Problemen duren nooit altijd. Soulman Will Downing kan dat beamen. Vorig jaar leed de jazz/R&B-sensatie aan polymyositis, een onverklaarbare erfelijke spierziekte, die hem bedlegerig, stemloos en onbeweeglijk maakte. Na bijna een jaar in het ziekenhuis te hebben gelegen, heeft Downing moedige sprongen gemaakt tijdens zijn opmerkelijke reis naar herstel. Deze maand bracht hij zijn laatste poging uit, Na vannacht , een persoonlijk bewijs van zijn blijvende geloof. Essence.com sprak met The Prince of Sophisticated Soul over zijn nieuwe album, het verlies van zijn stem en waarom hij de papieren achtervolging heeft gestaakt.
Essence.com: Wat inspireerde je om op tournee te gaan om je weg naar herstel van de spierziekte Polymyositis te bespreken?
Will Downing: Touren is iets dat ik elke keer doe als ik een plaat uitbreng. Ik had geen kans om het te doen voor het laatste album en wilde het deze keer doen. Ik doe het al 20 jaar, iets vreemds en ik ben gewend om in de kamer te werken, een paar baby's te kussen - en ik kan het niet allemaal aan Barack overlaten om te doen (lacht). Nee serieus, zei ik tegen mezelf zodra ik gezond genoeg was om op pad te gaan om mijn album te promoten.
Essence.com: Hoe hebben je fans op je gereageerd?
WD: Het is duidelijk dat als ze me zien, ze in shock en verbazing zijn omdat ik weer loop. Dank God voor zijn genade en mijn therapie. Maar we praten over de muziek en mijn ziekte.
Essence.com: Is je nieuwe album, After Tonight, wat je loyalisten van je horen?
WD: Nou, het is een weerspiegeling van wat ik heb meegemaakt. Ik had ongeveer drie nummers voltooid en veel van de nummers spreken over waar ik op dat moment was, zoals God Is So Amazing. Ik zou zeker zeggen dat dit project autobiografisch is. Ik denk dat wat ik heb gedaan waarschijnlijk het beste werk is dat ik ooit heb gedaan. Het is oprecht, oprecht en heeft veel lessen.
Essence.com: Ze zeggen dat je aandoening erfelijk is. Was er iemand in uw familie die er last van had?
WD: Niemand in mijn familie heeft ooit van dit ding gehoord, dus ik weet niet 100 procent zeker hoe het begon, want niemand kon me een echt antwoord geven. Ik heb met andere mensen gesproken die het hebben gehad en net als ik begonnen ze zich aanvankelijk zwak te voelen en dan denk je dat ik gewoon moe ben en dan eist het gewoon zijn tol.
Essence.com: Hoe snel verzwakte uw toestand u?
WD: In januari vertelden ze me dat ik mijn stem ging verliezen en zodra ik binnen twee weken het laatste nummer op dit album af had, was mijn stem weg.
Essence.com: Wauw! Was je er kapot van om je instrument te verliezen?
WD: Vreemd genoeg was ik dat niet. Je zou denken dat het verliezen van mijn stem omdat ik een zanger ben het grootste probleem was, maar het stoorde me niet. Ik was niet eens bang om nooit meer te kunnen zingen omdat ik zoveel in mijn leven met mijn instrument heb gedaan en God heeft me gezegend om meer mensen aan te raken dan ik me ooit had kunnen voorstellen en heeft me in staat gesteld om de wereld rond te reizen. Maar de gedachte om onbeweeglijk te worden, knoeide met mijn hoofd. Ik ga niet zeggen dat ik het toonbeeld was van gezondheid en atletiek, maar ik geniet van basketbal, bowlen, fietsen, autorijden en rondrennen met mijn kinderen.
Essence.com: Soms heeft God een drastische manier om ons stil te maken. Was u vóór uw ziekte workaholic?
WD: Absoluut. Ik jaagde op die dollar omdat ik voelde dat ik alles moest krijgen terwijl het krijgen goed was. Mijn vrouw en mijn moeder probeerden me altijd te waarschuwen om het rustiger aan te doen, maar ik luisterde nooit. Door mijn ziekte heb ik mijn prioriteiten kunnen veranderen en heb ik geleerd dat het leven niet alleen om geld draait en dat je erachter komt wat echt belangrijk is: familie en liefde. Het was een wake-up call.
Essence.com: We hebben ons allemaal schuldig gemaakt aan een achtervolging op papier. Hoe lang was je in het ziekenhuis? De speler laden...
