Wie heeft waar de rand? Alabama vs. Clemson opsplitsen, positie voor positieKrediet: Chris Coduto/Icon Sportswire/Corbis via Getty ImagesDit artikel verscheen oorspronkelijk op Geïllustreerde sport
Voor zowel Alabama als Clemson zal hun tegenstander van de nationale titel de moeilijkste zijn waarmee ze het hele seizoen te maken hebben. Dus wat heeft geholpen om beide teams op dit punt te krijgen, werkt misschien niet. Zullen de Tigers een running game kunnen opzetten tegen het defensieve front van Alabama? Zal de defensieve coördinator van Crimson Tide Jeremy Pruitt het juiste spelplan vinden om Deshaun Watson te beperken? Hoe zal de nieuwe aanvalscoördinator van Alabama, Steve Sarkisian, het doen bij zijn debuut?
Al die vragen zijn eerlijk spel. Door vast te stellen waar de Crimson Tide en de Tigers een voordeel hebben, kunnen enkele antwoorden worden gegeven, dus laten we de uitsplitsing per positie bekijken.
quarterback
Een quarterback is een tweevoudig finalist van de Heisman Trophy en een van de meest productieve collegiale spelers van het decennium. De ander is een echte eerstejaars. Clemson's Deshaun Watson is een echte gamechanger die de verdediging van de tegenstander verlamt met zijn loopvaardigheden, vooruitgaat met zowel zijn middellange als diepe worpen en die zowat elke linebacker een stijve arm kan geven als hij een paar extra yards nodig heeft voor een eerste down. In de afgelopen twee seizoenen passeerde hij meer dan 8.000 yards en 73 touchdowns en liep hij nog eens 1.691 met 20 scores. Hij is misschien wel de meest elite speler van het spel, ook al won hij nooit de Heisman. Alabama QB Jalen Hurts is gevorderd voor een echte eerstejaars, maar hij worstelde met diepe passes en het krijgen van de bal in de handen van twee getalenteerde verticale ontvangers (Calvin Ridley en ArDarius Stewart). Hurts is goed en zal volgend seizoen of zijn juniorjaar een topspeler zijn, maar voor nu is deze beslissing gemakkelijk.
Rand: Clemson
Hardlopen
Alabama wurgde Washington in de Peach Bowl achter zijn verstikkende verdediging en een sterprestatie door Bo Scarbrough terug te rennen. Scarbrough eindigde de wedstrijd met 19 carry's, 180 yards en twee touchdowns, maar een van de belangrijkste gespreksonderwerpen na de wedstrijd was dat hij de bal niet genoeg kreeg. die beslissing misschien heeft Lane Kiffin zijn baan gekost als aanvallende coördinator voor de titelwedstrijd (hoofdcoach Nick Saban noemde het een 'wederzijdse beslissing' in een verklaring die niemand geloofde) en was het meest verwarrende stukje spel van Kiffin sinds hij Derrick Henry niet genoeg leidde in de Sugar 2015 Bowl tegen de staat Ohio. Scarbrough sneed een formidabele Washington front zeven en registreerde een van de mooiste touchdown runs in de geschiedenis van de College Football Playoff, maar de Crimson Tide-aanval bracht het grootste deel van de wedstrijd door met worstelen om tempo en stuiterende passes te vinden. De productie van Scarbrough in 2016 was beperkt (hij was geen vaste optie tot de laatste twee wedstrijden van het reguliere seizoen in Alabama), maar hij toonde een kneuzingsstijl tegen Washington en bewees dat hij het middelpunt van het offensieve spelplan van Alabama zou moeten zijn.
