'This Is Us'-schrijver Kay Oyegun heeft een krachtige boodschap voor schrijvers van zwarte vrouwen



The Writers Room is een serie die vrouwelijke schrijvers in televisie en film belicht, die furore maken en projecten creëren die gebaseerd zijn op inclusiviteit en zichtbaarheid. Kay Oyegun was niet van plan schrijver te worden. Toen ze naar de Universiteit van Pittsburgh ging, was de Nigeriaans-Amerikaanse schrijver vastbesloten om een ​​carrière in de geneeskunde na te streven. Het ging echter niet helemaal volgens plan. Dat werd snel stopgezet door mijn cijfers, Oyegun, nu een schrijver over NBC's hitdrama, Dit zijn wij , vertelt ESSENCE. Dat is het moment waarop Oyegun zich tot schrijven wendde. Maar om haar keuze tegenover haar sceptische ouders te rechtvaardigen, besloot ze een carrière te kiezen waarin ze haar schrijfvaardigheid dagelijks zou kunnen ontwikkelen. Ze werd journaliste. Na een baan bij NBC Nightly News direct na zijn afstuderen deed Oyegun stints bij de Vandaag tonen , ABC News en de BBC. Maar al die tijd hield ze stevig vast aan haar droom om fictieve verhalen te vertellen, gebaseerd op haar eigen persoonlijke ervaringen, zoals haar broer die opgesloten zat in een gevangenis in Florida. Ik was aan het schrijven aan de kant - een heleboel echt slechte dingen, dan een heleboel redelijk goede dingen, voordat ze echt overtuigend en goed genoeg werden om gelezen te worden, zei ze. ESSENCE sprak onlangs met Oyegun om haar reis te bespreken in enkele van de meest begeerde schrijverskamers van Hollywood, op enkele van de grootste tv-shows. ESSENTIE: Je eerste tv-schrijftegoed was: Koningin Suiker . Hoe was het om in die schrijverskamer te zijn? Ik kan me voorstellen dat het bijzonder divers was, gezien de filosofie van Ava DuVernay over inclusiviteit. Kay Oyegun: Het was ongelooflijk. Het team dat Ava heeft samengesteld was gewoon zo ongelooflijk ondersteunend, en slim, en capabel, en heel erg een familie. [Ava] waagt een kans op mensen, en wil dan ook cultiveren, en wil ook een soort van koesteren, mentor zijn en mensen zien groeien. Voor mij, als Nigeriaanse immigrant die opgroeide in Nigeria en Amerika, denk ik voor mij zo veel - en ik praat er vrij open over - zo veel van mijn ervaring met de zwarte cultuur en de problemen van zwart Amerika is academisch, in een vreemde manier. Dus voor mij in de Koningin Suiker ruimte, het stelde me in staat om door veel van die dubbele identiteiten te werken terwijl ik de wereld ervoer. Zoals, mijn broer zat lange tijd in de gevangenis hier in de staat Florida, en ik kom uit een zeer onafhankelijk matriarchaal huishouden en heb een zeer interessante relatie met mijn vader gehad. Zo veel van mijn opgroeien, zowel in Nigeria als in Amerika, waren dingen die ik ter tafel kon brengen. Ik voelde niet langer dit gevoel van anders-zijn dat ik al zoveel jaren had gevoeld. Je weet wel, 'Oh, ik ben niet Amerikaans genoeg, ik ben Nigeriaans', maar het is zo van, nee, dit zijn gewoon een soort menselijke verhalen die mensen met elkaar verbinden. Dat was iets dat ik persoonlijk van die ervaring heb weggenomen.

