Vanessa Zahorian is op de goede weg sinds ze in 1997 bij San Francisco Ballet kwam. Ze bereikte de rang van hoofddanseres in slechts vijf jaar. En het afgelopen decennium bleef ze haar publiek imponeren met een breed scala aan klassieke en hedendaagse werken.
Vorig seizoen haalde Vanessa de krantenkoppen met haar vertolking van Aurora in The Sleeping Beauty van Helgi Tomasson. Hier deelt ze haar mening over deze technisch en artistiek veeleisende rol.
Dansgeest: In het Rose Adagio balanceert Aurora achterover terwijl haar vrijers een voor een naar haar toe stappen en haar hand pakken. Wat gaat er op dat moment door je hoofd?
Vanessa Zahorian: Ik denk: 'Trek op!' Eigenlijk probeer ik niet na te denken over de stap, omdat je het zo vaak in de studio doet. Ik denk aan de presentatie, kijk naar mijn vrijers en naar het publiek, en laat het lijken alsof het niet moeilijk is.
DS: Heeft u een signaal dat uw partners waarschuwt wanneer u een rotdag heeft en u ze nodig heeft om uw hand langer vast te houden tijdens saldi?
VZ: Ze kunnen voelen of je er klaar voor bent of niet. Je balanceert gewoon, en ze moeten er zijn. Ze hebben een grote verantwoordelijkheid om op de juiste plek te zitten, en het kost uren in de studio. Je moet het elke dag doen.
DS: Ben je ooit gevallen?
VZ: In de studio natuurlijk, maar niet op het podium.
DS: Wat zijn enkele andere technische uitdagingen met Aurora?
VZ: Aurora heeft variaties bij elke handeling. Na het Rose Adagio ben je moe, maar je moet je wel verzetten voor de variatie die erna komt. Omdat The Sleeping Beauty zo basic en puur is, wil je het publiek het werk niet laten zien.
DS: Hoe leer je de moeilijke passen van Aurora moeiteloos te dansen?
VZ: Het is niet iets dat je leert. Iemand kan je eraan herinneren, maar je moet het zelf vinden door ervaring. Jarenlang dansen in een bedrijf en de moeilijke rollen vervullen die ik heb moeten doen, je vindt gewoon de manier om het er moeiteloos uit te laten zien. Het is een gevoel.
DS: Wat moeten Aurora's die voor het eerst komen weten?
VZ: Het draait allemaal om het proces en de goede en de slechte dagen. Het kost tijd. Het komt de eerste dag niet.
DS: Hoe is uw weergave van de rol in de loop der jaren geëvolueerd?
VZ: [De eerste keer dat ik Aurora danste,] concentreerde ik me op de techniek. Ik zat in een nieuw bedrijf, het was mijn eerste full-length en ik was 20. Ik had niet veel ervaring. Jaren later hoef ik niet zo veel over de techniek na te denken, dus het is gemakkelijker om me te ontspannen in de rol.
DS: Hoe houd je Aurora fris en interessant voor jezelf?
VZ: Ik denk dat een ballet sterft als je het honderden keren doet. We zijn geen bedrijf dat elk jaar hetzelfde doet. Onze vertegenwoordiger is zo divers dat u zich niet verveelt.
DS: Draag je voor alle acts hetzelfde paar spitzen?
VZ: Eigenlijk wel. Ik voel me gewoon zo in mijn schoen. [Vanessa begint elke show met nieuwe schoenen.]
DS: Wat denk je als de prins je wakker maakt? Technisch gezien word je gekust door een vreemde!
VZ: In het verhaal weet je niet hoe je wakker werd. Je voelt de kus niet. Ik denk erover om realistisch te zijn, hoe wakker te worden, zonder dat ik eraan denk dat hij degene is. Dus iets heeft je hart geprikkeld, en dat kun je laten zien met je improvisatie.
DS: Wat zijn uw wijze woorden voor al die jonge dansers die ervan dromen in uw voetsporen te treden?
VZ: Ik krijg dit van mijn vader: als ik een uitdaging heb, zal hij zeggen: 'Wees geduldig, het komt wel, forceer niets.' Als het niet de bedoeling is, komt er iets anders langs. Koester alles wat elke leraar tegen je heeft gezegd. Elke leraar heeft iets goeds. En maak het je eigen, want uiteindelijk ben jij het op het podium, niet je leraar of coach.