Clemson running back Wayne Gallman heeft het grootste deel van zijn collegiale carrière over het hoofd gezien. Hij heeft opeenvolgende seizoenen van 1000 meter achter elkaar samengesteld en verbeterde in de laatste vier wedstrijden van 2016 nadat hij halverwege het seizoen worstelde. Gallman is een geweldige optie om Tigers' tempo te maken. aanval en spreid de verdediging uit, aangezien Alabama druk bezig zal zijn met het in bedwang houden van Watson en zijn menigte van ontvangende bedreigingen. De 6'0', 210-pond rug is een sterke rusher die zou kunnen verrassen, maar geen enkele running back is succesvol tegen een Alabama-defensie die zich overgeeft onder 70 yards haasten per spel. Vraag het maar aan Myles Gaskin uit Washington en de overblijfselen van elke vlucht voor hem.
Rand: Alabama
Brede ontvangers
Calvin Ridley en ArDarius Stewart uit Alabama zijn legitieme spelbrekers. Ridley toonde zijn uitstekende verticale vaardigheden tijdens de play-off van vorig jaar, en Stewart is een gewiekst wapen dat kan worden ingezet in de gokkast en daarbuiten. Stewart is een speeltje dat Sarkisian zal willen gebruiken; het is denkbaar dat Sark verschillende binnenschermen zal opstellen om Stewart de ruimte in te krijgen, vergelijkbaar met hoe hij de brede ontvanger Nelson Agholor bij USC gebruikte. Dat zou de druk moeten wegnemen van Hurts, die moeite heeft met het maken van tussentijdse worpen, en Scarbrough, die de Bama-fans willen zien dat de bal minstens 25 keer wordt gegooid. Als Stewart een integraal onderdeel kan worden van de aanval van de Tide in het titelspel en Ridley wordt opengesteld voor een paar succesvolle diepe schoten, is de kans groot dat de Tide deze open blaast. Dat vereist dat Hurts de worpen voltooit waar hij het grootste deel van het seizoen moeite mee had. Noch Ridley noch Stewart werden effectief gebruikt tegen Washington, en de overtreding in Alabama was een ongebreidelde puinhoop buiten Scarbrough. The Tide zal zich ook richten op afgestudeerde transfer Gehrig Dieter voor een paar korte eerste downs om de ritten gaande te houden.
Het ontvangende korps van Clemson is een angstaanjagend lot voor elke vijandelijke verdediging. De Tigers hebben een van de meest complete wide receivers (Mike Williams), die vorig jaar niet in de titelwedstrijd speelde vanwege een nekbreuk en dit seizoen afsloot met 1.267 yards en 12 touchdowns. Williams is groot en fysiek genoeg om de overmaatse cornerbacks van Alabama te overweldigen, beter in de lucht dan de meeste college-ontvangers, en heeft de handen en het bereik om achter-schouderworpen vast te houden voor de eerste downs. Na hem komen de speedsters (Deon Cain en Artavis Scott) die dreigen een scherm te nemen voor een grote winst en zullen worden gebruikt om open ruimte te vinden - of welke ruimte Alabama dan ook toestaat. Cain is een andere Tigers-ontvanger die de titelgame van vorig jaar heeft gemist (vanwege disciplinaire redenen) en een rimpel biedt die de Clemson-aanval van 2016 effectiever maakt dan de 2015-editie. Voeg daar nog het niet-zo-geheime wapen Hunter Renfrow aan toe, die de Tide-defensie 88 yards en twee touchdowns in het titelspel van vorig jaar sneed, en je krijgt een idee van hoe diep de Tigers' ontvangende eenheid is. Vergeet Ray Ray McCloud niet, een andere speedster die de laatste tijd stil is geweest, maar vergelijkbare vaardigheden heeft.
Rand: Clemson
Strakke uiteinden
Deze categorie is gescheiden van ontvangers omdat deze game twee trefzekere NFL-spelers met grote lichamen en zekere handen bevat. Alabama's O.J. Howard was de ster van de titelwedstrijd van vorig jaar en registreerde vijf vangsten voor 208 yards met twee touchdowns na een rustig regulier seizoen. Hij had dit jaar weer een middelmatig seizoen in de reguliere competitie (489 yards, één touchdown), maar hij laat zelden passes achter en is een uitstekend doelwit in de rode zone. De defensieve coördinator van Clemson, Brent Venables, wil Howard niet voor de tweede keer zijn verdediging laten verbranden, maar dat ondermijnt nauwelijks de kwaliteitsdreiging die Howard vormt wanneer hij opgesloten zit.
