De speler laden...
Tribale lokken: de schoonheid van onze vlechten overtreft de complexiteit van het ontwerp
De speler laden... Huis · Haar Ontdek de intrigerende geschiedenis en een moderne draai aan verschillende kapsels van Tamara Albertini.LEES VERDER MINDEROnze geschiedenis is verweven in onze kapsels. Hier kijkt natuurlijk haarspecialist Tamara Albertini, oprichter van Ancestral Strands in New York City, terug op de wortels van onze vlechten en werkt ze bij met een grondig moderne twist. Kroon en Glorie Elke keer als een klant binnenkomt en om traditionele vlechten vraagt, geef ik ze voorlichting, zegt Tamara Albertini van Ancestral Strands, een mobiele salon in New York City. Veel mensen dragen ze en kennen hun afkomst niet. Historisch gezien identificeren vlechten niet alleen de stam en burgerlijke staat van een persoon in het moederland, maar ze geven ook iemands plaats binnen de gemeenschap aan. Zoeloeknopen, de officiële naam voor wat we gewoonlijk Bantoeknopen noemen, zijn populair onder de Zoeloes in Zuid-Afrika. We dragen ze meestal als beschermende maatregel, maar volgens Albertini staan ze ook symbool voor iets krachtigers: de stijl symboliseert saamhorigheid en menselijkheid. Hier begint haar vorstelijke ontwerp met vijf Zulu-knopen, gemaakt door het haar te draaien en het om zichzelf te wikkelen om cilindrische knotjes te vormen die vastgezet worden met haarspelden. Elk cluster wordt geaccentueerd door twee op Tigray geïnspireerde vlechten die kriskras over het voorhoofd lopen, bijna als sieraden, terwijl een halve manen natuurlijk haar aan de achterkant is weggelaten. Door dik en dun Albaso-vlechten, ooit gedragen door de Habesha-vrouwen in het oude Ethiopië, wisselen dikke en dunne cornrows af. Deze stijl is de inspiratie voor steekvlechten. Ze zijn populair in de VS en hebben zorgvuldig vervaardigde delen tussen de dikkere vlechten en zorgen voor een ritsachtige look. Hierboven gebruikte Albertini nauwkeurig gebogen delen om het haar in vijf dikke cornrows te verdelen met vier kleinere ertussen. Het resultaat? Architecturale elegantie. Alles in de details We maken geen nieuwe stijlen - ze bestaan al, zegt Albertini. Zo herleidt ze de methode van het vlechten van een individuele centrale cornrow naar de achterkant van het hoofd naar technieken die door Ethiopiërs worden gebruikt. Om deze look opnieuw te interpreteren met een trendy kijk op textuur, integreerde Albertini een verscheidenheid aan Ethiopische technieken. Voor de voorste poef maakte ze een scheiding van het haar, borstelde het naar voren, vlechtte het losjes (beginnend halverwege), stopte het rond om een poef te maken en vouwde het eronder voordat ze het vastmaakte met haarspelden. Voor de zijvlechten begon ze met een cornrow van het deel tot de haarlijn en veranderde toen de cornrows in fishtail-vlechten en uiteindelijk in tweestrengige wendingen. Aan de achterkant van het hoofd werden cornrows in Fulani-stijl omhoog gevlochten, waarbij de uiteinden naar buiten werden gelaten om een Afro-bladerdeeg te vormen omwikkeld met gouddraad. Als laatste werd een enkele cornrow vanaf de kruin recht naar beneden gevlochten. De fijnere dingen Traditionele vlechten zijn meestal geen opdracht die aan een vreemde wordt gegeven. De taak wordt eerder beschouwd als een intieme onderneming die wordt uitgevoerd door vertrouwde familieleden of specialisten. Gilbich-vlechten - gedragen door de Tigrayans van Eritrea en Ethiopië, evenals de Amhara-bevolking van Ethiopië - vereisen een ervaren hand. De cornrows, die naar de zijkanten of achterkant lopen, zijn extreem klein en zo ingewikkeld dat ze vaak als kunstwerken worden beschouwd. Voor een bijgewerkte interpretatie vlechtte Albertini 15 tot 17 fijne vlechten aan elke kant van een middengedeelte van de haarlijn tot de kruin. Daarna voegde ze een dozijn individuele vlechten toe over het midden van de achterkant van het kapsel en kruiste ze vervolgens kriskras over de Afro aan de achterkant van het hoofd. Daarna maakte ze een tiental individuele doosvlechten van de zijkanten en de kroon en weefde ze rond de poef. Het pad naar vrijheid De geest van onze cultuur reisde met ons mee over de Atlantische Oceaan en nestelde zich in onze harten en zielen. Albertini gelooft dat die herinneringen nog steeds in ons DNA zitten: daarom bleef onze band met vlechten bestaan, waar onze mensen ook naartoe werden gebracht in de diaspora. Een van die plaatsen is Colombia, waar de schoonheid en cultuur van onze natuurlijke kapsels elk voorjaar worden gevierd in de Hoop weven (Knitting Hope) wedstrijd in de stad Cali. De slaven in zowel Noord- als Zuid-Amerika gebruikten kaartvlechten om de route naar vrijheid vast te leggen. Ik liet de geest me leiden om dit patroon te maken, zegt Albertini over haar spin, een freestyle-ontwerp met acht overlappende vlechten. De achterkant is vastgezet met haarspelden en gouden manchetten.
De speler laden...
De speler laden...
