Is er een deel dat u wanhopig wilt doen, iets dat uw hart doet zingen? Hoe zou het zijn om de kans te krijgen om het uit te voeren? Voor sommige gelukkige mensen is het dansen van een felbegeerde rol een droom die uitkomt. We vroegen vier topdansers hoe het voelde toen ze de kans kregen om een gekoesterde rol te spelen.
Megan Fairchild met Chase Finlay in 'Duo Concertant' (foto door Paul Kolnik, met dank aan New York City Ballet)
Megan Fairchild, opdrachtgever, New York City Ballet
Droomrol: George Balanchine's 'Duo Concertant'
Ik ben geen grote dromer - misschien ben ik op die manier een beetje saai. Ik was altijd overweldigd door de onderdelen die bij me opkwamen, omdat ik zo snel promotie kreeg. Maar ik heb er wel een speciale liefde voor Duo Concertant Het creëert een uniek soort relatie met het publiek. Je gaat met je partner achter de piano staan en luistert gewoon.
Ik heb niet gedanst Duo Concertant tot later in mijn carrière. Eerlijk gezegd was ik geschokt toen ze me het lieten doen. Technisch gezien past het precies in mijn straatje: het is snel voetenwerk, muzikaal en gesyncopeerd. Maar ik moest artistiek groeien. Ik moest de relatie met mijn partner laten zien terwijl ik alleen naar de muzikanten keek. Het ballet eindigt met een zeer dramatische sequentie in
een spotlight. Ik krijg zelden dansrepertoire mee
dat soort theatrale momenten, en ik geniet ervan.
Ik had niet veel tijd om te repeteren voor mijn eerste optreden, dus ik nam de videoband en leerde het zelf. Ik was erg voorbereid - het enige wat ze me moesten leren waren de graven, wat ongebruikelijk is voor mij! Ik interviewde ook Kay Mazzo, die de rol had bedacht, om haar gedachten te horen, en ik kreeg wat coaching van NYCB balletmeester Peter Martins tijdens de laatste repetitie. Ik moest mijn zenuwen in bedwang houden tijdens het eerste optreden omdat ik zo opgewonden was.
Mijn broer Robbie Fairchild, die ook directeur is, doet ook het ballet, en dat is een van de redenen waarom ik nooit had gedacht dat ik het zou dansen. Het einde is superromantisch! Wat als er een probleem was en we van partner moesten wisselen? We hebben het idee dat we het op een dag misschien samen zullen doen - minus het romantische einde.
Jamar Roberts met Rachael McLaren in 'Blues Suite' (foto door Paul Kolnik, met dank aan Alvin Ailey American Dance Theatre)
Jamar Roberts, Alvin Ailey Amerikaans danstheater
Droomrol: 'Backwater Blues', van Alvin Ailey's Blues Suite
Ik heb nooit een droomrol gehad totdat ik voor het eerst bij AAADT kwam en Renee Robinson en Amos J. Machanic Jr. 'Backwater Blues', dit geweldige duet, zag dansen. Ik dacht: 'Wauw! Het zou geweldig zijn als ik dat ooit zou mogen doen! '
En ik heb het twee jaar geleden gedaan, met een van mijn beste vrienden, Rachael McLaren. We zijn praktisch broer en zus, en ze heeft me echt geholpen mijn karakter tot leven te brengen. We dansen zelden samen vanwege ons hoogteverschil, dus het repetitieproces was eigenlijk dat we de hele tijd lachten. Ik had geen betere partner kunnen vragen.
Ik leerde het werk in ongeveer twee weken, maar ik zat er al jaren en jaren naar te kijken, dus ik kende de stappen al een beetje. Er zijn niet veel technische stunts, het gaat meer om twee personages en menselijke ervaring. De choreografie is flirterig en leuk, maar het paar heeft duidelijk ruzie. Ik verwachtte dat er meer tijd zou zijn tussen stappen en komische momenten. Het is lastig om woede in slechts acht tellen uit te beelden! Onze associate artistiek directeur, Masazumi Chaya, gaf ons veel vrijheid om de choreografie op onze eigen manier te interpreteren.
