Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het tijdschrift ESSENCE van mei/juni 2021, dat nu in de kiosken verkrijgbaar is.
Regina Goodwin, een vierde generatie inwoner van het historische Greenwood, Oklahoma, herinnert zich nog de verhalen die haar grootouders haar vertelden over een van de meest gruwelijke incidenten van racistisch geweld in de Verenigde Staten. Aangespoord door de bewering dat een zwarte man een blanke vrouw in een lift heeft aangevallen, wordt gezegd dat een blanke menigte dreigde de verdachte te lynchen. Toen zwarte bewoners, sommigen van hen veteranen uit de Eerste Wereldoorlog, bij het gerechtsgebouw kwamen opdagen om de gedetineerde man te beschermen, stonden ze oog in oog met de menigte. Geweerschoten werden afgevuurd toen blanke burgerwachten het nabijgelegen Afro-Amerikaanse gebied van Greenwood aanvielen gedurende een periode van twee dagen, beginnend op 31 mei 1921. Ze plunderden en kwamen in opstand en brandden toen Greenwood tot de grond toe. Er werden privévliegtuigen gezien die bommen op gebouwen regenden, waarbij naar schatting 1.500 huizen en meer dan 600 bedrijven werden verwoest en ongeveer 10.000 mensen dakloos werden. Zwarte mensen werden vermoord en levend verbrand, zegt Goodwin. Ze kregen te horen dat ze naar buiten moesten komen met hun handen omhoog: 'We zullen niet schieten.' En ze zouden naar buiten komen met hun handen omhoog en vermoord worden.
De exacte tol van het bloedbad is nog steeds een beetje vaag, net als de vervaagde en vergeelde foto's die proberen de gebeurtenissen te documenteren die 100 jaar geleden plaatsvonden. De schatting van het aantal doden, gewonden en vermisten varieert van 300 tot 3.000. Complicerende zaken is de overtuiging dat gedumpte en niet behoorlijk begraven lichamen nog steeds niet zijn gevonden. Ooggetuigen hebben vastgesteld waar mensen waarschijnlijk zijn, zegt Goodwin. Ik zit in de commissie die massagraven zoekt. In twee jaar hebben ze niet gekeken waar we ze vroegen.
Ottowa Gurley, tweede van links zittend, hielp bij het oprichten van de op zichzelf staande Greenwood-gemeenschap. Gurley, een van de rijkste ondernemers in het district, leende ook geld aan andere zwarten in de hoop hun eigen bedrijf te openen. | Foto met dank aan Tulsa Historical Society & Museum/THSM
Er zijn ook verschillende verhalen over wat er werkelijk is gebeurd tussen de 17-jarige Susan Page en de 19-jarige Dick Rowland in die lift. Maar wat messcherp is, voor degenen die zichzelf tot de overlevenden en familieleden van overlevenden rekenen, is de psychologische pijn die overblijft. De moordenaars liepen nog steeds rond, zegt Goodwin. Er is nooit iemand aangeklaagd. Niemand is ooit veroordeeld.
Goodwins familie vestigde zich voor het eerst in Greenwood in 1914, toen James Henri Goodwin zijn kroost uit -Mississippi verhuisde. Hij wilde ervoor zorgen dat zijn kinderen meer onderwijs zouden krijgen dan het onderwijs in de derde klas dat ze anders hadden gekregen. De 35 vierkante blokken van Greenwood, die bekend werd als Black Wall Street, waren de thuisbasis van welvarende Afro-Amerikaanse bedrijven en elegante woningen met piano's en fijn porselein. Het was de zelfvoorzienende gemeenschap die O.W. Gurley had dat voor ogen toen hij in 1905 40 hectare kocht, vastbesloten om alleen aan andere zwarte mensen te verkopen.
Greenwood was een bloeiende gemeenschap, zegt Goodwin. J.B. Stradford had een hotel dat kon wedijveren met een van de betere witte hotels. Andrew Smitherman leidde de krant Tulsa Star. Simon Berry had, naar men zegt, de eerste charterdienst van een luchtvaartmaatschappij die eigendom is van Black. Dit waren het soort mensen dat in Tulsa woonde.
