Het had goed kunnen zijn. Colorisme en zijn vele manifestaties zijn niet het spul van een eenmalig gesprek. Het is groot, zwaar gepraat en, meeliftend op de eerste discussie die is ontstoken door Donkere meisjes vorig jaar, het is een groot, zwaar, noodzakelijk gesprek. Maar Lichte meisjes struikelde vroeg in zijn twee uur durende tv-tijd en kon zichzelf niet overeind houden, zelfs niet aan het einde toen ze een schattig klein meisje naar buiten brachten dat zong over haar licht dat schijnt en India.Arie om ons een van haar zielsverzachtende affirmaties te tokkelen . Het was gewoon niet genoeg.
Om eerlijk te zijn, een documentaire over de colorisme-gerelateerde pijn van lichte en biraciale vrouwen had een moeilijke weg te gaan voordat deze zelfs maar werd uitgezonden. Critici waren ruim van tevoren geladen, gespannen en gericht op sociale media, zozeer zelfs dat de controverse rond de show waarschijnlijk meer kijkers opleverde dan zonder. Het had de verantwoordelijkheid om dubbel goed te zijn om niet alleen de verwachte inhoud met zelfvertrouwen te leveren, maar ook de furore van een groeiend - en zeer luidruchtig - lichaam van sceptici de kop in te drukken.
Zelf heb ik mensen vooraf gepleit om open te staan voor alle verhalen van vrouwen. De erfenis van discriminatie van zusters met een donkere huid is lang en het voorrecht dat wordt geboden aan degenen die lichter zijn, is te goed gedocumenteerd om betwistbaar te zijn. De discussie zou gemakkelijk kunnen veranderen in de Olympische Spelen van onderdrukking van het colorisme. Wie draagt er meer pijn? Wie heeft er meer recht om zich zo te voelen? Toch ben ik er vast van overtuigd dat we, net als bij andere dingen, elkaar authentiek moeten horen, niet alleen luisteren om een reactie terug te blaffen.
Maar er was gewoon te veel inhoud van te veel interviews met te veel mensen, van sommigen met niets echt waardevols om bij te dragen aan het gesprek, zonder het feit dat ze representatief licht van huidskleur zijn. (Zie ook: Raven die, zoals ze zelf toegeeft, geen abonnement heeft op labels. Dus als je niet zwart kunt zijn, vraag me dan af hoe je een lichte huid kunt hebben?)
In plaats van ze op een natuurlijke manier te laten ontvouwen, zijn de getuigenissen binnenin Lichte meisjes ’ verhaaltraject werden gehaast, gepropt in een vluchtige reeks tragedies en trauma's toegeschreven aan colorisme. Ik neem niets aan van de verschrikkingen die deze vrouwen hebben meegemaakt. Mijn hart gaat uit naar hen, vooral degenen die gewelddadig zijn aangevallen. Het afstemmen van een verkrachtingsverhaal op een coloristische context is echter problematisch. Dat is een kwestie van vrouwelijkheid. Dat is een kwestie van openbare veiligheid. Dat is een strafrechtelijke vervolging en een kwestie van de rechten van het slachtoffer. Maar het is geen kwestie van colorisme. De speler laden...
Ook dit was te merken: grapjes binnenkomen Donkere meisjes was minimaal, maar de overvloedige aanwezigheid van komieken die werden geïnterviewd, maakte duidelijk dat het heel goed is om een clou te maken ten koste van een lichte huid, zelfs in de heiligheid van een serieus gesprek waarin vrouwen hun pijn blootleggen en echte tranen vergieten vanwege ervaringen binnenkant ervan. Up popped Talent, echt willekeurig, pratend over een date die hem geen popcorn zou krijgen in de bioscoop omdat ze een lichte huid had en niet slaafs hoefde te zijn zoals hij verwachtte van een vrouw met een donkere huidskleur. Dan was er de dame met de grote pruik die grinnikte en grinnikte door een herinnering aan een donker, kortharig meisje dat haar in elkaar sloeg omdat ze net zo licht van huid en mooi was geweest. mevrouw.
Stereotypen werden alleen voldoende ingevuld toen jongens de kans kregen om hun mening te geven, dus om het gesprek af te ronden, introduceerde de film een stel dwazen die een voorbeeld waren van de standaardkwestie-mentaliteit achter teintvooroordelen. Ze noemen ze echter voorkeuren. Misschien was alles wat inzichtelijk was achtergelaten op de vloer van de uitsnijderij. Een moment van dank voor het duo Kappas dat de stem van niet dom vertegenwoordigde.
Dit alles gezegd hebbende, waardeer ik de moeite om openlijk over colorisme te praten op een hoofdpodium. Een deel van de bijdragende pathologie is de stille opname ervan in onze cultuur, de bestendiging ervan, zelfs in onhandige, onbedoelde opmerkingen. Het probleem is er nu, op EIGEN van alle plaatsen. Dat maakt het echt, echt daarbuiten. Hoewel de _____ Meisjes franchise mag zijn gang gaan, het onderwerp zelf is nog lang niet uitgeput, vooral omdat het een wereldwijd, intercultureel probleem is, waarop in de loop van beide documentaires werd gewezen.
Ik heb me de helft van mijn tijd afgevraagd wat er ontbrak terwijl ik aan het kijken was Lichte meisjes en ik denk dat het was omdat het niet het gevoel had dat het van een helende of oplossingsgerichte plaats kwam. Het had goed kunnen zijn - als het ons had geholpen beter te begrijpen wat we kunnen doen om colorisme daadwerkelijk te verhelpen. Fingers crossed voor de volgende keer.
Schrijver Janelle Harris schrijft stukken over geslacht en ras, en rolschaatsen af en toe door de straten van Washington, DC. Ze bezoekt Twitter en woont op Facebook.
