Als de meest aardige dame van Amerika op televisie overdag, reageerde Ellen DeGeneres precies zoals verwacht op kritiek op haar openlijke blijk van medeleven met voormalig president George W. Bush.
DeGeneres merkte op dat mensen van streek waren en zei verder: Ze dachten: waarom zit een homoseksuele Hollywood-liberaal naast een conservatieve Republikeinse president? En ze wisten niet eens dat ik de gloednieuwe iPhone 11 in mijn handen had. Als het invoegen van een grap haar gebrek aan serieuze aandacht voor het standpunt van haar critici niet bevestigde, deed ze dat zeker wel: Ellen en George Bush samen zorgen ervoor dat ik weer vertrouwen heb in Amerika.
Dat gold ook voor deze mijmering: we zijn allemaal anders. En ik denk dat we vergeten zijn dat het oké is dat we allemaal anders zijn.
En de verklaring: als ik zeg wees aardig voor elkaar, bedoel ik niet aardig zijn voor de mensen die hetzelfde denken als jij. Ik bedoel, wees aardig voor iedereen.
Haar monoloog trok voorspelbaar applaus van haar publiek, samen met gejuich van buitenaf van verschillende andere beroemdheden en publieke figuren. Dit land houdt ervan zichzelf te zien door de oogkleppen van gemeenplaatsen zoals die deze week door DeGeneres werden omarmd. De al lang bestaande gimmick in Amerika is om maar door te gaan over het belang van beleefdheid - meestal ten koste van het belichamen van de werkelijke kenmerken die verband houden met vriendelijkheid en fatsoen.
Ik heb lang genoten van DeGeneres als komiek, acteur en presentator van een talkshow. Ik heb veel respect voor DeGeneres als baanbrekende homo-entertainer. Als iemand die van plan is om nooit te stoppen met boffen, bewonder en benijd ik haar vermogen om moeders in de buitenwijken midden op de dag iets te laten twerken (onconventioneel maar #inclusie?) naar Cardi B en Beyoncé. En ja, ik geloof dat DeGeneres het recht heeft om vriendschap te sluiten met wie ze maar wil.
DeGeneres en haar mede-ondertekenaars zijn hier echter allemaal onoprecht over en het is razend.
Het probleem hier is niet dat mensen moeite hebben om te begrijpen dat het mogelijk is om een vriend te hebben met wie je het niet eens bent in termen van een bepaalde politieke kwestie of zelfs een overkoepelende ideologie. We hebben allemaal vrienden die de wereld anders zien dan wij. George W. Bush is echter niet zomaar iemands kleine vriend.
Onder zijn rampzalige twee termijnen als president van de Verenigde Staten, die begon met het Hooggerechtshof dat hem de overwinning overhandigde in plaats van de Amerikaanse kiezer, was hij verantwoordelijk voor de oorlog in Irak. Het was een oorlog die begon in regelrechte onwaarheden die door zijn regering werden gepromoot. Hoeveel van onze familieleden en vrienden zijn door die onrechtvaardige oorlog dood, verminkt of geestelijk beschadigd? En hoeveel dode Irakezen kunnen getroost worden door de aanblik van Ellen en W. die samen lachen?
Dit is ook de man wiens grove nalatigheid en incompetentie resulteerde in de onnodige dood van mensen die probeerden te vluchten voor orkaan Katrina. Hij is ook de man die miljarden aan belastingvoordelen weggaf aan de rijksten onder ons, samen met de multinationale ondernemingen die veel meer controle over ons systeem hebben dan onze gekozen functionarissen – resulterend in de ergste economische crisis sinds de Grote Depressie. En in die crisis was de realiteit dat veel hypotheekverstrekkers de vrije loop lieten om te profiteren van zwarte huiseigenaren. We zijn nog steeds niet hersteld van de subprime-hypotheekcrisis.
En in het beleid dat DeGeneres direct beïnvloedde, wilde George W. Bush een grondwetswijziging die haar verbiedt te trouwen met de vrouw van wie ze houdt. Bush was zo'n vreselijke president dat blanke mensen stemden voor een zwarte man genaamd Barack Hussein Obama als president. We weten hoe dat is afgelopen, maar het falen van Bush als president kan nooit worden onderschat.
Nogmaals, DeGeneres kan bevriend zijn met wie ze maar wil, maar haar monoloog portretteert haar critici oneerlijk als ondraaglijk, terwijl ze in feite veel principiëler zijn dan de zelfverklaarde homo-liberale Hollywood. Niemand heeft beweerd dat Ellen een schoen naar de man van Laura Bush had moeten gooien of een drankje naar hem had moeten gooien zoals in een aflevering van... De echte huisvrouwen van Dallas .
Aan de andere kant, moest ze haar uiterste best doen om het imago van een man die op geloofwaardige wijze ervan wordt beschuldigd oorlogsmisdadiger te zijn, verder te zuiveren?
