Fotocredit: istockphoto
Gedurende vele jaren tijdens en na de afschaffing van de slavernij, zouden de Gullah-Geechee-gemeenschappen hun culinaire tradities met Afrikaanse wortels voortzetten, waaronder het gebruik van okra, groenten, erwten met zwarte ogen en een voorkeur voor eenpansmaaltijden (dwz grote maaltijden). batchgerechten, zoals Lowcountry kookt met een eiwit, vullend zetmeel en groente). Maar omdat rijst, net als maïsmeel, een gemakkelijk verkrijgbaar hoofdbestanddeel was, zouden de granen de ruggengraat worden van de Gullah-keuken met gerechten als garnalen-n-grits en hoppin 'johns. Door hun expertise in het verbouwen van rijst gedurende meer dan 3000 jaar waren ze erg creatief met het bereiden van rijstgerechten. Ze gebruikten Afrikaanse tradities vermengd met Amerikaanse ingrediënten en het resultaat was Gullah-eten, zegt Hilliard, die enkele van die gebruiken beschrijft, samen met drie generaties van de recepten van haar familie in haar Mama Doonk’s kookboek. Maar koken voor de Gullah-Geechee-bevolking ging net zo goed over cultureel behoud als zelfbehoud. Een van de dingen die je ziet bij de Gullah-Geechee-gemeenschap is hun vermogen om van niets iets te maken, zegt Richards-Greaves. Velen van hen leven aan zee, dus je ziet veel insluiting van vissen.
Fotocredit: Theresa Jenkins Hilliard
Ze voegt eraan toe dat het roken of zouten van vis en vlees werd gebruikt als een manier om de voedselvoorraden te bewaren, die ook dienst deden als smaakstoffen voor hun gerechten. De hoofdbestanddelen van rijst en grutten waren niet alleen overvloedig, maar werden door de Gullah-bevolking algemeen beschouwd als voedsel dat de ribben plakte. En de eenpansmaaltijd was niet alleen geworteld in hun Afrikaanse culinaire verleden, maar het werd een noodzakelijke tactiek om zowel tijd als moeite te besparen terwijl ze alle beschikbare producten gebruikten om in voldoende grote hoeveelheden te koken om hele gezinnen te voeden - gezinnen die vaak de hele van hun dag werken op de plantages. Richards-Greaves voegt eraan toe dat het zware gebruik van moestuinen ook een overlevingspraktijk was die leidde tot de moderne beweging van boer tot bord. Naarmate de tijd verstreek en er meer ingrediënten en smaakmakers beschikbaar kwamen voor nieuwere generaties, werd het eten getransformeerd tot wat sommige mensen Soul Food noemen, wat uiteindelijk invloed had op de zuidelijke keuken die we tegenwoordig kennen, concludeert Hilliard. En net als andere Afro-Amerikanen in het vooroorlogse/postbellum Zuiden, zouden de Gullah-mensen de belangrijkste koks worden in zowel de keukens van hun blanke slaven als werkgevers na de slavernij, en zo een uitgebreide eetcultuur aan de zuidelijke kust vormen. En de rest is geschiedenis - een zeer smakelijke geschiedenis.