Hij is de reden dat ik zoveel jaren geleden naar de filmschool ging. Hij is de eerste persoon naar wie ik een demo-tape van mijn muziek stuurde toen hij 40 Acres en een Mule Musicworks had, en hij heeft me ook als cultuurcriticus geïnspireerd, schreef hij, eraan toevoegend dat hij zich op zijn gemak voelde om Lee te bekritiseren omdat hij nooit heeft vastgehouden aan zijn tong over wat hij dacht van films van Tyler Perry of andere films die hij toevallig zag en waar hij niet blij mee was. Spike houdt zijn mond niet in.De speler laden...In ZwartKkKlansman , John David Washington schittert als Ron Stallworth, de eerste zwarte politieagent bij de politie van Colorado Springs die de Ku Klux Klan infiltreert en een dodelijke aanval op de zwarte gemeenschap van de stad verijdelt. Maar Riley zei dat de afbeelding een verzonnen verhaal is omdat de echte Stallworth drie jaar lang namens de FBI infiltreerde in een zwarte radicale groep, in plaats van kort, zoals de film beschrijft.TDeze politie-infiltranten van radicale organisaties probeerden de organisaties te ontwrichten door middel van zaken als het aanzetten tot machtsstrijd, gek doen om de organisaties er slecht uit te laten zien, fysieke woordenwisselingen op gang te brengen en ze op te zetten om door de politie of anderen te worden vermoord, schreef hij. Ook volgens Riley, ZwartKkKlansman heeft geen juiste weergave gegeven van daadwerkelijke fysieke aanvallen en terreur als gevolg van racisme en racistische doctrines die Afro-Amerikanen van de politie ervaren. Dus dat Spike Lee met een film komt waarin een verhaalpunt [sic] wordt verzonnen om de zwarte agent en zijn collega's te laten lijken op bondgenoten in de strijd tegen racisme, is zeer teleurstellend, om het zacht uit te drukken, schreef hij. Riley sloot het essay af door Lee te beschuldigen van het uitbreiden van het recente werk dat hij in 2016 voor de politie van New York deed. Volgens rapporten , kreeg Lee in 2016 $ 200.000 betaald om samen met de NYPD te werken aan een advertentiecampagne om de relaties met minderheidsgemeenschappen in de stad te verbeteren. Of het nu echt is of niet, BlacKkKlansman voelt als een verlengstuk van die advertentiecampagne, schreef Riley. Lee weigerde te reageren op de kritiek. Lees hieronder de volledige tekst van zijn essay:OK. Hier zijn enkele gedachten over #Blackkklansman .
Bevat spoilers, dus lees het niet als je het niet hebt gezien en je het niet wilt verpesten. pic.twitter.com/PKfnePrFGy
— Laarzen Riley (@BootsRiley) 17 augustus 2018
Hier zijn enkele gedachten over Blackkklansman. Dit bevat spoilers, dus lees niet verder als je niet wilt dat de film verwend wordt. Dit is niet zozeer een esthetische kritiek op het meesterlijke vakmanschap van deze film, maar eerder een politieke kritiek op de inhoud en timing van de film. Ik wil ook zeggen, zoals ik vorige week tweette, dat Spike Lee een enorme invloed op mij heeft gehad. Ik moet er ook aan toevoegen dat veel mensen die hebben geholpen bij het maken van deze film mensen zijn die ik persoonlijk ken, en waarvan ik denk dat het geweldige mensen zijn met goede bedoelingen, en aangezien ze mij kennen, weten ze dat ik mijn mond niet ga houden. Ten eerste is Blackkklansman geen waargebeurd verhaal. Een verhaal dat niet waar is, hoeft voor mij niet per se een probleem te zijn - ik heb er op dit moment geen interesse in om ze zelf te vertellen - maar dit wordt gepromoot als een waargebeurd verhaal en het zijn precies de onware elementen die een agent tot een held tegen racisme maken. Toen ik eerder wat kritiek uitte, zeiden een paar mensen maar het is een waargebeurd verhaal! Het is niet. Het is een verzonnen verhaal waarin de valse delen ervan proberen een agent de hoofdrolspeler te maken in de strijd tegen racistische onderdrukking. Het wordt gezet terwijl Black Lives Matter een discussie is, en dit is niet toevallig. Er zit een standpunt achter. Dit is wat we weten: De echte Ron Stallworth infiltreerde een zwarte radicale organisatie gedurende 3 jaar (niet voor één gebeurtenis zoals de film portretteert) waar hij deed wat alle papieren van het FBI's Counter Intelligence Program (Cointelpro) die werden gevonden via de Freedom of Information Act ons vertellen dat hij deed — een zwarte radicale organisatie saboteren wiens bedoeling op zijn minst te maken had met het bestrijden van racistische onderdrukking. Cointelpro-papieren laten ons zien dat deze politie-infiltranten van radicale organisaties werkten om de organisaties te ontwrichten door middel van zaken als het aanzetten tot onderlinge strijd, gek doen om de organisaties er slecht uit te laten zien, fysieke woordenwisselingen op gang te brengen en ervoor te zorgen dat ze door de politie of anderen werden vermoord. Ron Stallworth maakte deel uit van de cointelpro. De doelstellingen van Cointelpro waren om radicale organisaties te vernietigen, met name zwarte radicale organisaties. Cointelpro-papieren laten ons ook zien dat toen blanke supremacistische organisaties werden geïnfiltreerd door de FBI en de politie, het niet was om hen te verstoren. Ze werden niet gestoord. Het was om ze te gebruiken om radicale organisaties te bedreigen en/of fysiek aan te vallen. Er was geen richtlijn om de opkomst van blanke supremacistische organisaties te stoppen. De richtlijn was om radicale organisaties te stoppen. De blanke