Tijgers tight end Jordan Leggett is een van Watson's favoriete doelen. Voor een grote speler kan hij de lange termijn openbreken, en hij is even zeker. Leggett was stil in de halve finale tegen Ohio State (één vangst, vier yards), maar demonstreerde zijn sterke punten in de ACC-titelwedstrijd tegen Virginia Tech met twee touchdowns, waaronder een 21-yard scorende grijper die een snelle Hokies secundair vereiste. Omdat de pass rush van Alabama zo hevig is, kan Clemson zijn toevlucht nemen tot het vroegtijdig dumpen van korte passes naar Leggett en Renfrow om de druk van Watson af te houden. Leggett zal essentieel zijn voor de Tigers' kans om de overstuur te trekken.
Rand: Draw
Aanvallende lijn
Alabama's lijn is zo dun als het is geweest sinds zijn dominante run in de afgelopen zes jaar, maar het is nog steeds een stevige eenheid met een van de beste linkse tackles van het spel, Cam Robinson. De communicatie tussen de lijn en Hurts was slecht tijdens de Peach Bowl, waardoor de Tide twee ongebruikelijke penalty's voor spelvertraging kreeg en een kernsmelting van Saban veroorzaakte. Alabama blies nog steeds genoeg gaten in een top zeven van Washington om het carrièrespel van Scarbrough te openen.
Clemson's lijn is erg jong (de linker tackle, Mitch Hyatt, is een tweedejaars en de rechter tackle, Sean Pollard, is een eerstejaars), en het zal de test van zijn carrière krijgen tegen de voorste zeven van Alabama. De Tigers hebben Watson het grootste deel van het seizoen goed beschermd, maar er is geen enkele tegenstander te vergelijken met de Tide. Watson zal een deel van de druk van het getij verminderen met ontworpen runs en zijn vermogen om op de vlucht te spelen, maar dat zal het leven op zijn lijn er niet gemakkelijker op maken. Hun taak is simpelweg om Watson zo vaak mogelijk rechtop te houden. Er is vrijwel geen kans dat ze banen voor Gallman kunnen openen, omdat, nou ja, niemand kan dat op collegiaal niveau.
Voordeel: Alabama
Verdedigingslinie
Dit zijn de twee beste verdedigingslinies van het land en op geen van beide valt weinig of geen kritiek te leveren. Alabama heeft de beste verdedigende speler van het land (Jonathan Allen) en wordt vergezeld door twee gewelddadige pass-rushers in Tim Williams (een linebacker van buitenaf die blitzt vaak ) en Dalvin Tomlinson. Voeg daar de voormalige nr. 1 overall rekruut Da'Shawn Hand en tweedejaars Da'Ron Payne aan het interieur aan toe, en er is geen ontkomen aan voor een overtreding. Niemand rent effectief op het getij, en ze leveren frequente botverpletterende hits en vallen het achterveld meerdere keren per serie binnen. De verdedigingslinie is een belangrijke vonk die Alabama's voorliefde voor het omzetten van omzet in touchdowns (de verdediging heeft dit seizoen ook 11 scores) drijft. Ze zijn letterlijk een geweldige groep.
Kopieer en plak die beschrijving voor Clemson, een belachelijk diepe bende met drie gigantische interieurlijnwachters (Carlos Watkins, Christian Wilkins, Dexter Lawrence) en een verdedigend einde (Clelin Ferrell) die de hele Fiesta Bowl doorbracht met het terroriseren van de staat Ohio. Lawrence en Ferrell zijn eerstejaars, hoor. Met het risico lui te zijn, valt er over elke groep weinig anders te zeggen dan dat ze de beste zijn, ze zullen de aanvallende linies van de tegenstander verscheuren, de achterhoede naar binnen halen en elke quarterback op de vlucht houden. Neem de tijd om de bal bij een paar plays te negeren en kijk hoe overweldigend ze zijn.
