Stel je voor: drie stellen - een heteroseksueel, een lesbienne en een homo - voeren een wervelwind van gepassioneerde bewegingen uit, waarbij de dansers elkaar omhelzen, optillen en over elkaar heen rollen. Gechoreografeerd door Jeff Amsden voor het 25-jarig jubileumgala van Broadway Dance Center afgelopen mei, portretteert hun dans dat zenuwslopende, opwindende moment in een relatie net voor het eerste 'I love you'.
Je zou nooit weten door naar haar te kijken dat de 23-jarige Heather Romot, de helft van dat vrouwelijke stel, hetero is. 'Toen Jeff me vroeg om het stuk te doen, zei hij: 'Je wordt lesbisch - is dat oké?' Ik wist dat het wat acteren zou vergen, maar dat is mijn taak als danser', legt Romot uit, een BDC. stagiair in die tijd.
Ondanks wat aanvankelijke onhandigheid in de oefenstudio, waren Romot en haar partner in staat om een geweldige chemie te ontwikkelen. 'Ik probeerde mezelf te zien als iemand die echt in deze relatie zat, helemaal verliefd en niets liever wilde dan het uiten - ook al was het jegens een meisje', legt Romot uit. 'Je kunt niet alleen choreografie doen. Je moet in het verhaal leven. '
Klinkt eenvoudig genoeg, toch? Niet noodzakelijk. Wat als u nog geen serieuze romantische relatie heeft gehad? Je moet misschien niet alleen emoties uitbeelden die je nooit echt hebt gevoeld, maar je moet misschien ook je partner aanraken alsof je verliefd bent. (In sommige gevallen kan dit een kus op het podium betekenen!) Zelfs in een abstract stuk zou je een nauwe samenwerking kunnen krijgen waarbij je lichamen elkaar op onbekende of ongemakkelijke manieren aanraken.
Het is normaal om je overweldigd te voelen door deze nieuwe niveaus van nabijheid, maar dat betekent niet dat het niet mogelijk is om met vertrouwen en professionaliteit een intiem stuk te maken, zoals Romot deed.
Waarom intiem worden?
Genegenheid tonen op het podium kan je prestaties naar een nieuw niveau tillen. Goed gedaan - stel je de kus van Jason Glover en Jeanine Mason voor in seizoen 5 van 'So You Think You Can Dance' - het zal de ervaring van het publiek verbeteren. 'Als je scheikunde hebt met je partner, is het vertellen van verhalen beter', legt muziektheaterchoreograaf Joshua Bergasse uit, die ook lesgeeft aan BDC. 'Het publiek zal de relatie geloven.'
Je zult ook groeien als artiest door nauw samen te werken met andere dansers. Het kan zijn dat u zich meer op uw gemak voelt in uw vel, waardoor u op zijn beurt nog meer open zult staan voor uw partner. En je wordt een betere acteur: 'Jeffs stuk gaf me de kans om iemand te spelen die zo anders is dan ik', zegt Romot. “Door de kansen te grijpen die ik in dit stuk heb gedaan, ben ik volwassen geworden als danser en een actrice.'
Van studio tot podium
Zelfs de mooiste intieme momenten op het podium hebben misschien een moeilijke start gehad in de studio. Hier DS helpt je om te gaan met vier veelvoorkomende intimiteitshindernissen.
1) Uw partnerschap is niet de perfecte match.
Het is passend dat het eerste duet van de 16-jarige Yvonne Lacombe met haar danspartner, Jonathan Doherty, de titel 'At First Sight' heette - de twee vielen voor elkaar kort voordat het repetitieproces begon! Maar na twee jaar daten, gingen ze halverwege de repetities uit elkaar voor een nieuw liefdesduet. Hoe heeft de verandering hun partnerschap beïnvloed? 'Het was lastig in de studio', zegt Lacombe, die traint aan het Artistic Dance Conservatory in East Longmeadow, MA. “Maar uiteindelijk lieten we los en putten we uit de emoties die we vroeger voelden. We voelden ons tenslotte nog steeds op ons gemak samen op het podium. '
Het verhaal van Lacombe laat zien dat je niet verliefd hoeft te zijn op - of je zelfs maar aangetrokken hoeft te voelen tot - iemand om chemie op het podium te hebben. Het vinden van een gemeenschappelijke basis kan u helpen bij elkaar te komen. Als je na een tijdje nog steeds niet met je partner klikt, probeer jezelf dan uit de vergelijking te halen. 'Denk:‘ Ik ben mij niet - ik ben dit personage dat dicht bij dit andere personage staat ’,” adviseert Christopher Whitney, lid van het danstheater van Pilobolus. “Dan kun je elkaar op elke gewenste manier aanraken. Zelfs als je geen vrienden bent, kunnen je lichamen vrienden zijn. '
2) Je kunt je niet verhouden tot de emoties in de choreografie.
