Dit artikel verscheen oorspronkelijk op de Philadelphia Inquirer-site .
Iets aan de modellen die vorige maand over de DKNY-catwalk liepen in kapsels die Lucky magazine noemde slicked down ranks - in mijn capuchon bekend als babyhaar - kneep mijn door de koningin grootgebrachte ziel.
Ik voelde een soortgelijke aantrekkingskracht in april toen Marie Claire genaamd Kendall Jenner's cornrows epic. Hmmph - niemand heeft ooit de mijne iets anders verklaard dan noodzakelijk om in de zomer te zwemmen.
Die ruk werd vorige week gevolgd door een steek toen... Los Angeles Times verslaggever Ingrid Schmidt schreef een verhaal over vlechten, verwijzend naar Bo Derek als hun matriarch. Hallo, hoe zit het met Cicely Tyson?
Toevoegen Mode In een recent artikel waarin wordt beweerd dat we ons in het tijdperk van de grote slofjes bevinden - omdat Iggy Azalea en Kim Kardashian ronde achterkanten maken die streven naar de massa - en je kunt me net zo goed onzichtbaar maken.
Mijn probleem is niet met het lenen van stijlelementen die zijn begonnen in het hart van zwart Amerika. Toe-eigening staat al sinds het begin van de cultuur centraal in de popcultuur.
Wat moeilijk te verteren is, is deze lof voor alles wat zwart is - van cornrows en grote slofjes tot acrylnagels, deurklopper-oorbellen en tribale stoffen - wordt alleen chic, trendy en episch als ze door blanke vrouwen worden gedragen. Wanneer dezelfde culturele markeringen op zwarte vrouwen staan, zijn ze getto, stedelijk en ratel - wat betekent dat ze niet mooi zijn.
Het is beledigend, zegt Doreen E. Loury, directeur Pan-Afrikaanse studies aan de Arcadia University. De natuurlijke schoonheid van zwarte vrouwen die historisch is gedemoniseerd en geclassificeerd als onaantrekkelijk, is nu de populairste nieuwe swag van de catwalk. En het wordt niet eens gevierd op zwarte lichamen.
Om het nog erger te maken, worden zwarte vrouwen zelden of nooit gecrediteerd als de impuls van deze trends. Dat onderscheid gaat naar de inspiratieborden van de ontwerpers, dus wat als een vorm van vleierij had kunnen worden gezien, is nu slechts een belediging.
Wat voor mij problematisch is, is hoe deze gesprekken, of het nu vlechten of peuken zijn, plaatsvinden zonder de bredere sociale context waar ze vandaan kwamen, zei Tiffany M. Gill, universitair hoofddocent zwarte Amerikaanse studies aan de Universiteit van Delaware. Wanneer vlechten op zwarte lichamen zitten, zijn ze gevaarlijk of subversief, maar gevierd als mode op witte lichamen.
Vorige week New York Times schrijver Alessandra Stanley schreef een artikel waarin actrice Viola Davis werd genoemd, met haar donkere huid, minder klassiek mooi, en er waren veel gekwetste gevoelens. Wie pleegt deze telefoontjes? Waarom is een donkere huid wenselijk bij blanke vrouwen, maar niet bij zwarte vrouwen? De speler laden...
Al deze kapsels, lichaamstypes en zelfs accessoires zijn stukjes van onze collectieve stijlverhalen als Afro-Amerikaanse vrouwen. Hoewel sommige dingen zijn die we niet vieren of denigreren – cornrows – blijven we met andere worstelen, zoals de textuur van ons haar. Nu ze de catwalks hebben bereikt, is het slechts een kwestie van tijd voordat andere vrouwen deze looks gaan kopiëren, maar dan ontdaan van hun geschiedenis.
(Voor de goede orde, babyhaar is het haar bij je haarlijn. Door de decennia heen hebben zwarte vrouwen gel, pommade en zelfs vaseline gebruikt om de randen van hun haar te maskeren, in een poging om de natuurlijke textuur van hun haar te maskeren. In de jaren '80, zwart tieners maakten het gegeleerde haar modieus, zei Ayana Byrd, co-auteur van Haarverhaal: de wortels van zwart haar in Amerika ontwarren.
Zelfs ik dacht eerst dat ik overgevoelig was, omdat ik aan het begin van de hiphop opgroeide met ouders die zich segregatie herinneren. Maar het blijkt dat zelfs millennials – in deze postraciale samenleving – zich niet gerespecteerd voelen.
Voor mij is het alsof de industrie de spot drijft met wat wij 'getto' noemen, zegt Isaiah Wall, een 21-jarige blogger uit North Philly, die The Timeless Aesthetic schrijft. Wall verwees naar een online redactioneel artikel dat vorige week werd gepubliceerd door Ondeugd tijdschrift met een foto van twee blanke vrouwen die watermeloen eten met obsceen lange acrylnagels.
Givenchy voor mannen toonde jongens met doe-vodden [in augustus]. Het babyhaar bij DKNY. Deze kleine dingen werden ooit in een negatief daglicht gezien, en nu is het goed omdat het is witgekalkt, zei Wall.
In dit tijdperk van snelle blogposts en snellere updates van sociale media, denk ik dat het probleem meer onverschilligheid dan verraderlijkheid is. De mode-industrie doet maar het halve werk. Ja, ontwerpers zijn geïnspireerd door de straten, maar welke? Shibuya Crossing in Tokyo, of 52d Street in West Philly?
Wat zo verontrustend is, is dat er gewoon geen toeschrijving aan het origineel is, zei Nakia Thomas, 34, die de Stylechile-blog schrijft.
Toevallig is het in veel gevallen de sociale media – vooral zwarte Twitter met een scherpe tong – die de golf van op stijl gebaseerde culturele faux pas corrigeert.
Aantal magazine verbronde het lichaam van een 16-jarig Kaukasisch model Ondria Hardin voor een spread met de titel African Queen – begin 2013. Maar een recent Facebook-bericht hierover ging viraal en bracht hernieuwde aandacht voor de ironie: in een tijd waarin zwarte modellen vechten voor banen op de catwalk en in hoofdartikelen plaatsen we witte modellen in blackface.
Terwijl Aantal verontschuldigde zich destijds, Mode moet dat nog doen. Maar dankzij de recente #voguearticles-hashtag waar mensen de volgende toe-eigening suggereren - mijn persoonlijke favoriet, Dreadlocks: blijkbaar niet alleen meer voor witte hippies en backpackers - zullen ze de volgende keer misschien wat meer onderzoek doen.
Elizabeth Wellington is de mode-columnist bij de Philadelphia Inquirer.
