In de kleine uurtjes van een doordeweekse ochtend zit ik op een overvolle bank in de onredelijk koude wachtkamer van een opnamestudio in het centrum van Manhattan met voldoende tijd om na te denken. Het zal uren duren voordat de artiest die voorheen bekend stond als Lauryn Hill, tevoorschijn komt om ons interview te beginnen - een ongemak dat haar mensen erkennen en zich herhaaldelijk verontschuldigen. Om redenen die het Fugees-kamp cryptisch omschrijft als ingewikkeld, lijkt het bijna onmogelijk om Pras Michel, Wyclef Jean en Lauryn Hill samen te brengen om hun aanstaande reünie-album te bespreken. Ook al zijn ze alle drie in de studio, vanavond zie ik alleen Lauryn.
Terwijl ik wacht, ben ik wanhopig op zoek naar de continue lus van Hill's 1998-tour de force van mijn iPod Het verkeerde onderwijs van Lauryn Hill en de klassieker van de Fugees De score . Ik heb beats nodig. Klopt dingen, herinner me eraan dat ik op het punt sta een vrouw te ontmoeten wiens creatieve genialiteit niet alleen twee van de belangrijkste albums in de hiphopgeschiedenis heeft voortgebracht, maar wiens wezen - haar rauwheid, haar eerlijkheid, haar kwetsbaarheid over liefde, haar ontluikend moreel en spiritueel bewustzijn - schokte de wereld ook door te beseffen dat hiphop nog steeds toegang kon bieden tot een hoger niveau. L-Boogie, zoals we haar ooit liefkozend noemden, was de hoop van hiphop, puur en simpel. Chocola. Visceraal. Sexy. Slim als de hel. Succesvol. Betaald. En ze baarde in godsnaam niet één maar vier van de kleinkinderen van reggaelegende Bob Marley. Lauryns iconische opkomst en internationale bekendheid zou kunnen betekenen dat de wereld zich klaarmaakte voor Black Girl Rule.
Maar bijna vanaf het begin was er controverse rond de verheerlijking van Lauryn Hill. In 1998 klaagde een kwartet van professionals uit de muziekindustrie, Johari Newton, Rasheem Pugh, Vada Nobles en Tejumold Newton, Hill aan wegens songwriting en productiekrediet op Misleiding , waarmee hij het populaire idee uitdaagde dat het album een eenmansshow was. De rechtszaak werd later buiten de rechtbank beslecht. Haar romantische verbintenis met Rohan, de zoon van Bob Marley, de vader van haar vier kinderen, werd geteisterd door een schandaal toen werd gemeld dat Rohan nog steeds getrouwd was met een vrouw met wie hij begin jaren negentig geloften had uitgewisseld. Toen Hill het podium betrad op MTV's losgekoppeld vier jaar geleden geloofden veel fans en naaste medewerkers dat ze getuige waren van een genie die ongedaan werd gemaakt. De persona van de fly-girl was vervangen door een uitdagende vrouw waar het publiek op reageerde door hun koopkracht in te houden. Ondanks het feit dat losgekoppeld werd gefactureerd als een langverwachte terugkeer, verkocht de cd slechts een fractie van de omzet die werd behaald door Misleiding .
De voormalige medialieveling, die ooit de covers sierde van tijdschriften zo divers als Essence en Harper's Bazaar , kwijnde weg in de rechtbank van de publieke opinie. Hill besloot het huis schoon te maken en de banden met voormalige collega's te verbreken en vrienden. Ze werd in 2003 uitgenodigd voor het Vaticaan en verbaasde fans door een vernietigende aanklacht uit te vaardigen tegen priesters die kindermishandeling plegen. En afgelopen zomer in Londen liet ze meer dan tweeduizend kaarthouders bijna drie uur wachten met niet meer uitleg dan: ik heb een probleem met uitstelgedrag. Ik vind het heel moeilijk om te beslissen wat ik aan moet trekken. Het is een vrouwending. Beroepshalve kwam haar gedrag neer op zelfsabotage. The New York Daily News had afgelopen november een blind item en beschuldigde Hill ervan nieuwe diva-hoogten te bereiken door een heerszuchtige regel op te leggen aan iedereen die aan haar comeback-album Fugees werkt, en merkte op dat ze ervoor zorgt dat iedereen haar mevrouw Hill noemt.
