Toen D'Angelo eindelijk terugkwam met Zwarte Messias in december 2014, het langverwachte album zalfde Kendra Foster als een funk-soul Mary Magdalene. Co-schrijver van acht van de 12 nummers van het album, waaronder het Grammy-winnende Really Love Foster zette haar coming-outfeest vorig jaar voort als achtergrondzangeres met D'Angelo & the Vanguard op The Second Coming Tour. En haar mystiek speelde een rol in de wederopstanding van D: ze gaf geen interviews. Graaf het onafhankelijke debuut van de voormalige P-Funk-zanger op voor aanwijzingen (voorjaar 2014 .) Myriadmorphonicbiocorpomelodicrealiteitshapeshifter ), en haar stilte leek te zeggen.
Kendra Foster , haar nieuwe titelloze album, doorbreekt de stilte. Foster's succes van de ene op de andere dag kwam door stints met bands als Smoke, Fish-n-Grits, Concept en Children of Production, plus het betalen van contributie als een Parliament-Funkadelic All-Star. (De geboren Tallahassee ontmoette P-Funk-oprichter George Clinton voor het eerst als een voormalig A&M-jazzstudies in Florida.) Nu, met Chaka Khan en haar eigen singles met invloeden uit de jaren 70 - zie Beloof hier te blijven - ze laat er geen twijfel over bestaan over wie ze is en wat ze op tafel brengt.
Hoe heb je D'Angelo leren kennen?
Er waren veel bijna-ongevallen, maar rond 2008 had George Clinton een verjaardagsfeestje in L.A. Ik was klaar om te vertrekken en een aantal mensen in de band zaten allemaal in de feestbus buiten. George's dochter komt op [de bus] en op haar telefoon had ze een foto van D'Angelo. Ik had zoiets van, breng ons in contact!
Dus een paar maanden later had ik een tussenstop en kreeg ik het lef. Hallo, mag ik D'Angelo spreken...? Dit is Kendra Foster, het meisje van P-Funk. De roodharige, niet het blanke meisje... [gelach] Ik had altijd al met je willen werken. Hij was gewoon, oké, ja, cool. Stuur mij een monster. Ik stuurde hem een voorbeeld van mijn schrijven. Hij had me eigenlijk herkend en probeerde me al te vinden omdat hij me met P-Funk op het Montreux Jazz Festival zag optreden. De speler laden...
We konden nooit contact maken totdat ik in 2009 [naar Brooklyn] verhuisde. We ontmoetten elkaar in de studio, en pas toen speelde hij me wat van de dingen die binnenkort op B zouden komen. gebrek aan Messias . En toen werden sommige dingen vers gemaakt.
Hoe waren die sessies voor jou?
Nou, het was geweldig. In het begin begon het met meer onderwerping en goedkeuring, met dingen als Sugah Daddy, Ain't That Easy, Really Love en een paar anderen, waar ik de lege plekken invulde en ik terug zou komen met hem. Maar er waren tijden dat we gewoon samen in de studio konden zitten, wat echt geweldig was. Ik vind hem muzikaal erg verwant. En zijn aantekeningen waren uitstekend. Ze waren erg intellectueel; Ik voelde me intellectueel uitgedaagd. Hé, zeg zoiets als wat James Baldwin zou zeggen door de stem van Dorothy Parker of zoiets. En je zou zijn als, ja! [gelach] Hij is muzikaal echt briljant. Ik hoefde mijn stem niet te veranderen om met hem te schrijven. Ik kon echt mezelf zijn en me uitspreken over problemen, sociaal onrecht, de gemeenschap en onmenselijkheid in het algemeen.
Heeft hij iets aangeboden voor je album?
Hij zei dat ik een deuntje mocht hebben, maar dat moet misschien op het tweede album komen. Er komen nog meer dingen van D'Angelo & the Vanguard; het is in de maak.
Promise to Stay Here herinnert aan Rufus' Tell Me Something Good. Hoe vind je je eigen stem door andere mensen je te laten beïnvloeden?
Belita Woods - ze was met een groep genaamd Brainstorm, later gespeeld op Reis naar het licht (geweldig album) en met P-Funk - liet me op een bepaalde manier mijn stem zien, door een oudere versie [van mij] te zijn. Ik vind het niet erg om na te bootsen. Omdat ik mijn stem niet kon vinden totdat ik me realiseerde dat door het nabootsen en er gewoon zo van te houden dat je het wilde dupliceren, je je eigen vocabulaire krijgt om je eigen auteur te zijn, met je eigen stem. Het nabootsen bouwt de woordenschat op.
