ingeruild voor een smartphone en zo heeft ze haar favoriete jams opgeslagen. Net als ik. We verschillen precies 20 jaar van elkaar, gescheiden door gemeenschappelijke generatie-ervaringen, voornamelijk de introductie van sociale media als hoofdbestanddeel. We lijken echter meer op elkaar dan we allebei goed kunnen uitleggen. Ze kent een hete beat ( Verlorenen ) als ze er een hoort, kan ik mijn vingers in de songtekst dopen en elke druppel liefde vinden ( Vertel het hem ).
Ik wilde een album maken over liefde, iets vrolijks, iets oprechts. Ik wilde dat deze generatie iets wist, ik wilde dat we over liefde zouden praten, Hill zei tegen een live publiek in 2018. Dus dat is Lauryns geschenk aan ons als zwarte mensen - de moeders en vaders, zussen en broers, tantes en nichtjes - liefde. Het bindweefsel van onze gemeenschap, de ongrijpbare magie en uiteindelijk alles wat er werkelijk is.