Vandaag zendt de BBC een interview met choreograaf extraordinaire Wayne McGregor, die vertelt over hoe John Travolta's soepele bewegingen hem voor het eerst geïnteresseerd raakten in dans. 'Ik ben opgegroeid in de jaren '70, John Travolta-tijd- Vet, Saturday Night Fever , dat waren de films in de bioscoop, en dat waren de soorten dansen die ik wilde doen ', zegt hij.
En weet je wat? Raar als Travolta aanvankelijk klinkt als een idool voor de man die nu huischoreograaf is bij het Royal Ballet, ik zie het helemaal. De dansen van McGregor hebben tegenwoordig dezelfde vloeiende vloeiendheid waarmee Travolta pronkt Zaterdag avond koorts 's technicolor discovloer. Bekijk het eens - hier is Travolta circa 1977:
... en hier is McGregor's Chroma , uitgevoerd door het Royal Ballet in 2009:
Ben ik gek? Of zie jij ook de overeenkomsten?
Hoe dan ook, het interview van McGregor zette me aan het denken over wat me voor het eerst tot dansen inspireerde. Naast een algemene liefde voor tutu's en alles wat roze is - wat, laten we eerlijk zijn, zeker een deel van de aantrekkingskracht van ballet voor de 3-jarige ik was - was het de uitvoering van Gelsey Kirkland in Mikhail Baryshnikov's Notenkraker dat maakte me echt verslaafd. PBS zond de productie elke kerst uit, en ik keek keer op keer naar de videoband van mijn ouders op de tv. Kirkland's Clara is zo ongelooflijk licht en delicaat, de belichaming van vrouwelijke elegantie. (En die sprankelende jurk die ze in het tweede bedrijf draagt - heavennn!) Ik viel behoorlijk hard voor haar en voor ballet.
Ik kwam in mijn eigen dansen zelfs nooit in de buurt van haar ideaal, maar het ging ook nooit uit mijn hoofd. Liefdes van de eerste dans - net als de eerste liefdes in het echte leven, maken ze vrij sterke indruk op ons.
Wie inspireerde je voor het eerst om te dansen?