Ik was 9 jaar oud toen ik mijn Burundese ouders vertelde dat het mijn droom was om voor Beyoncé te dansen, en je had hun geschokte gezichten moeten zien. Ik sprak toen geen Engels, dus het kostte me om op 17-jarige leeftijd naar de VS te verhuizen en de moedertaal van Bey te leren om verliefd te worden op haar muziek. Ze heeft mijn hele leven gevormd en mijn zwarte bestaan gevalideerd op manieren die ik nooit in één artikel zou kunnen passen. Ik wil ervoor zorgen dat jullie allemaal begrijpen dat wat ik ga zeggen niet gaat over Beyoncé als persoon of noodzakelijkerwijs haar kunst. Dit is een voortdurend gesprek tussen dekoloniserende ruimtes en pan-Afrikaanse theoretici dat geen enkele zwarte ooit vrijheid heeft gekregen door te beweren koning te zijn.
Witte suprematie heeft een aantal zwarte mensen met slavernij en kolonialisme aan de top gedaan, waardoor de mogelijkheid voor ons om op eigen kracht te evolueren is weggenomen. Het heeft ons op gewelddadige en opzettelijke wijze van een verleden beroofd en ons niet bewust gemaakt van wie we waren vanwege een voortdurende uitwissing van onze geliefde herinneringen door de devaluatie van mondelinge en geschreven geschiedenis. Het heeft ons achtergelaten met ingebeelde verhalen geworteld in de witte blik.
Er schuilt een reëel gevaar in het romantiseren van prekoloniaal Afrika. De verheerlijking van koninkrijken voordat blanke mannen ons ontmoetten, wist de realiteit uit dat Afrika niet bepaald een paradijs was. Afrikaanse koninkrijken waren vol slavernij, imperialisme, vrouwenonderdrukking en klassenonderdrukking. Niet iedereen was een koning of zelfs een koningin. Wat nog belangrijker is, was dat niet elke zwarte persoon in Afrikaanse landen het potentieel had om in een koninklijke familie te worden geboren of toegang te krijgen tot de voordelen ervan. 
Beyonce in Black is koning op Disney+.
Onze geliefde Toni Morrison vertelde ons: De zeer ernstige functie van racisme is afleiding. Het zorgt ervoor dat je keer op keer uitlegt waarom je bent. Iemand zegt dat je geen taal hebt en je bent twintig jaar bezig om te bewijzen dat je dat wel hebt. Dit is onze strijd geweest als zwarte mensen, levend onder de verblindende effecten van de witte blik, door voortdurend te bewijzen dat we waardig zijn en zelfs nog harder door deel te nemen aan structuren die witheid hooghouden, zoals kapitalisme en imperialisme, onder het mom van zwarte macht.
Mijn koningin Beyoncé is een krachtige transcendente kunstenaar met de kracht om ons bevrijdende verbeeldingskracht bij te brengen. Als een vrouw van Afrikaanse afkomst, wiens voorouders generaties van slavernij hebben overleefd, heeft ze het recht om gebruik te maken van haar Afrikaansheid en haar connecties met het continent en haar eigendom van het land te vinden. Maar wanneer ze vrijwillig, door middel van haar kunst, deelneemt aan het vertellen van geromantiseerde Afrikaanse royaltyverhalen, geworteld in het betoverende Afrika, ontmenselijkt ze indirect onze Afrikaansheid. Ze valideert het neokolonialisme, verankerd in het onderhandelen en bewijzen van onze menselijkheid door te doen alsof we bovenmenselijk zijn. Je zou je kunnen afvragen of Afrikanen mensen met waardigheid zijn als ze geen koningen en koninginnen zijn, gehuld in goud en diamanten? Zeggen we dat onze voorouders niet tot slaaf hadden moeten worden gemaakt omdat ze koningen en koninginnen waren en niet alleen omdat ze mensen waren? De speler laden...
Het eren van onze voorouders gaat niet over het creëren van valse illusies over wie ze waren of hoe ze leefden. Oneerlijk zijn tegen onszelf met deze koninklijke verhalen, ingebakken in de elite extravaganza van het continent, verandert niets aan het feit dat de gereedschappen van de meester het huis van de meester niet zullen ontmantelen (schreeuw naar Audre Lorde). Zwart kapitalisme, zwart imperialisme, zwarte monarchieën waren nooit onze vrijheid. En dat zullen ze niet eens zijn als we zwarte gezichten aan deze systemen toevoegen. Ze zullen de zwarte gemeenschap nog steeds onderdrukken omdat ze geworteld zijn in anti-zwartheid. 
Beyoncé in Find Your Way Back van het visuele album BLACK IS KING, op Disney+
De veelgeprezen pan-Afrikaanse revolutionair Kwame Ture zei, om te parafraseren: Zwarte strijd is een strijd om het land en het land is voor mij het eigendom. Het wordt tijd dat onze verbeelding als zwarte mensen in de diaspora zich losmaakt van de witte blik en het constante verlangen om het te trotseren. Onze energie moet worden gebruikt voor het bedenken van echte zwarte toekomsten waarin we niet hoeven deel te nemen aan het kapitalisme en imperialisme om menselijkheid te krijgen. We moeten het neokolonialisme weerstaan door ervoor te kiezen gedekoloniseerde verhalen te vertellen die inspelen op de volle breedte van wie we zijn als mens - als puur of vies, als heilig of slecht.
Aan Beyoncé, van wie ik zoveel hou, bedankt. De film was rijk, mooi en onderhoudend, maar ik had meer verwacht. Ik hoopte dat je Afrika en Blackness zou hebben betrokken, niet geworteld in een kapitalistische houding. Ik hoopte dat je de wereld zou hebben toegelaten tot de dagelijkse realiteit van Afrikanen. Want terwijl we wakker werden met een geschenk van Beyoncé, vol met rijke beelden, werden we ook wakker met het nieuws van activisten in Zimbabwe die zijn gearresteerd omdat ze protesteerden tegen het geweld van de regering jegens de mensen.
Om dit te beëindigen, zou ik graag willen dat de zwarte diaspora, in hun reis om zich te verhouden tot het continent, zich meer bewust zou zijn van de machtsdynamiek die op het continent bestaat. Ik hoop dat in dit verhoogde bewustzijn de diaspora niet ongewild deelneemt aan schadelijke systemen die ons moederland schaden.
Beyoncé kan meer van Afrika houden door dekoloniserende kunst te maken die zwarte mensen vertelt dat we niet geassocieerd hoeven te worden met een monarchie om ertoe te doen.