Er zijn waarschijnlijk dingen waar ik beter in kan dansen, maar deze rol voelde zo goed voor mij. Ik gooide mezelf erin, in plaats van mezelf te ijsberen, zoals ik normaal zou doen bij een lang ballet. Ik was zo opgewonden om gewoon alles te geven.
Kathryn McCormick (foto door Joe Toreno)
Kathryn McCormick, hedendaagse danseres
Droomrol: mentor
Elke baan die ik boek, is anders, en ze waren allemaal ongelooflijk uitdagend en lonend. Handelen in Voer revolutie op was een bijzonder transformerende ervaring, omdat ik mijn stem moest gebruiken en me niet achter mijn lichaam moest verschuilen. Het leerde me al mijn tekortkomingen te omarmen, en dat ik er niet altijd gracieus uit hoef te zien.
Maar nadat ik commerciële optredens, films en tv had gedaan, realiseerde ik me dat het niet mijn droom was om een bepaalde rol op me te nemen. Het was om contact te maken met de jongere generatie en hen te herinneren aan hun waarde. Voor mij gaat het niet om het vinden van de beste baan, maar om de impact die ik maak.
In 2010 nam ik deel aan de motiverende sprekende tour van The Revolve Tour, Dream On, en mocht ik meer dan 80.000 meisjes mijn verhaal vertellen. Ik sprak over mijn worstelingen en mijn geloof, en het was ongelooflijk. Het was een cruciaal moment voor mij, omdat het me deed beseffen dat wat ik te delen heb waardevol is en dat mensen het moeten horen. Ik was ook acht jaar op 'So You Think You Can Dance', en mijn favoriete rol was mentor zijn van Tate McRae in seizoen 13. Ik kon het verschil voelen dat ik in haar leven maakte!
Jessica Lee Goldyn als Cassie in 'A Chorus Line' (met dank aan Goldyn)
Jessica Lee Goldyn , muziektheaterdanser
Droomrol: Cassie, in Een koorlijn
Opgroeien, zouden we een ' Koorlijn workshop 'elke zomer in mijn thuisstudio. Mijn jazzleraar speelde Paul in Een koorlijn over het hele land, en hij leerde me een deel van de originele choreografie. Toen zag ik de show in het Paper Mill Playhouse in New Jersey, en ik herinner me dat ik me verdoofd en een beetje van ontzag voelde. Dat was het! Ik was verliefd. Ik deed eigenlijk auditie voor de Professional Performing Arts School in NYC met Cassie's grote solo, 'The Music and the Mirror'.
Ik maakte mijn Broadway-debuut als Val in Een koorlijn , wat opwindend was, maar ik bedekte geen ander deel. Aan het einde van de tweejarige run hadden ze niemand om Cassie te doen voor de laatste week van uitvoeringen. Dus deden ze auditie voor me en maakten snel een dekmantel voor de rol. Toen, in een 'worp'-situatie, deed ik het uiteindelijk! Ik kreeg niet veel repetitietijd, maar het was ongelooflijk.
Sindsdien heb ik negen producties van de show gedaan, waarbij ik Cassie in elke show speelde. Ik heb gewerkt met Donna McKechnie, de originele Cassie op Broadway, en zij hielp me de rol tot leven te wekken. Het werd een dialoog in plaats van gewoon een kans om mijn been echt hoog te trappen, zoals ik deed toen ik 21 was. Ik verwijderde het prestatieaspect en vertelde echt mijn verhaal.
De show is zo'n doorgaande lijn in mijn leven geweest. In zekere zin begint Cassie's verhaal het mijne te weerspiegelen. Wat nu opwindend is, is dat ik bijna de 'juiste' leeftijd heb om de rol te vervullen - Cassie zou een beetje ouder moeten zijn. Ik hoop dat ik haar weer mag spelen, want het is nog steeds een droomrol, ook al heb ik het zo vaak gedaan.
Een versie van dit verhaal verscheen in de uitgave van oktober 2017 Dansgeest met de titel 'Livin' the Dream. '