Stradford, een zakenman die begon in St. Louis, was een van de eerste kolonisten. Hij was al afgestudeerd aan het Oberlin College en behaalde een diploma rechten aan de Indiana Law School toen hij huurwoningen begon te bouwen en een hotel met 54 kamers opende. Een andere prominente bedrijfseigenaar, de overgrootvader van Goodwin, James Henri, was de bedrijfsleider van de Tulsa Star en medeoprichter van de Jackson Undertaking Company. Een enkele dollar in Greenwood circuleerde 36 tot 100 keer voordat hij de gemeenschap een jaar of zo later verliet. Dit was de reden waarom mensen het gebied Black Wall Street noemden. Inderdaad, velen beweren dat witte jaloezie de echte reden was achter het bloedbad.
De speler laden...
Zeven jaar na zijn aankomst was James Henri's droom voor zijn kinderen bijna werkelijkheid geworden: zijn zoon, Edward, zou in juni afstuderen als onderdeel van de Booker T. Washington High School Class van 1921. Edward Goodwin, genoemd naar de meeste kans van slagen , was op 31 mei in het Stradford Hotel toen hij alarmerend nieuws kreeg. Ze waren zich aan het voorbereiden op wat wij kennen als het bal, herinnert Goodwin zich. Mijn grootvader was net als elke andere senior die de middelbare school vierde. En terwijl ze aan het versieren waren, kwam het bericht dat er problemen zouden komen en dat ze allemaal naar huis moesten. Ze hadden geen idee dat problemen de ergste racistische aanval van binnenlands terrorisme in Amerika betekenden.
Toen de menigte de woon- en commerciële eigendommen van Goodwin in brand stak, werd de dood een reële mogelijkheid toen Edward en zijn familie zich in hun huis verstopten. Het zou het enige eigendom zijn dat de Goodwins bezaten dat niet werd vernietigd. Mijn overgrootvader had een heel lichte huidskleur en zag eruit als een blanke man, zegt Goodwin. Er werd gezegd dat tijdens het bloedbad, toen de racemobs de straat op kwamen, hij ze gewoon wegwuifde, en ze hielden het in beweging.
De zwarten die niet waren gearresteerd door de Nationale Garde van Oklahoma en vastzaten in interneringskampen, liepen langs de spoorlijn die het welvarende zwarte deel van Tulsa scheidde van het gebied waar enkele blanken het economisch moeilijk hadden. Veel inwoners van Greenwood die voor hun leven renden, kwamen terecht op de Tulsa Fairgrounds, waar ze te eten kregen en matrassen kregen.
De Goodwins behoorden tot degenen die terugkeerden om te herbouwen, samen met John en Loula Williams, eigenaren van het Dreamland Theatre. Ondanks dat al onze eigendommen tot de grond toe waren afgebrand, is mijn familie gebleven, zegt Goodwin met grote trots. Dat is het verhaal dat mensen moeten weten - dat hoewel het werd verwoest, zwarte mensen Greenwood weer in dezelfde glorie hebben herbouwd. In 1942 waren ongeveer 242 Black-eigendom bedrijven hersteld.
DE FAMILIE WILLIAMS In hun Norwalk-auto uit 1911. John Wesley Williams, een ingenieur voor Thompson Ice Cream Company, en zijn onderwijzeresvrouw Loula, waren ook eigenaar van het Dreamland Theatre met 750 zitplaatsen. | Foto met dank aan Tulsa Historical Society & Museum/THSM
Tegen de tijd dat Regina Goodwin werd geboren, in de jaren zestig, was er echter niet veel meer over van het herbouwde Greenwood. Zelfs Booker T. Washington High, dat tijdens het bloedbad als triagecentrum werd gebruikt, kreeg een nieuwe naam en werd omgebouwd tot de basisschool die ze zou bezoeken.
In de jaren zeventig verdrong een nieuwe dreiging veel van wat er nog over was van de gemeenschap. Je had wat mensen 'stadsvernieuwing' noemden, wat voor veel mensen 'stedelijke verwijdering' is, zegt ze. De ouders van Goodwin behoorden tot degenen die werden gevraagd hun huis te verlaten. Bijna 50 jaar later, zegt ze, is er nog steeds een leeg stuk in de ruimte waar hun huis stond: je vernietigt de huizen en je begint de ondergang van een gemeenschap te zien, met name zwarte gemeenschappen.
Maar voor Goodwin is de strijd nog niet voorbij. Ze besloot een leven in de politiek te gaan leiden. Als vertegenwoordiger van de staat blijft ze het werk doen dat ze als particulier al zei. Mijn grootmoeder vertelde ons dat service een huur is die je betaalt voor kost en inwoning op aarde, legt ze uit.