De redenen voor haar nieuwe raadselachtige persona verschillen drastisch, afhankelijk van de bron. Hill, nu 30, beweert dat ze gehard is geworden omdat sommigen in haar binnenste cirkel misbruik van haar maakten en haar gebruikten voor persoonlijk gewin. Maar volgens een vriend die weigerde te worden genoemd, maar die bijna tien jaar nauw met de zanger heeft samengewerkt, zijn deze beschuldigingen gewoon ongegrond. Lauryn heeft een geschiedenis waarin ze haar problemen de schuld geeft van degenen die ze vertrouwt, zegt hij. Ze wil dat de mensen die bij haar in dienst zijn bang voor haar zijn, omdat ze dat verwart met respect.
Rapper Talib Kweli, een fan en voormalige kennis wiens ode aan de nieuw verklaarde identiteit van mevrouw Hill enkele dagen voor dit interview werd uitgezonden op het New Yorkse radiostation Hot 97, heeft een andere kijk. Wanneer een kunstenaar een stukje van haar ziel aan het publiek geeft, krijgt ze dat niet per se terug, denkt hij. En als je constant enorme stukken van jezelf geeft zoals Lauryn deed, moet je soms dingen doen die excentriek of gek lijken om je eigen gezond verstand te behouden. Je kunt je terugtrekken, je kunt spirituele raad zoeken, wat er ook voor nodig is om dat stukje van je ziel terug te krijgen dat je hebt weggegeven.
Supermodelagent Bethann Hardison, die Hill al kent sinds de zangeres 19 jaar oud was, vraagt zich af of Hills eerste liefdeservaringen haar op dit pad hebben gebracht. Soms doen dingen je zo diep dat je er nooit van geneest, zegt Hardison. Je wordt een keer gebeten, twee keer verlegen, meer zelfbeschermend. Ik denk alleen dat ze nooit de kans heeft gekregen om te genezen van wat haar geest of haar hart had kunnen breken.
Wanneer mevrouw Hill eindelijk verschijnt voor het interview, is ze mooi, tenger, met een uitstraling die voelbaar kwetsbaar, fragiel zelfs is. In de loop van ons gesprek van een uur wordt één ding buitengewoon duidelijk: niet alleen heeft L-Boogie het gebouw verlaten, maar het Lauryn Hill-pictogram dat we hebben helpen creëren, kan ook heel goed een illusie zijn geweest. Haar beslissing om mevrouw Hill te worden, bevrijdt zowel haarzelf als ons van wie we haar nodig hadden. Maar we moeten goed luisteren naar deze opmerkelijk stekelige en minder knuffelige incarnatie, want ze bezit nog steeds een compromisloze schittering, een koppige eerlijkheid, een zelfbewustzijn dat de meesten van ons benauwend zouden vinden, en een niet-aflatende schoonheid die zelfs in het licht van haar vele tegenstellingen.
Essence : Waarom een Fugee-reünie?
Lauryn-heuvel: Door terug te komen en de problemen op te lossen die de band scheidden, proberen we te profiteren van een sfeer en synergie die ooit was. Ik heb mijn eerste podiumervaringen en veel vertrouwen gekregen van wat ik heb geleerd in de studio met deze jongens, met name Wyclef. We hadden de complicaties om op zeer jonge leeftijd openbare mensen te worden, en het gebeurde allemaal onder een microscoop. Er was goed en er was slecht. Dingen zijn waarschijnlijk niet goed afgelopen. Dit project heeft dus veel te maken met afsluiting. Zodra u in staat bent om het negatieve op te lossen, kunt u het goed terugvorderen.
Essence: In het verleden heb je aspecten van je relatie met de Fugees beschreven als emotioneel giftig. Wat is er veranderd?
Heuvel: Ik ben een stuk ouder, wijzer en helderder. Ik heb meer verstand van mensen. Tegelijkertijd is er een enorme hoeveelheid negatieve energie geweest die me blokkeerde en mijn onafhankelijke inspanningen probeerde te verhinderen. Dus het dwong mijn hand om terug te komen en dingen op te lossen. En daar praat ik aardig en beleefd over.
Essence: Je zit in een bedrijf waar de druk op artiesten groot is om te blijven produceren, ook als ze niets te zeggen hebben. Hoe heb je dat vermeden?