George W. Bush is al lang een vaste waarde in mijn leven als inwoner van Texas. Ik herinner me zelfs dat hij opdaagde bij het werk van mijn moeder voor een verheerlijkte foto en mijn moeder vertelde me dat ze weigerde. Toen ik zei dat hij hoogstwaarschijnlijk de volgende president zou worden, kon het haar niets schelen, ze ontsloeg hem principieel.
Mijn moeder is niemands Hollywood-liberaal, maar ze wist dat een charmante man zijn lelijke kern logenstraft in termen van hoe hij de gemiddelde werkende Amerikaan regeert en behandelt.
hoe geruststellend om een echte president te zien - nooit gedacht dat zijn imago me zo zou ontroeren #PresidentBUSH #TOEPASSINGEN #CountryOverParty #PatriottenVerenigen kom op republikeinen - roep onzin op troef - red de democratie #thisAINTnoMOVIE pic.twitter.com/hSmmcmU2QV
- ROSIE (@Rosie) 6 oktober 2019
DeGeneres is niet de enige persoon die George W. Bush helpt ontsmetten. De alums van de Obama's en de Obama-regering zijn eerlijk gezegd net zo schuldig. Deze mensen verwarren dat ze niet zo'n groot monster zijn als Donald Trump alsof het een deugdzame eigenschap is. Nauwelijks.
Een goede dag om even stil te staan en de herinnering aan betere tijden te koesteren. pic.twitter.com/kiKmQcktpa
— Valerie Jarrett (@ValerieJarrett) 25 september 2019
Deze mensen zullen je vertellen dat ze gewoon beleefd zijn, terwijl ze je in werkelijkheid indirect een lesje leren over de manier waarop macht en rijkdom in dit land blijven functioneren. Dat zodra je een bepaald niveau van elk bereikt, veel van je zonden zijn vergeven. Ze verkopen je dat als beleefdheid en vriendelijke daden. Ze kunnen zelfs God aanroepen om hun daden te verdedigen.
Je kunt geloven dat je aardig moet zijn voor elk individu, maar als je de belangen van een machtig individu boven die van anderen plaatst – namelijk de mensen die ze pijn doen – ben je niet zozeer aardig als wel medeplichtig. Met andere woorden, zelfs als ik Ellen op haar woord zou moeten geloven, heb ik nog een vraag: Zullen we binnenkort met haar omgaan met Kim Burrell?
Voor degenen die het vragen, Kim Burrell zal niet in mijn show verschijnen.
- Ellen DeGeneres (@TheEllenShow) 3 januari 2017
DeGeneres verbood Burrell in 2017 van haar show nadat Burrells homofobe opmerkingen in een kerk openbaar werden gemaakt, maar als president van de Verenigde Staten van Amerika was de homofobie van Bush veel schadelijker omdat zijn platform veel krachtiger was.
Ik betwijfel het ten zeerste, wat je alles vertelt wat je moet weten over wat hier aan de hand is. En wat al deze mensen niet zeggen, is dat de taal die nu wordt gebruikt om het publiekelijk geneuzel van de alums van de regering George W. Bush en Bush-Cheney te verontschuldigen, binnenkort zal worden uitgebreid tot Donald J. Trump en de administratieve geesten van Trump-Pence.
Verdorie, het gebeurt al - zie Sean Spicer op Dansen met de sterren en de beroemdheden die zeggen dat hij zo'n aardige vent is als je hem leert kennen. Weet je, zelfs als je het niet met hem eens bent. Ondertussen heeft het Hooggerechtshof deze week onder leiding van een door Bush aangestelde uit een gestolen verkiezing met de hulp van door Trump aangestelden duidelijk gemaakt dat queer en transgenders kunnen worden uitgesloten van arbeidsbescherming onder de Civil Rights Act van 1964.
Als dat zou gebeuren, waarom denkt iemand dan dat ze daar zullen stoppen? Het is prima om manieren te hebben. Het is geweldig om een respectvol debat te voeren. Het is niet oké om met de onderdrukker om te gaan en de massa een fabel over beleefdheid te verkopen, terwijl het echte verhaal is dat sommige mensen lid worden van de heersende klasse en in plaats van de status-quo en degenen die verantwoordelijk zijn voor de ongebreidelde ongelijkheid in de samenleving, in plaats daarvan te kiezen koos de kant van de grootste overtreders omdat ze zich nu beschermd voelen door hun status. Als dat je een goed gevoel geeft over de richting van dit land, dan ben ik depressief voor je.
Hoe dan ook, ik kan aardig zijn voor elk individu, maar ik zal verdoemd zijn als ik ooit een man zou helpen en steunen die zoveel pijn heeft gedaan onder valse voorwendselen.