Rand: Alabama (nauwelijks)
Linebackers
Hoewel Allen alle lof heeft gekregen als de beste verdedigende speler van Alabama, is linebacker Reuben Foster misschien wel de meest waardevolle troef die Tide heeft. Wat klinkt als ketterij is niet ver weg. Foster is een krachtige spelmaker van zijlijn tot zijlijn die het punt beter opblaast dan elke andere linebacker in het land en zelden een tackle mist bij korte passes. Hij wordt ondersteund door externe linebackers Ryan Anderson en Williams, twee lenige, krachtige spelers die dit jaar tot de beste omzetmakers van de Tide behoorden, om dit weer een Bama-eenheid te maken die geen zwakke punten heeft. Een deel van het probleem met het spelen van Alabama is dat de verdediging nooit uit positie is en nooit dekking geeft. Het spel van de ervaren linebacker is een belangrijke reden voor dat succes.
Clemson's eenheid wordt verankerd door de bebaarde maniak Ben Boulware, een prikkelbare middelste linebacker die de Tigers leidde met 110 tackles. Hij en mede-linebacker Kendall Joseph, de primaire verdediger van de groep, leidden een stevige eenheid die zijn beste wedstrijd van het seizoen speelde in de shut-out van de staat Ohio. Terwijl Boulware en Joseph de tackelmachines zijn, is SAM linebacker Dorian O'Daniel misschien wel de meest veelzijdige van de groep en het best uitgerust om Alabama's korteafstandspassingspel aan te kunnen. Dit is een diepe en effectieve groep, ook al verbleekt het in vergelijking met die van Alabama.
Rand: Alabama
Ondergeschikt
Alabama is overal geweldig, maar dit is waar de Tide defensief het meest vatbaar is. Verdedigende verdediger Minkah Fitzpatrick is een van de beste die er is, maar hij werd door Renfrow verscheurd voor een groot deel van de titelwedstrijd van vorig jaar. Marlon Humphrey is een trefzekere keuze in de eerste ronde (sommige mock-dams halen hem in de top 10), maar hij zal voor een enorme uitdaging staan als hij wordt toegewezen om Williams of Scott te dekken. Het is nauwelijks een aanklacht tegen de groep, maar Clemson heeft zoveel wapens, dat er gaten zullen vallen (denk ik). Net als de rest van de Tide-defensie is de secundaire uitstekend; het staat gewoon voor een uitdaging zoals het het hele seizoen nog niet heeft gezien.
De Tigers worden geleid door cornerback Cordrea Tankersley, die twee zware onderscheppingen maakte in het ACC-titelspel en een van de belangrijkste shutdown-corners in de conferentie is. Tankersley is agressief en opportunistisch en een goede gok voor een groot spel. De Clemson-beveiligingen kunnen de sleutel zijn tot het succes van dit apparaat. Jadar Johnson is een omvangrijke sterke veiligheid die bergafwaarts vliegt en in staat is tot enorme hits. Tweedejaars vrije veiligheid Van Smith is een zekere tackelaar wiens veelzijdigheid Venables in staat stelt hem rond de verdediging te bewegen. Het is een diepe groep, maar het is misschien niet zo goed als dat van Alabama.
Rand: Alabama
Hoofd coach
Er is een duidelijk antwoord op deze vraag. Een coach heeft vijf landstitels en maakte vorig jaar de call van de eeuw met een spelveranderende onside kick. De andere coach heeft een programma gevolgd dat ooit bekend stond om het mislukken van grote wedstrijden en heeft het veranderd in een van de blauwe bloeden van het universiteitsvoetbal. De erfenis van Dabo Swinney zou worden veiliggesteld met een overwinning in deze wedstrijd, maar het zou dwaas zijn om te zeggen dat hij een betere coach is dan Nick Saban. Zelfs Swinney zou je dat vertellen.
Rand: Alabama
Dit verhaal verscheen oorspronkelijk op JA