WD: Ik ging in 2007 naar het ziekenhuis en ik heb daar ongeveer zeven maanden gelegen.
Essence.com: Had u in die tijd last van depressies?
WD: .: Oh alsjeblieft, ik ging door een periode van depressie. Ik vervloekte God zoals je niet zou geloven. Het is een heel vreemde situatie omdat je geen greep hebt op de realiteit. Ik was extreem zwak en kon me niet bewegen, maar in gedachten bleef ik mezelf voorhouden dat het over een paar weken wel goed zou komen. Toch moest ik nog steeds twee verpleegsters bellen om me op te halen en naar de badkamer te brengen, maar weer in mijn hoofd was ik in orde.
Essence.com: Een vechter staat zichzelf nooit toe een nederlaag te accepteren.
WD: Je hebt gelijk. Ik kan me herinneren dat mijn ouders me bezochten en zeiden dat je moest eten. En ik zeg: 'Ik eet goed en bovendien is dit eten smerig.' Ten slotte vertellen de artsen en verpleegsters me dat ze een voedingssonde in me willen stoppen omdat ik aan het wegkwijnen was. Ik denk: waarvoor? Ik heb goed gegeten. Een paar maanden heb ik nooit in de spiegel gekeken. Sommige van mijn vrienden kwamen langs en gaven me een scheerbeurt en een knipbeurt, maar ik heb nooit in de spiegel gekeken. Toen begonnen mensen vanuit het hele land naar me toe te vliegen om me te bezoeken en het drong tot me door, oh jullie denken dat ik ga sterven!
Essence.com: Heeft een deel van je de mogelijkheid van volledig herstel opgegeven?
WD: Oh nee, ik zag het als inspiratie. Ik besloot toen en daar dat ik ging eten, vooral nadat ik mezelf eindelijk in een van de ziekenhuisspiegels zag en moest vragen: Wie is dat? Ik was huid en botten. Ik was 215 en was in een paar maanden afgezakt naar 115. Ik zou letterlijk twee theelepels soep nemen, een stuk brood eten, water drinken en vol zitten.
Essence.com: Hoe moeilijk was het voor je vrouw?
WD: Natuurlijk hadden we een 24-uurs verpleegster. Het is het soort dingen dat je iemand anders ziet overkomen en nooit denkt dat jij het zou kunnen zijn, dus we leerden allemaal samen. Dit is mijn tweede huwelijk en we zijn al zes jaar getrouwd en het is een echt bewijs van je huwelijksgeloften als je zegt voor zieker of armer, ze menen het. Je denkt nooit dat het ooit werkelijkheid zal worden en als dat gebeurt, kom je erachter of je met de juiste persoon bent getrouwd. Niet dat ik me ooit heb afgevraagd of mijn vrouw niet de juiste was, maar nu weet ik zonder enige twijfel dat ik bij de juiste vrouw ben.
Essence.com: Hadden uw kinderen moeite om met uw aandoening om te gaan?
WD: Ja. Ik heb drie kinderen, 23, 16 en 11. Toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis was mijn jongste dochter zo blij dat ik thuis was. Een paar weken later begint ze te huilen en zegt dat ze wil dat ik ga lopen, dus dat was mijn motivatie en ik begon een paar stappen te zetten. Toen was het: 'Ik wil dat papa sneller loopt en dan rent.' Ik heb zoiets van, oké, nu kan ik het niet bijhouden. Maar mijn familie motiveerde me om te herstellen.
Essence.com: Hebben uw twee kinderen uit uw eerste huwelijk u vanuit Arizona bezocht terwijl u in het ziekenhuis lag?
WD: Ik wilde niet dat ze op bezoek kwamen. Mijn oudste zoon is nu 23 en mijn dochter is 16. Ik kon ze me niet laten zien omdat het moeilijk te zien is om iemand te zien die tot niets is gereduceerd. Ik heb nooit gewild dat mijn kinderen naar me keken alsof ik kleiner was.
Essence.com: Wat hoop je dat je muzikale erfenis zal zijn?
WD: Dat mensen zeggen dat ik iemand was die altijd 100 procent gaf en dat ze altijd wisten wat ze konden verwachten en er zeker van bleven dat ik ze kwaliteitsmuziek gaf die de tand des tijds doorstaat.
Fotocredit: met dank aan Will Downing
Krediet: met dank aan Will Downing
Will en zijn vrouw Audrey Wheeler Downing met Oprah