Heuvel: Ik leef een zeldzaam en uniek leven waarin ik de hele tijd creëer. Zelfs mijn downtime is waarschijnlijk wat andere mensen als werk zouden beschouwen. Ik schrijf veel. Soms zijn het scenario's. Ik was intens bezig met kleding en modeontwerp. Soms word ik geïnspireerd door muziek. Soms is het gewoon liefde. Maar die druk kan enorm zijn. Het kan ook erg gevaarlijk zijn, bijna als compressie.
Essence: Je hebt op jonge leeftijd veel succes ervaren. Hoe ging u om met de eisen van beroemdheden? De speler laden...
Heuvel: Ik denk niet dat ik ooit beroemdheden heb behandeld. Een tijd lang moest ik helemaal weg. Er waren veel verleidingen, verlokkingen, beknellingen - of het nu de afhankelijkheid van het beeld was of gewoon een vals gevoel van veiligheid. Ik creëerde vanuit zo'n oprechte, pure plek, maar die verleidingen zorgden voor een zeer giftige situatie voor mijn creativiteit, mijn persoon. Als je 23 bent, weet je niet hoe je daar diplomatiek mee om moet gaan, vooral niet als iedereen om je heen is beïnvloed door het geld, de roem, de aandacht. Beroemdheid zelf wordt een verslaving. Een van mijn hoop voor kunstenaars van vandaag is dat ze niet vast komen te zitten in beelden die niet echt weerspiegelen wie ze zijn. Iedereen is een beetje gebonden aan dit supercoole, supervolwassen, superperfecte, superconsistente beeld. Het ziet er geweldig uit op de plank, maar het kan mensen ook pijn doen en hun groei belemmeren, omdat hun imago groeit, maar hun persoon niet.
Essence: Na Het verkeerde onderwijs van Lauryn Hill werd uitgebracht, werd je een icoon voor veel jonge zwarte vrouwen die zich identificeerden met je muziek en je imago. Is die status ooit benauwend?
Heuvel: Ik denk dat wat onderdrukkend is, iets is dat buiten de waarheid ligt. Als die pictogramstatus het resultaat is van het feit dat mensen de waarde van mijn eerlijkheid waarderen, dan is het welverdiend en organisch. Het wordt pas repressief als het gebaseerd is op een vals concept of beeld. En dat is waar ik mezelf constant van probeer te verwijderen. Mensen moeten begrijpen dat de Lauryn-heuvel waaraan ze in het begin werden blootgesteld het enige was dat op dat moment in die arena was toegestaan. Er was veel meer kracht, geest en passie, verlangen, nieuwsgierigheid, ambitie en mening die niet was toegestaan in een kleine ruimte die was ontworpen voor de massale aantrekkingskracht van de consument en gedicteerd door zeer beperkte normen. Ik moest opstappen toen ik me realiseerde dat ik in het belang van de machine veel te gecompromitteerd was. Ik voelde me ongemakkelijk omdat ik in iemands gezicht moest glimlachen als ik ze echt niet mocht of zelfs goed genoeg ken om ze leuk te vinden. Ik dacht dat het oké was om een lied te schrijven over iets ingewikkelds als ik door iets ingewikkelds ging. Maar ik ontdekte dat mensen alleen rood en blauw konden erkennen en ik zat daar ergens tussenin. Ik was paars. Ik moest vechten voor een identiteit die niet in een van hun hokjes past. Ik ben een hele vrouw. En als ik niet heel kan zijn, heb ik een probleem. Tegen het einde had ik zoiets van, ik moet hier weg.
Essence: Je hebt er dus bewust voor gekozen om je geruime tijd uit het openbare leven te verwijderen. Wat heb je ontdekt?
Heuvel: Twee of drie jaar lang was ik weg van alle sociale interactie. hier was geen muziek. Er was geen televisie. Het was een zeer introspectieve en gecompliceerde tijd omdat ik mijn angsten echt onder ogen moest zien en elke demonische gedachte over minderwaardigheid, onzekerheid of de angst om zwart, jong en begaafd te zijn in deze westerse cultuur moest beheersen. Er was veel moed, geloof en risico voor nodig om het vertrouwen te krijgen om mezelf te zijn. Ik had te maken met mensen die daar niet blij mee waren. Ik was een jonge vrouw met een ontwikkelde geest die niet bang was voor haar schoonheid of haar seksualiteit. Voor sommige mensen is dat ongemakkelijk. Ze begrepen niet hoe vrouw en sterk samenwerken. Of jong en wijs. Of zwart en goddelijk .
