De veelzijdige bewegingsartiesten Sheopatra Jones en Yorelis Apolinario ontmoetten elkaar voor het eerst tijdens audities voor seizoen 12 van 'So You Think You Can Dance'. Ze maakten onmiddellijk verbinding. Op dat moment vormde Jones een nieuw geheel vrouwelijk collectief genaamd De Raad , een veilige plek voor vrouwen om hun kunst te ontwikkelen, en ze wist dat ze wilde dat Apolinario er deel van uitmaakte. Uiteindelijk veranderden de vriendschap en artistieke alliantie van het duo in een romantische relatie. Tegenwoordig zijn ze verloofd, en hun werk wordt vaak geïnspireerd door hun toewijding aan sociale rechtvaardigheid. Dansgeest sprak met Jones en Apolinario om meer te weten te komen over The Council, waarom dansers zo'n belangrijk onderdeel zijn van de Black Lives Matter-beweging en wat danser-activisten kunnen doen om het momentum gaande te houden.
Wat inspireerde de Raad?
Sheopatra Jones: Ik had een moment waarop er heel weinig herkenbaarheid was tussen mij en mijn mannelijke bemanningsleden. Ik had het gevoel dat ik niet volledig werd gehoord of gerespecteerd, en ik wilde echt in een ruimte zijn met andere vrouwen die soortgelijke gaven hadden. Het was een lang schot dat iemand anders die ruimte zou creëren. Als ik verandering wil zien, moet ik de verandering zijn. Dus begon ik contact te zoeken met vrouwen die ik bewonder, die ervoor zorgen dat ik beter wil worden.
Er is zoveel propaganda over wat vrouwen, en vooral vrouwen van kleur, horen te zijn. Ik wilde dat iedereen dat deed zien ons - om te zien dat we in alle soorten en maten komen, en dat we krachtig zijn. Het is belangrijk om die ruimte te hebben, niet alleen voor andere vrouwen, maar ook voor jongere meisjes.
Yorelis Apolinario Vast en zeker. In Florida was ik een van de drie vrouwen in mijn team, en dat was precies zo. Toen we tegen andere bemanningen ingingen, stonden de vrouwen in de groepen tegen elkaar op. Het voelde niet alsof er een groep vrouwen in de freestyle-gemeenschap was, althans in Florida, om echt contact mee te maken, te delen en mee te groeien.
Hoe inspireert je inzet voor activisme je danswerk?
SJ: Ik denk dat wie we zijn, heeft verteerd wat we doen. Veel van onze projecten zijn dus geïnspireerd door wat we doormaken of wat we anderen zien doormaken. We hebben zeker gewerkt aan projecten waarvan we denken dat ze impact zullen hebben, ook al gaat het niet specifiek over ras, maar over het tonen van zwarte mensen in een ander licht, of vrouwen in een ander licht. Wat we ook doen als groep, we streven er beslist naar om verandering teweeg te brengen en mensen te helpen kennis op te doen
NU AL: En vertrouwen. Als ik de meisjes in The Council had gezien toen ik een klein meisje was, had ik waarschijnlijk meer zelfvertrouwen gehad in de manier waarop ik mezelf draag. Iedereen heeft andere dingen te bieden en is representatief voor grotere groepen mensen. Als ik dat in shows had gezien, zou het de manier hebben veranderd waarop ik over mezelf dacht toen ik opgroeide.
SJ: Dans is naar mijn mening momenteel op zijn hoogtepunt. Het is onze verantwoordelijkheid om dingen te creëren die er niet zomaar even zijn, maar die blijvend zijn en blauwdrukken worden. Het zijn dingen die zijn gebouwd om lang mee te gaan, die zullen inspireren, die mensen zullen helpen lang nadat we er niet meer zijn.
Wat bedoel je als je zegt dat dans op zijn hoogtepunt is?
SJ: Dansers hebben miljoenen volgers. Ze zijn in staat om werk uit te leveren en het hoeft geen productie van een miljoen dollar te zijn. Meer mensen geven les dan ooit tevoren. Er is meer toegang. En de meest populaire apps, zoals TikTok en Dubsmash, zijn dans-apps.
Zijn we nu op ons hoogtepunt wat betreft beloning en respect? Nee, niet eens in de buurt. Maar mensen zijn geïnteresseerd in dans. Gewone mensen zullen vragen: 'Dans je op Millennium? De studio met de rode muur? ' Als dat gaat gebeuren, dan gaan we ons steentje bijdragen.
Waarom is het belangrijk dat dansers een rol spelen in de Black Lives Matter-beweging?
SJ: Zwarte dans en zwarte kunst maken mensen elke dag rijk. Alles en nog wat waar we deel van hebben uitgemaakt, zouden beide handen in deze beweging moeten zijn. Op dit moment is hiphop een van de culturen met de grootste stem. En ik denk dat hiphop zwart is. Het is onze folklore. Het maakt deel uit van de manier waarop we ons uitdrukken. Het drukt het verhaal uit dat zwarte levens ertoe doen, omdat het laat zien hoe mooi we zijn - kijk hoe we op onze tenen draaien en onze borst ploffen. Met die kracht komt verantwoordelijkheid. Niet iedereen weet hoe hij door middel van petities of wetten moet vechten. Je moet alle mogelijke krachten gebruiken om te vechten tegen zoiets kwaads als systemische onderdrukking.
NU AL: Ik zag veel populaire dansers die meestal niets over sociale rechtvaardigheid zeggen, een standpunt innemen en zeggen: 'Dit is wat mij is overkomen.' Het gaf het verhaal een bekend gezicht. Mensen zullen zich meer geïnspireerd voelen om onderzoek te doen en onrechtvaardigheid te begrijpen omdat hun favoriete dansers erover praten.
Welk advies heb je voor danser-activisten die verandering willen bewerkstelligen?
SJ: Onthoud allereerst dat angst niet het ontbreken van moed is. Je kunt moedig zijn en bang zijn - dat is oké. Er zijn veel anderen die je steunen. Zwijg nooit. Wees vervelend. Zelfs als je het gevoel hebt dat slechts 50 mensen je zullen horen, stop nooit met spreken. Het heeft altijd invloed op ten minste één persoon.
NU AL: Stop niet, zoals ze zei. Het gaat niet om het aantal mensen dat luistert, het gaat erom wie die mensen zijn en de kwaliteit van uw bericht. Als twee invloedrijke mensen je horen en je bericht pushen, komt het nog steeds naar buiten. Blijf consistent.