Door Britt Julious
Chicago is zo'n enorme stad dat het bijna onmogelijk zou zijn voor een enkele show om het nauwkeurig weer te geven. En de Chi , ondanks dat het is gemaakt door een inwoner van Chicago, voelt het helderder en glanzender aan dan het Chicago dat ik ken als huidige inwoner. Maar dat betekent niet dat Chicago een volledig donkere of lijdende plek is, iets dat schepper Lena Waithe lijkt te hebben verwoord. Want ondanks de snelle, opeenvolgende moorden (in de pilot zien we er twee) en de strijd van de arbeidersklasse, is er nog steeds humor, romantiek en plezier binnen de stadsgrenzen. Maar die dingen duren niet eeuwig, niet hier tenminste.
Wat de Chi het beste doet is de inherente onschuld en jeugd van de stad verbeelden. De jongste personages van de show, zoals Kevin (Alex R. Hibbert) of zijn klasgenoten of Coogie (Jahking Guillory) dragen felle kleuren, van babyblauw tot limoengroen tot diep Bulls-rood. Ze hebben de fout en angst niet geleerd om op te vallen. De eenvoud en euforie van onschuld versus de aangrijpende nuchterheid van het volwassen leven en alles wat daarbij komt kijken, zijn de twee strijdende partijen. Ongecompliceerde jeugd kan maar zo lang duren. Geweld, strijd en tegenspoed zijn de echte waarheden van het leven.
Hoe lang kan een zwarte jongen aan de zuidkant van Chicago slechts een zwarte jongen blijven? Die vraag rijst als we Kevin volgen in aflevering twee.
In de pilot van de show doet Kevin met tegenzin auditie voor de schoolmusical, de Wizo , en de drama-instructeur vertelt hem dat hij niet slecht was. In aflevering twee leren we dat hij nog steeds deel uitmaakt van de musical, terwijl zijn geliefde, Andrea, zegt dat ze hem tijdens repetities zal zien. In een andere omgeving, op een school in de omliggende buitenwijken van Chicago of zelfs ergens aan de overwegend blanke North Side van Chicago, zouden Kevins grootste zorgen zijn ontluikende verliefdheid zijn, zijn regels voor de show uit het hoofd leren en videogames spelen met zijn twee beste vrienden.
Maar het leven van Kevin is al ingewikkelder dan welk kind van de middelbare school dan ook zou moeten overkomen, en dus naast die zoete scènes van het leven in de schijnbaar veilige gangen van zijn school, zien we ook Kevin die probeert Ronnie Davis (Ntare Guma Mbaho Mwin), de man die Coogie in de eerste aflevering vermoordde. Later zien we Kevin proberen te vermannen wanneer Brandon (Jason Mitchell) hem thuis bezoekt. Kevin opent zijn voordeur terwijl hij een honkbalknuppel in de ene hand houdt, klaarblijkelijk bang voor zijn eigen leven nadat Ronnie hem door de buurt had gejaagd.
De enige reden waarom ik je deze shit heb verteld, is omdat ik dacht dat je het zou afhandelen, dus handel je zakelijke nigga af, zei Kevin.
In plaats daarvan heeft Brandon ook geworsteld met wat hij moet doen nu hij weet wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn broer. Zoals we in aflevering één zagen, kreeg Brandon, nadat Kevin Ronnie had genoemd als de moordenaar van Coogie, een sms waarin stond dat hij nu een lijnkok was in het hippe restaurant waar hij werkt.
Hoewel hij ouder is dan Kevin, worstelt Brandon ook met de nuchtere realiteit van de dood van zijn broer en duwt hij tegen het leven dat hij zou kunnen hebben, het leven dat hij wil hebben. Blijft hij het rechte en smalle pad bewandelen als lijnkok, hopelijk genoeg geld verdienend om zijn restaurant te openen met zijn vriendin? Of vindt hij vergelding voor de moord op zijn broer en regelt hij de rekening zoals veel mensen om hem heen zouden doen (en al hebben gedaan)?
Daarin schuilt het probleem van oog om oog: de cyclus kan niet eindigen zolang iemand besluit roekeloze moord te verkiezen boven vergeving. En terwijl de cyclus zich verder ontvouwt, zullen steeds meer personages in zijn ongrijpbare, nooit eindigende vouw worden gewikkeld.
De speler laden...