Met dank aan Kay Oyegun





Je ging van Koningin Suiker naar Dit zijn wij . Dus hoe ziet de schrijverskamer eruit in Dit zijn wij ? We brengen verhalen op dezelfde manier ... We zijn ook een show over momenten en over interacties. We zijn groot in gesprek. We hebben een verhalende structuur die we volgen, maar het gaat echt om de waarheid achter wat mensen doen, de kleine momenten die alledaags kunnen aanvoelen, maar veel gewicht in de schaal leggen. We speelden met de gezinsstructuur en het idee van herinnering. We speelden met legacy en wat dat betekent en hoe deze dingen die je als kind beïnvloeden een eigen leven gaan leiden naarmate je ouder wordt. Voor mij is dat iets dat mijn hele leven een resonerende factor is geweest en het is iets dat ik in deze kamer meer kan ontdekken. Iedereen is gewoon zo ongelooflijk open en slim en vriendelijk en attent en samenwerkend. Er zijn geen ego's. Er zijn echt geen ego's. Wat is het beste advies of de beste les die je hebt geleerd in de schrijverskamer? We zijn allemaal aan het leren. Zelfs de mensen aan de top leren nog steeds. Niets van dit alles is perfecte wetenschap. We werken in zo'n subjectief veld. Wat ik me heb gerealiseerd en wat ik heb gezien, is dat als je ergens in gelooft, als je hart ergens in zit... wat de reactie ook is, wat de ontvangst ook is, je daar achter kunt staan. Begrijp en heb een gevoel van nederigheid over het proces. Geloof de hype niet, en geef het dan ook op voor mensen die het doen, eerlijk gezegd. Ondersteun ook mensen die het willen doen. Schrijven is schrijven is schrijven. Op het moment dat iemand je uitlegt hoe je [een verhaal] moet structureren, is iedereen een verhalenverteller. Het verschil tussen iemand die schrijver wil worden en iemand die daadwerkelijk schrijft, is slechts de basis en de wens om het te doen. Wat voor advies zou je geven, vooral aan schrijvers van zwarte vrouwen, die zich in dit vakgebied willen verdiepen? Samenwerken met elkaar. Dat is het oude gezegde: netwerk horizontaal in plaats van verticaal, want je zou versteld staan ​​van wat voor soort kracht je tot je beschikking hebt. Ik herinner me dat er een groep van ons zwarte schrijfsters in deze business was, we waren een paar maanden geleden dit weekend weg in Joshua Tree, en we plaatsten er allemaal foto's over. Ik kreeg zoveel e-mails van zwarte vrouwen, die eraan werken om in het bedrijf te komen. Ze waren eigenlijk als, 'Oh mijn God, op een dag zal ik daar zijn.' En naar waarheid zei ik: 'Er is geen' Daar zijn. Dat kan nu.’ De perceptie van mensen over waar Daar is, is zo anders dan de werkelijkheid is. En vooral zwarte vrouwenschrijvers: je hebt nu alles wat je nodig hebt. Dat is het grootste. En dat is de grap daar, toch? Het idee dat je op een bepaalde plek moet komen voordat je punt, punt, punt kunt doen. Je hebt alles wat je nodig hebt. Je begon aan de universiteit en concentreerde je op medicijnen. Maar wanneer realiseerde je je dat je stem iets speciaals en belangrijks was, en je wilde die eren door schrijver te zijn? Ik kan je eerlijk zeggen dat ik daar nog steeds mee bezig ben, en dat is het grappige. Wanneer mensen zeggen: 'Oh, ik wil met haar gaan zitten en haar hersens uitkiezen', lopen ze er altijd van weg door te zeggen: 'Dit gewone meisje schrijft.' Ik vind het leuk om altijd de eerste te zijn die zich verontschuldigt en zijn als, 'ik weet het niet, je vroeg.'
Bekijk dit bericht op Instagram

Gelukkige verjaardag aan DEZE schoonheid hier! We zijn er niet doorheen geweest als een wasstraat, maar we staan ​​nog steeds als Antwone Fisher! Ik ben zo TROTS om haar te kennen en te zien hoe God zijn plannen voor haar leven vervult op GEWELDIGE manieren die ons doen schreeuwen op de parkeerterreinen van supermarkten, na sluitingstijd! #KayOyegun maak je KLAAR voor het BESTE dat echt nog moet komen! Gelukkige verjaardag mama! #NaijaNoDeyCarryLast #FirstGenFam #ALLtheWayUp! ️

Een bericht gedeeld door Yvonne Orji (@yvonneorji) op ​​3 mei 2016 om 15:16 PDT



Daarom hou ik van het idee dat iedereen aan het leren was. Ik had een showrunner-baas van mij die me een piloot stuurde om haar aantekeningen te geven, en ik las het, ik vond het fantastisch, en ik gaf haar pagina's en pagina's met aantekeningen, want waar je ook bent, we zitten in een creatieve veld en het is zo subjectief. Het is allemaal zo subjectief en het is ook persoonlijk. Ik kom naar het podium waar ik bepaalde verhalen wil vertellen, en dus zijn er bepaalde dingen waar ik nu ongelooflijk gepassioneerd over ben, dat ik de berg op wil duwen, en ik ben klaar om voor een trein te gaan staan en zeg: 'Oké, oké, laten we dit doen.