Waarom Media's omhelzing van Megyn Kelly en Tomi Lahren gevaarlijk is voor zwarte vrouwen

Verscheidenheid vroeg in april of Megyn Kelly de volgende Barbara Walters was. De Fox News-presentator is de grootste ster op het conservatieve nieuwsnetwerk en haar vete met Gekozen president Donald Trump katapulteerde haar als het belangrijkste nieuwsbericht nadat ze het Republikeinse primaire debat in maart modereerde. Kelly's succes leidde de weg voor de nieuw gekroonde rechtse lieveling Tomi Lahren om in haar voetsporen te treden. Het is Kelly's verdienste dat Lahren jong, dom is en schijnbaar alles zal zeggen om virale views op Facebook te krijgen, terwijl Kelly een advocaat is met meer dan tien jaar media-ervaring op zak. Abonneer je op onze dagelijkse nieuwsbrief voor het laatste nieuws over haar, schoonheid, stijl en beroemdheden. Ondanks hun enorme verschillen, is wat ze gemeen hebben en wat het belangrijkste aan hen is, dat ze zowel weerzinwekkende als onbeschaamde racisten zijn. De definitie van racisme wordt vaak door een nauwe lens bekeken en houdt geen rekening met de impliciete vooroordelen van mensen. De meeste mensen gaan ervan uit dat als een persoon het N-woord niet openlijk gebruikt, regelmatig met zwarte mensen praat en zelfs van rapmuziek houdt, ze onmogelijk racistisch kunnen zijn. Maar dat kan niet verder van de waarheid zijn. Net zo Charlamagne Tha God en Trevor Noah de afgelopen dagen hebben doorgebracht met het verdedigen van hun ontluikende vriendschap met Lahren, moet je je afvragen waarom deze zwarte mannen zo geïnvesteerd hebben in het verdedigen van haar. Lahren is de enige partij die iets kan winnen van haar associaties met deze mannen. Voor haar publiek zal het lijken alsof ze heeft gewonnen. Ze heeft het mainstream liberale publiek aangenomen en liep weg met een overwinning. In de afgelopen 24 uur heeft Charlamagne het werk van gekleurde mensen gebagatelliseerd, zowel door het werk van zwarte vrouwen aan te vallen als te wissen. Hij twitterde dat het geweldig zou zijn als mensen een platform als Lahren zouden bouwen om gehoord te worden. Ja, dat zou geweldig zijn als verkooppunten zoals Deze week in het zwart bestond niet. Het zou geweldig zijn als meer mediabedrijven jonge mensen van kleur naar de voorgrond zouden duwen. Maar het zijn de problematische mensen, zoals Kelly en Lahren, die de media verheffen. Lahren organiseert een nachtelijke show genaamd Tomi die wordt uitgezonden The Blaze , een tv-station en abonnementsservice gemaakt door Glenn Beck, die apologeet werd. Van het bekritiseren van Beyoncé's Super Bowl-optreden tot het aanvallen van Colin Kaepernicks protest tegen het volkslied, als er een kans is om zwarte mensen aan te vallen, is ze aanwezig en verantwoord. Hoewel ze beweert anti-alt-right te zijn en haatgroepen veroordeelt, is ze zelf niet zo ver van een haatzaaier. Zelfs toen ze haar liefde voor Kendrick Lamar en Pusha T in haar bekende New York Times profiel, weten we – door het kijken naar haar show – dat als ze op straat zouden worden neergeschoten of aangevallen door politieagenten, haar loyaliteit ergens anders zou liggen. Ondanks het feit dat ze een onverdraagzame, consequent onnauwkeurig en verkeerd is, was ze net te zien in The New York Times . Zo verspreidt haat zich. Het wordt geleverd in een schattig klein pakketje. Het hangt rond met populaire persoonlijkheden zoals Charlamagne Tha God en voordat je het weet, is het overal. Ik ontdekte Tomi Lahren voor het eerst toen ze tekeer ging tegen Beyoncé en Jay Z probeerde te beledigen door te zeggen dat hij 14 jaar lang een drugsdealer was. Als je ooit de virale clips van haar show hebt gezien, zul je merken dat ze de Bill O'Reilly-formule volgt: zoek een controversieel onderwerp waarbij zwarte mensen betrokken zijn, maak een lijst van onnauwkeurigheden en schreeuw tegen de camera om een ​​punt te bewijzen. Megyn Kelly is een OG in dit spel. Ze spuwt onwetendheid sinds ze in 2004 bij FOX begon. Ze heeft het respect van de media gekregen vanwege haar publieke ervaringen met Donald Trump en Roger Ailes, maar laten we duidelijk zijn: ze verdient geen sympathie of lof van zwarte mensen. Weet je nog dat ze zei dat het 14-jarige zwarte meisje dat werd aangevallen door een politieagent in Texas 'ook geen heilige' was? Of dat ze het bekend moest maken voor het geval we anders dachten dat Jezus en de kerstman blank zijn? Kelly en Lahren zijn slechts twee voorbeelden van de wijdverbreide normalisering van racisme en haat die het landschap doordringt sinds de verkiezing van president Barack Obama. Het is nergens heen gegaan. En in tegenstelling tot Oprah gelooft, weten we dat het niet zomaar zal verdwijnen als alle oude racisten dood zijn. Racisme is een kankergezwel. Het kan sluimeren en weer de kop opsteken als het goed lijkt te gaan. Zo werd Donald Trump gekozen. Het is de reden waarom haatmisdrijven in het hele land voorkomen. Dit is het soort retoriek dat zelfs de 'goede' blanke mensen twijfelt over de menselijkheid van zwarte mensen. Daarom kon een jury Michael Slager niet veroordelen voor de moord op Walter Scott. Daarom geloven blanken dat vooringenomenheid tegen blanke mensen meer een probleem is dan vooringenomenheid tegen zwarte mensen. Deze vrouwen zijn gevaarlijk. Ze hoeven niet vertroeteld te worden door de media en zeker niet door zwarte mannen als Charlamagne Tha God en Trevor Noah. Het voorrecht dat Kelly en Lahren hebben gekregen met de platforms die ze hebben, is niet toevallig. Kelly, Lahren en de Miss Ann's van de wereld zijn altijd de kansen en kansen geweest om een ​​carrière op te bouwen over de ruggen van zwarte vrouwen. Terwijl Charlamagne Tha God en Trevor Noah de afgelopen dagen hun vriendschap met Lahren hebben verdedigd, hebben zwarte vrouwen gewerkt. We hebben gewerkt om weerstand te bieden aan de nieuwe president. Zwarte vrouwen werken eraan om onze gemeenschappen te verheffen en werken eraan om onze stem te laten horen in een medialandschap dat ons niet respecteert of steunt. In plaats van deze racisten een platform te bieden, moeten de media ze uitdagen en bekritiseren. Ze moeten hen verantwoordelijk houden voor de acties en zelfs de reacties van hun publiek. De media moeten stemmen van kleur verheffen. Zoals we sinds de verkiezingen in herinnering zijn gebracht, begon de Holocaust niet met gaskamers, maar met woorden. Het begon met het normaliseren van haatspraak. De strijd tegen blanke suprematie is aan de gang en tenzij we ervoor zorgen dat bepaalde retoriek niet in de media wordt toegestaan, zijn we gedoemd.