Opgroeien in een dansstudio in familiebezit in Missouri had zijn voordelen voor tapdanser Anthony Russo. Maar het leverde hem ook constant pesten op, vooral op de middelbare school.
'Er was een junior in mijn tweedejaars gezondheidsklas die absoluut meedogenloos was', zegt hij. 'Ik zou struikelen op weg naar de voorkant van het klaslokaal en hij zou zeggen:' Pas op, twinkelende tenen. ' Als ik mijn hand opstak en een vraag verkeerd beantwoordde, zou ik een neerbuigend 'Nice one, Bojangles' horen.
Een andere klasgenoot, die Russo vaak 'Dancing Queen' noemde, loerde elke dag rond lunchtijd bij de deuren van de cafetaria, in de hoop hem een kans te geven. 'Ik zou manieren vinden om tegelijk met een leraar de kantine te verlaten, of ik zou zelfs door de keuken naar buiten lopen en ergens anders het gebouw binnengaan', geeft Russo toe.
Zijn ervaring is helaas vergelijkbaar met wat veel mannelijke dansers doormaken tijdens hun opleiding en carrière: schelden, fysieke intimidatie, cyberpesten en soms zelfs doodsbedreigingen.
Hoewel meisjes ook slachtoffers van pesten kunnen zijn, komt het veel minder vaak voor, aangezien onze cultuur dans als een meer acceptabele activiteit beschouwt die ze kunnen nastreven. Dansende jongens worden vaak gestereotypeerd als homo en worden bespot omdat ze meedoen aan wat velen beschouwen als een vrouwelijke kunst.
Terwijl de gesprekken over pesten in het hele land opwarmen, met de rol van sociale media en de effecten op de geestelijke gezondheid van adolescenten als verwante zorgen, is er geen beter moment om na te denken over wat de danswereld kan doen om mannelijke studenten van alle leeftijden te helpen zich veilig te voelen en geaccepteerd.
Leraren kunnen het verschil maken
Veel mannelijke dansers zijn het erover eens dat positieve rolmodellen voor volwassenen essentieel zijn om pesten te voorkomen. Danser en choreograaf Chris Bell, die zich herinnert dat hij onophoudelijk een 'flikker' werd genoemd op de middelbare en middelbare school in San Antonio, Texas, zegt dat hij zijn woede in zijn schoolwerk heeft gekanaliseerd, waarbij hij zich concentreerde op academisch excelleren.
Nu een artiest bij Eryc Taylor Dance en dendy / donovan-projecten, realiseert hij zich hoe noodzakelijk het is dat docenten - zowel in academische scholen als in dansstudio's - hun stem laten horen.
'Zodra je iets vernederends of demoralisers hoort, stop ermee en praat erover', zegt hij. 'Je moet erkennen dat het fout is, uitleggen waarom het fout is en dan verder gaan.'
De boodschap is vooral effectief als leraren werken op scholen die dans ondersteunen als onderdeel van het curriculum. 'De danswereld zou naar openbare scholen moeten gaan, vooral jongere klassen, om te laten zien wat zowel mannen als vrouwen in de danswereld doen - elke vorm van dans', zegt Andy Jacobs, een moderne / hedendaagse danser en choreograaf in New York City. 'Het zal allemaal hun ogen openen en ze laten zien dat er geen grenzen zijn aan wat je leuk kunt vinden.'
Dans moet meer als een sport worden geïntroduceerd
Tapdanser Leo Lamontagne, assistent-directeur van North Andover School of Dance en voormalig gezelschapslid van Chicago's Jump Rhythm Jazz Project, vraagt wat er zou gebeuren als dans op school meer als sport zou worden behandeld. 'Wat als dans werd geïntroduceerd op dezelfde leeftijd als basketbal? Wat als dans werd gebruikt om grove motoriek te leren? ' hij vraagt. 'Pesters worden geïntimideerd door wat ze niet begrijpen, dus het is aan ons om niet alleen dansers, maar ook niet-dansers te leren wat dans kan zijn.'
'So You Think You Can Dance' finalist Peter Sabasino stelt voor om meer podiumscholen te creëren. 'Dan zouden meer kinderen dansen als een cool ding beschouwen', zegt hij.
We hebben meer rolmodellen nodig
Meer mannelijke ambassadeurs in de populaire cultuur zouden ook kunnen helpen. 'We zouden zeker een andere Gene Kelly of Fred Astaire kunnen gebruiken om te laten zien hoe cool dans is, niet alleen om hiphopdansers zo cool of mannen als strippers te laten zien, zoals in magische Mike ', zegt Todd Shanks, artist in residence bij Dean College. Maar eerlijk gezegd hoeft dans niet mannelijk te zijn om cool te zijn. Talent heeft geen seksuele voorkeur. '
Maar misschien hoeven we niet te wachten op een dansberoemdheid: jonge mannen kunnen ook rolmodellen voor elkaar zijn. 'We moeten jongens blootstellen aan andere mannelijke dansers, niet alleen aan de professionals', zegt Lamontagne. 'We moeten samenkomen om onze jongens te steunen om elkaar te ondersteunen.'
Hij suggereert dat bij wedstrijden en congressen uitsluitend voor jongens les wordt gegeven, aangezien lessen voor uitsluitend mannen soms onmogelijk zijn in veel kleine gemeenschappen, waar weinig mannelijke studenten aanwezig zijn.
Dat is precies het idee achter de Male Dancer Conference, vorig jaar gelanceerd door de oprichters van online danskledingwinkel Boys Dance Too. Het evenement geeft jongens de kans om omringd te worden door hun leeftijdsgenoten in klassen onder leiding van rolmodellen als Sascha Radetsky en Alex Wong.
Evenzo biedt Earl Mosley's Hearts of Men intensive twee weken training en netwerken voor mannelijke dansers. Vorig jaar hield de Nationale Organisatie voor Dansonderwijs ook een symposium voor docenten van mannelijke studenten om te bespreken hoe dans meer jongens kan aantrekken.
Macht in cijfers kan immers een waardevolle tactiek zijn. Bell wijst erop dat alle dansers die gepest worden iets gemeen hebben: een gedeelde ervaring die hen sterker heeft gemaakt. 'Deze ervaringen helpen je om een beter, meer verrijkt persoon te worden', zegt hij. 'Veel kinderen die pesten, willen een soort essentiële eigenschap die jij hebt. Ze willen de vrijheid die je al hebt om te doen waar je van houdt. '
Oorspronkelijk liep het door dancemagazine.com!