Essence: Welke grenzen heb je in die tijd vastgesteld?
Heuvel: Toen ik uiteindelijk zei: genoeg is genoeg, ik denk dat het publiek daar kennis mee moest maken. Ik was op een dag in een winkel toen deze vrouw me begon aan te raken en ik zei: Luister mevrouw, ik hou er niet van om aangeraakt te worden. En ze was beledigd. Houd je er niet van om aangeraakt te worden?! Vijf jaar geleden zou ik gezegd hebben: Oké, raak me aan. Nu heb ik zoiets van, ik hou er niet van om aangeraakt te worden, ga van me af! Ik had daar niet altijd de kracht voor. Het is vooral moeilijk als je het verlangen hebt aardig gevonden te worden en iedereen gelukkig te maken.
Essence: Je was een artiest die rijp leek voor het merk van beroemdheden - het parfum, de pop, de muziek, de kledinglijn, en toch vermeed je het. Waarom?
Heuvel: Daar was ik bang voor. Ik denk dat er bepaalde dingen waren die ik had moeten uitbuiten, omdat het mijn geboorterecht was. Het is wat ik deed. Mode is bijvoorbeeld iets dat ik adem. Het is iets wat ik heel natuurlijk deed, maar ik heb mijn stijl, mijn uiterlijk, overal gezien. Ik probeerde niet echt mijn stijl te delen, ik probeerde gewoon mezelf te zijn en te bestaan. In plaats daarvan heb ik gezien dat mijn concepten, mijn ideeën, mijn creatieve geboorterecht worden uitgebuit, toegeëigend, gekopieerd en gereproduceerd. En dat was pijnlijk.
Essence: Ik ben geïnteresseerd in wat je uitdrukte als de behoefte om een hele vrouw te zijn. Ik merk dat het voor veel zwarte vrouwen een strijd is om geaccepteerd te worden in een samenleving die niet in staat lijkt om ruimte te maken voor onze intelligentie, schoonheid en kracht. Het wordt bijna uitgedrukt als een verplichting. Alsof je nooit geluk zult vinden omdat je te dope bent.
Heuvel: Het gaat echt over de zwarte vrouw die verliefd wordt op haar eigen beeld van schoonheid. Ik weet dat ik heb gevochten om van mezelf te houden en wederkerigheid in een relatie te ervaren. Ik dacht dat een perfect wederkerige relatie onmogelijk was. Dat is dat zwarte vrouw het muildier van de wereld is. Er staat dat ze niet kan krijgen wat ze verdient, hoe dope ze ook is. En weet je, je moet door de angst heen. Je moet wel iets doen met de onzekerheid, spoken en demonen die al eeuwen in ons zijn geprogrammeerd. Je moet de stemmen beheersen, alle onzekere en ontoereikende mannen die afval in de geest, ziel, geest en psyche van een vrouw stoppen, zodat ze haar kunnen gebruiken. Je moet loskomen van die onzin. Ik heb niet veel van de vrouwen die voor mij kwamen die oorlog met succes zien vechten. En als je het niet ziet, weet je niet of het kan. Maar daar is het geloof voor.
Essence: En liefde?
Heuvel: Ik realiseer me nu dat je liefde moet krijgen, punt uit. Liefde is mijn voedsel. De waarheid is mijn zuurstof. Ik heb die dingen nodig. Ik weet zeker dat er tijden zijn geweest dat ik mezelf de liefde probeerde te ontzeggen door in iets veilig of handig te blijven. Tegen de tijd dat ik me realiseerde dat dat niet ging werken, had ik letterlijk honger naar zuurstof. Nu realiseer ik me dat voldoening, en het vermogen om het te bevestigen, mijn geboorterecht is. Geluk, vreugde, liefde, vrede zijn allemaal dingen waar ik recht op heb, zolang ik geen compromissen sluit of genoegen neem met minder.
Essence: Is dit een duidelijkheid die kwam met het worden van mevrouw Hill?
Heuvel: Ik ben altijd wijs geweest na mijn jaren. Ik ben altijd een leraar geweest. Toen ik een kind was, gaf ik les aan volwassenen, omdat ik altijd aan het leren was. Ik ben mevrouw Hill omdat ik weet dat ik een wijze vrouw ben. Dat is het respect dat ik verdien.
Joan Morgan woont in New York. Aanvullende rapportage door Nicole Saunders.