Greenwood was een bloeiende gemeenschap. J.B. Stradford had een hotel dat kon wedijveren met een van de betere witte hotels. Andrew Smitherman leidde de krant Tulsa Star. Simon Berry had wat mensen zeiden dat het de eerste charterdienst van een Black-eigendom was. Dit waren het soort mensen dat in Tulsa woonde. ️️️️️️️️️️️️️️️️️
—Regina Goodwin, een inwoner van Greenwood van de vierde generatie
Na het bloedbad diende haar overgrootmoeder Carlie Marie Goodwin een rechtszaak aan om herstelbetalingen te eisen. Zelfs wetende dat de moordenaars nog steeds rondliepen, had ze genoeg vasthoudendheid om naar het gerechtsgebouw te gaan en die aanklacht in te dienen, zegt Goodwin. En natuurlijk werd ze ronduit afgewezen. Nu, anno 2021, geloof ik nog steeds heilig in herstelbetalingen. Veel mensen werden nooit heel. We hebben 106-jarige senioren die het bloedbad hebben overleefd. Waarom wordt er niet in hun behoeften voorzien?
Tegenwoordig is er niet veel meer over van wat Gurley zich voorstelde dat Greenwood zou kunnen zijn.
Het idee om nog een Black Wall Street te herbouwen werd belemmerd door de 200 hectare grote Oklahoma State University-satellietcampus en het Tulsa Drillers-honkbalstadion. Mensen horen glorieuze verhalen over Black Wall Street, dus ze verwachten een bloeiende zwarte gemeenschap te zien, zegt Goodwin. Als je nu komt, zul je gentrificatie en veel blanke mensen zien in het gebied dat ooit een bruisende Black Wall Street was. Zwarte mensen vormen op dit moment minder dan een vierde van de inwoners van het Greenwood Historical District. Het is moeilijk om te onderhandelen als je het land niet bezit, merkt Goodwin op. Dus ik heb de burgemeester gevraagd om land terug te geven aan het Greenwood Cultural Center, aangezien ze 200 hectare aan OSU Tulsa hebben gegeven.
Regina Goodwin, een vierde generatie inwoner van het historische Greenwood, Oklahoma, herinnert zich nog de verhalen die haar grootouders haar vertelden over een van de meest gruwelijke incidenten van racistisch geweld in de Verenigde Staten. | Fotocredit: okhouse.gov
Het is eerlijk om te zeggen dat de meeste zwarte mensen nog nooit van het bloedbad in Tulsa hadden gehoord totdat ze de eerste aflevering van HBO's Watchmen zagen en getuige waren van de bedrijven die eigendom waren van mooie zwarte mensen die door gewapende blanke mannen in een gruwelijke daad van haat in brand werden gestoken. De hartverscheurende scènes, uit een fictieve kabelshow die zich afspeelt in 1921, waren maar al te echt. We keken ook naar de gruwelijke moord op zwarte mensen in Tulsa in de sci-fi-serie Lovecraft Country van HBO. We moesten een geschiedenisles van een kabelnetwerk halen, want wat er in Greenwood gebeurde, werd gemakshalve weggelaten uit onze schoolboeken. Maar vorig jaar werden de beslissingen genomen om het weer toe te voegen aan het curriculum van de openbare school in Oklahoma. En terwijl de rest van het land de tragische maar weinig bekende verhaallijn inhaalt, zet Goodwin de missie van haar familie voort om de waarheid tegen de macht te spreken. Ze treedt in de voetsporen van haar grootvader, die daarvoor in 1936 de krant Oklahoma Eagle oprichtte; en van haar vader, Edward, Jr., die later met zijn twee broers de krant overnam. We zijn het aan onze voorouders verplicht om nooit te vergeten wat er is gebeurd, en om vooruit te gaan en uitstekend te zijn, benadrukt Goodwin. Ik weet dat er hier mensen zijn die om je geven. We hebben hier veerkrachtige, intelligente en vasthoudende mensen, zowel zwart als blank, die zullen vechten voor het recht.
Totdat de strijd is gewonnen, blijft Goodwin rondrijden met een gepersonaliseerd kenteken dat ons herinnert aan de fouten die nooit zijn rechtgezet. Betaal BWS, de tag luidt, met andere woorden, Pay Black Wall Street.
Lee Anna A. Jackson ( @LeeAnnaAJackso1 ) is een in New York woonachtige schrijver en onderzoeksredacteur.