Geloof het of niet, zelfs als je de specifieke ervaring die je wordt gevraagd nooit echt hebt meegemaakt, heb je waarschijnlijk relaties en levenservaringen gehad die je zullen helpen begrijpen hoe je liefde en andere intieme emoties op het podium kunt tonen. 'Er zijn veel verschillende soorten liefde en intimiteit', legt danspsycholoog Harlene Goldschmidt, PhD uit. 'Je ervaart liefde, tederheid en verbondenheid met broers en zussen, vrienden, ouders - zelfs huisdieren!' Stel je iemand voor met wie je dicht bij bent en plaats de gevoelens die je voor die persoon hebt in de choreografie. Onthoud dat het repetitieproces een veilige tijd is om je emotionele prestaties te verkennen, want net als bij de daadwerkelijke stappen, hoe meer je oefent met het uitbeelden van intimiteit, hoe comfortabeler je op het podium zult zijn.
3) Het lichaam van je partner geeft je een ongemakkelijk gevoel.
Wat als uw partner erg bezweet is, een lichaamsgeur heeft of een slechte adem heeft? Het beste wat u in dit scenario kunt doen, is uw mening geven - zachtjes. Bedenk hoe u over een probleem geïnformeerd zou willen worden als de situatie omgekeerd zou zijn. Probeer het probleem te verhelderen en het in verband te brengen met dansen, zodat het niet wordt gezien als een persoonlijke aanval. Bijvoorbeeld: 'Als je partner bezweet is, zeg dan:' Hé, kan ik je een shirt met lange mouwen bezorgen? Ik glijd van je af! '', Zegt Jen Abrams, een hedendaagse choreograaf en contactimprovisatiedocent in NYC.
4) Je wordt op de verkeerde plaatsen aangeraakt.
Als de handen van uw partner gevaarlijk dicht bij uw geslachtsdelen afdwalen, evalueer dan zijn of haar motieven. 'Is de bedoeling van je partner om iets anders te doen dan de beweging uit te voeren?' vraagt Abrams. “In dat geval kan het zijn dat u zich ongemakkelijk voelt. Maar het is waarschijnlijker dat ze niet van plan zijn je op die manier aan te raken. Je zou ze een plezier doen door het ze te laten weten. ' (Als u het gevoel heeft dat uw partner u expres ongepast aanraakt, of als hij of zij niet stopt wanneer u erop wijst, deel uw zorgen dan met een volwassene. Dit soort aanraking is seksuele intimidatie en een volwassene kan helpen jij behandelt de situatie.)
Maar wat als de choreografie vereist u aanraken op een manier dat u zich zorgen maakt, is 'ongepast'? Bergasse beveelt aan om de beweging vanuit een choreografisch - in plaats van emotioneel - perspectief te benaderen. 'Het is als een wiskundige vergelijking', zegt hij. 'Breek het uit en analyseer het: ‘Mijn hand moet hierheen, en je been wikkelt zich hier rond. Van daaruit doen we dit. 'Als je eenmaal de beweging kent, kun je later emotie toevoegen.'
Een belangrijke maatstaf voor succes voor elk stuk dat intense genegenheid op het podium uitbeeldt, is hoe ondergedompeld de dansers erin worden. Als je de emoties voelt - leef ze - zal het publiek dat ook doen.
Vraag het maar aan Romot, die de ervaring van het uitvoeren van Amsdens stuk niet snel zal vergeten. 'Als ik terugdenk aan deze dans, kan ik me de exacte choreografie niet herinneren, maar ik herinner me de intense emoties die ik voelde', zegt ze. 'Op het podium had ik het gevoel dat we de enige twee mensen in de kamer waren.' Dat is intiem.