Kat Edison is doelpunten. Of tenminste, dat was ze.
Bij de terugkeer van de hitserie van Freeform Het vetgedrukte type , zoals veel kijkers, was ik benieuwd wat er zou komen voor de social media-goeroe van het tijdschrift, die ontluikende activist werd, Kat Edison. In de loop van drie en een half seizoen verkende Kat wat het betekende om biraciaal en biseksueel te zijn, en kreeg ze inzicht in wat politiek activisme voor haar betekende.
Kat, gespeeld door de biraciale Australische actrice Aisha Dee, was zeker niet het meest revolutionaire personage op televisie, maar in een zee van witgekalkte feministische tv was het bevredigend om eindelijk een zwarte vrouw te zien deelnemen aan deze gesprekken. Tegen het einde van de midseason-finale was het opwindend en zenuwslopend om Kat te zien kiezen tussen de veiligheid van haar baan bij het fictieve Scharlaken tijdschrift of haar roeping tot activisme.
De Kat die we dit seizoen ontmoeten is echter onherkenbaar. Bijna alle vooruitgang die de afgelopen drie seizoenen is geboekt, is binnen een paar korte afleveringen ongedaan gemaakt. Wanneer ze wordt geconfronteerd met een conservatieve beschermheer, Ava, bij haar nieuwe baan als barman bij een exclusieve vrouwenclub, in plaats van trots te zijn in haar overtuigingen zoals Kat tot nu toe heeft gedaan, is ze nederig wanneer deze beschermvrouw haar ontslagen krijgt en haar vervolgens de baan teruggeeft . (Ja, je leest het goed). Kat moest dankbaar zijn dat, hoewel deze vrouw het niet eens was met haar politieke opvattingen, ze er haar leven niet voor zou verpesten. Dit was een terugverdientijd voor Kat die Ava's vader van zijn baan bij... Scharlaken voor het toestaan dat zijn persoonlijke steun aan een anti-LHBTQ+-politicus zijn beslissing om pro-LHBTQ+-campagnes op het werk te voeren, beïnvloedde. Niet hetzelfde, maar we gaan er voorlopig mee door.
Het vetgedrukte type — Verloren aflevering 413 — Afgebeeld: Aisha Dee als Kat Edison — (Foto door: Jonathan Wenk/Freeform/Universal Television)
Kat is er dan van overtuigd dat ze voor haar nieuwe podcast een politiek debat met Ava moet voeren om goede kijkcijfers te halen voor de eerste aflevering. Ava weigert feitelijk omdat ze gelooft dat Kat niet eerlijk kan omgaan met conservatieven. (Nog een incongruentie, aangezien we hebben gezien hoe Kat haar blanke BFF Jane diplomatiek onderrichtte over waarom haar zure houding ten opzichte van het aannemen van diversiteit problematisch was. Maar nogmaals, ik dwaal af.) Dit maakt Kat, een liberale zwarte vrouw, een conservatieve blanke vrouw smeekt om een gesprek met haar in naam van het feminisme.
En tegen het einde van hun openhartige uitwisseling gaat Kat naar Ava's huis waar Ava snel in Kat's gezicht gooit dat ze haar een plezier heeft gedaan door in haar show te zijn. Ga dan verder met... vrijen met haar.
Werd alles wat Kat over zichzelf en haar politiek leerde door de pauze uit het raam gegooid? Het lijkt er zeker op.
Het vetgedrukte type erkende dat de evolutie van Kat er een was die sommige kijkers ongemakkelijk zou kunnen maken. Een gepassioneerde zwarte queer-activist was te brutaal voor Het vetgedrukte type om echt in te investeren. In plaats van in hun beslissingen over het karakter van Kat te staan en te vechten om haar te behouden, besloten ze een U-bocht te maken om de goede gunst aan de rechterkant te behouden. Ze stopten Kat's groei uit angst om conservatieve kijkers te isoleren, en ten koste van de enige zwarte, queer vrouwelijke hoofdrol.
Het vetgedrukte type — Verloren aflevering 413 — Afgebeeld: (l-r) Aisha Dee als Kat Edison, Meghann Fahy als Sutton Brady, Katie Stevens als Jane Sloan — (Foto door: Jonathan Wenk/Freeform/Universal Television)
Maar dit klopt niet. Het is een mislukking voor Kat als personage en een slechte dienst aan de zwarte, queer en echte feministische kijkers van de show. De persoon die Kat aan het worden was, was meer dan deze verontschuldigende versie van zichzelf die aan ons wordt gepresenteerd. Kat wordt gezien als degene die zichzelf verder moet opvoeden, terwijl dat in feite zo is Het vetgedrukte type ’s schrijvers die misschien nog wat te leren hebben. Vooral het opofferen van de enige zwarte queer-vrouw voor deze specifieke verhaallijn is schadelijk. Het vetgedrukte type plaatste deze last van het omgaan met gevaarlijke retoriek niet op de meer bevoorrechte blanke vrouwelijke hoofdrolspelers, Jane of Sutton. Ze plaatsten het op een zwarte queer-vrouw omdat het werk van het bevorderen van sociale rechtvaardigheid altijd op de schouders van de meest gemarginaliseerde gemeenschappen valt. En dat verhaal zou geen plaats moeten hebben in de zogenaamde feministische tv.
Een show kan niet brutaal zijn als het niet bereid is progressieve feministische personages zoals Kat te beschermen. In feite is het laf om de groei van een gemarginaliseerd personage te verstoren om het gezicht van conservatieven te redden. Zwarte queer-vrouwen zijn geen toegangspoort tot het sussen van publiek dat in de eerste plaats gewelddadig tegen hen is. Kat was een activistische firma in haar overtuigingen, en om dat om te zetten in een liefdesverhaal met een persoon wiens politiek anderen actief schaadt, is kwetsend. Een liefdesverhaal van twee gemarginaliseerde vrouwen opgeven om het te vervangen door een bevoorrechte conservatieve blanke is pijnlijk. Een zwarte vrouw in een positie plaatsen waarin ze op haar plaats wordt gezet vanwege haar passie is kwetsend. Een queer persoon in een homofobe ruimte plaatsen en het afschilderen als het opbouwen van tolerantie voor anderen is kwetsend. Al deze dingen zijn een mislukking voor Kat en Het vetgedrukte type zou beter moeten weten dan dat.
We hebben personages als Kat op televisie nodig: zwarte queer vrouwelijke changemakers in de wereld, die hun verhalen verteld krijgen zonder angst of aarzeling. Ze verdienen het om bewaard en verheven te worden omdat het karakters als Kat zijn die echt belichamen wat het betekent om brutaal te zijn.