Trisha Brown zei ooit dat ze de voorkeur gaf aan 'de menselijke manier' van bewegen, en dat dit de benadering was die ze koos voor het maken van dans. Hoewel de omvang van haar werken en hun locaties door de jaren heen zijn gevarieerd - ze heeft dansers op daken en aan de zijkanten van muren geplaatst, evenals op de belangrijkste operahuizen ter wereld - loopt er een rode draad door het werk van Brown. Gedurende vier decennia hebben haar dansen voetgangersbewegingen verwerkt, en ze werkt met een scherp begrip van de oorzaak-gevolg-relatie die wordt overgedragen door een lichaam in beweging.
Brown was een van de oprichters van het experimentele Judson Dance Theatre in de vroege jaren '60, waar zij en haar leeftijdsgenoten de technische virtuositeit en thematische inhoud van de moderne dans verwierpen en zich in plaats daarvan concentreerden op voetgangersgebaren en grimmige enscenering. Brown startte haar eigen gerenommeerde groep, de Trisha Brown Dance Company, in 1970. Haar unieke visie op beweging heeft sindsdien haar twee John Simon Guggenheim Fellowships opgeleverd, de MacArthur ('Genius Grant') Foundation Fellowship (ze was de eerste vrouwelijke ontvanger van choreografieën). ), en de National Medal of Arts in 2003. Waar gaat haar bewegingsstijl eigenlijk over? Lees verder.
Voorbereiding op de les
Omdat Browns choreografie veel aandacht besteedt aan de natuurlijke volgorde van gebeurtenissen die worden ervaren door een lichaam in beweging, raadt Tamara Riewe, lid van de Trisha Brown Dance Company, de leerlingen aan om aandacht te besteden aan het domino-effect van het lichaam. 'De volgende keer dat je bijvoorbeeld vaarwel zwaait', stelt Riewe voor, 'kijk dan hoe de beweging in het ene gewricht de beweging in de andere gewrichten beïnvloedt. Wat gebeurt er als het gewicht van de onderarm in de elleboog zakt terwijl u uw arm laat zakken? ' Ze zegt dat het besef van dat soort details, en de volgorde waarin ze voorkomen, de sleutel zijn tot het repertoire van Brown.
'Het werk van Trisha Brown gaat niet om het krijgen van een goede vorm', zegt Riewe. In plaats daarvan gaat het erom hoe die vorm wordt gevormd en in beweging wordt gebracht. “Door snel te werken en te leren, raken dansers eraan gewend om vormen te herkennen en deze na te bootsen. Er is een neiging om ergens naar te kijken en te denken: ‘Oh, ik herken die stap’ en verder te gaan, terwijl in feite de volgorde van de bewegingen echt belangrijk was. ''
Klasse Structuur
Hoewel het werk van Trisha Brown niet is gecodificeerd in een techniek, benaderen veel leraren de klas in de Trisha Brown Studio op dezelfde manier. 'De lessen beginnen bijna altijd op de grond', zegt Riewe. “Leraren gebruiken meestal een soort somatisch lichaamswerk, zoals Alexandertechniek, Kleintechniek of yoga. Dit creëert een bewustzijn van de gewrichten en van de ademhaling ”- twee belangrijke elementen in Browns beweging.
Bij het staan wordt er gelet op het creëren van een schietlood in het lichaam zodat dansers leren zo min mogelijk moeite te doen om het skelet in een mooie, duidelijke lijn te stapelen. “Er zal bijna altijd wel een soort herkenbaar voet- en heupwerk zijn”, vult Riewe aan. Bij het naderen van pliés, tendus en andere bekende klasse-elementen, wordt studenten gevraagd om te werken met het idee om van het skelet te gaan - in plaats van een spiergebaseerde benadering te volgen. Omdat Alexandertechniek een grote invloed heeft op Browns werk, kun je naar pliés kijken met als doel een gevoel van verbinding te ontwikkelen tussen het hoofd en het bekken, en de hielen en het bekken - ook wel de kop-staart en hiel-staart genoemd. verbindingen.
Studenten zullen ook beweging tegenkomen die hen zal helpen de volledige boog van het lichaam in beweging te ervaren. 'Er is een echte focus op de natuurlijke afname van het gewicht', zegt Riewe. 'We doen veel waarbij het gewicht zo ver naar voren verschuift, dat je het gevoel hebt voorover te vallen totdat het lichaam daadwerkelijk in beweging is en de danser begint te rennen.'
Verwacht in een typische les van twee uur dat je ten minste 45 minuten besteedt aan het leren van een deel van het repertoire van Trisha Brown. TBDC-leden (van wie er een aantal ook lesgeven) zetten zich in voor hun rol om het werk van Brown levend te houden. En voor dansers die nieuw zijn in de bewegingsideeën en vocabulaire van een choreograaf, is er zelden een betere manier om die ideeën te begrijpen dan door daadwerkelijk werken in de rep te leren.
Sleutelbegrippen
'Zoveel van Browns werk gaat over de volgorde van de gebeurtenissen', zegt Riewe, 'dus studenten moeten echt hun ogen open houden.' Let goed op de details terwijl de leraar een beweging laat zien, om die beweging organisch te laten stromen en gefocust te blijven. 'Je kunt niet alleen luisteren', voegt Riewe toe. 'Het is geen ballet, waar je een stap hoort en het zal hetzelfde betekenen als ergens anders. Je moet echt naar de leraar kijken en observeren waar het gewicht verschuift en welk gewricht het eerst bewoog om het doel van de beweging te begrijpen. '
Joshua Legg geeft les aan het dansprogramma van de Harvard University en aan de theaterafdeling van Suffolk University.
Foto: © Naoya Ikegani / Saitama Arts Foundation, 2006