supremacisten werden geïnfiltreerd om effectievere middelen van repressie door de staat te zijn. In sommige gevallen waren het de undercoveragenten die met plannen kwamen en letterlijk de trekker overhaalden voor moorden. Dit gebeurde in kerkbombardementen op met de burgerrechtenbeweging geassocieerde zwarte kerken in Birmingham, de moord op de organisator van burgerrechten uit Detroit in Selma, het bloedbad van Greensboro op leden van de Communistische Arbeiderspartij in 1979, en meer. De gebeurtenissen in de film vinden allemaal plaats in 1979 en daarna. Stallworth schreef een memoires om zichzelf in een ander licht te plaatsen, maar laten we eens kijken naar wat we nog meer weten. Er waren geen bombardementen die Stallworth of de politie hebben verijdeld. Dit stond niet in de memoires van Stallworth. Dat was verzonnen voor de film om de politie helden te laten lijken. Er was geen agent die werd opgenomen en/of gearresteerd omdat hij dronken dingen in een bar zei over hoe goed hij het vond om zwarte mensen neer te schieten. Dit stond ook niet in de memoires van Stallworth. Dit werd in de film gestopt om Ron en de rest van de politie eruit te laten zien alsof ze geïnteresseerd waren in het bestrijden van racisme, alsof ze niet allemaal de racistische en beledigende agenten beschermen. Dit is een scène waarin de hele politiemacht - chef en al - samenwerkt met de fictieve zwarte radicale liefdesbelangen om die ene racistische agent op te richten. Nooit gebeurd. Zou dat nooit doen, en iemand die zegt dat iets vaags terwijl hij dronken is, zou daarvoor niet gearresteerd kunnen worden. Maar laat de politie eruit zien alsof het ze iets kan schelen. Zijn partner die de fysieke infiltratie van de Klan deed, was niet joods en zag er niet joods uit voor mensen. Dit was verzonnen om de inzet te verhogen en het te laten lijken alsof de politie meer opofferde dan zij waren. Voeg dat toe aan het valse idee dat ze het deden om racisme te bestrijden en het maakt je meer geliefd bij de politie. Dit betekent dat er geen scène was waarin Stallworth een steen door het raam moest gooien of wat dan ook. Ik heb Kwame Ture twee of drie keer ontmoet en heb hem meer horen spreken. Tegen de tijd dat hij zichzelf Kwame Ture noemde, had hij de All-African People's Revolutionary Party (AAPRP) gevormd en woonde hij het grootste deel van de tijd in Afrika. Het programma van de AAPRP voor zwarte mensen in de VS was destijds om een revolutionaire zwarte intelligentsia te helpen creëren. Dit deden ze door middel van een immens lange leeslijst en strenge studiegroepen. Om deze reden kwam hij terug naar de VS en toerde hij langs hogescholen om met zwarte mensen te praten. Bij SF State in 1989/90 nam ik deel aan enkele van deze studiegroepen. Als je echt naar Kwame Ture was gegaan en hem had gevraagd wat we nu moesten doen - zoals Ron Stallworth doet in de film - zou hij hebben gezegd wat hij gewoonlijk zei - Studeren!!! Maar het maakte de zwarte radicale groep gevaarlijker om Ture iets te laten zeggen dat klonk alsof hij opriep tot gewapende opstand – waar ze destijds in de VS niet om vroegen. Ik bedoel, deze film probeert van een Cointelpro-agent een held te maken. Het heeft elk klein beetje hulp nodig dat het kan krijgen. Met deze verzonnen verhaalnotities ziet Blackkklansman Ron Stallworth eruit als een held, en dat geldt ook voor zijn partner en de politie. Zonder de verzonnen dingen en met wat we weten over de feitelijke geschiedenis van politie-infiltratie in radicale groepen, en hoe ze geïnfiltreerde en gestuurde blanke supremacistische organisaties om die groepen aan te vallen, is Ron Stallworth de schurk. Al het andere is gewoon niet-verifieerbare dingen die ex-agent Ron Stallworth in zijn memoires schreef. We weten niet wat er is gebeurd omdat bestanden zijn vernietigd. We moeten het woord vertrouwen van een agent die drie jaar lang in een zwarte radicale organisatie infiltreerde. Dit is waarschijnlijk de reden waarom het alleen kon worden uitgegeven door een uitgeverij die gespecialiseerd is in boeken geschreven door de politie. Aan het einde zegt de radicale vriendin dat ze het niet leuk vindt dat hij een agent is, dan zegt Stallworth - de man die we hebben gevolgd en waar we om hebben moeten geven en van wie ten onrechte is aangetoond dat hij zijn leven heeft geriskeerd om racisme te bestrijden - dat hij voor de bevrijding van zijn volk en tegelijkertijd als agent. Alle nep-dingen die we hem net hebben laten zien, pleiten voor zijn punt voor hem. En dan horen ze iets en gaan met getrokken wapens op onderzoek uit. Ze gaan samen met de kenmerkende Spike Lee dolly de gang door - degene die ons vertelt dat hij het is, degene die Malcolm mee de straat op nam, degene die Dap meenam over de campus terwijl hij schreeuwde Wake Up! Ze gaan de toekomst in, zij aan zij, in symmetrische compositie, om het brandende kruis van racistische terreur te bestrijden. Dit is de voorlaatste opname voordat de film naar de berichtgeving gaat over de huidige White Supremacist-aanvallen. Awww hayall nee. Kijk - we hebben niet alleen te maken met racisme vanwege fysieke terreur of de houding van racistische mensen, maar ook op het gebied van loonschaal, huisvesting, gezondheidszorg en andere materiële problemen met de kwaliteit van leven. Maar in de mate dat gekleurde mensen te maken hebben met daadwerkelijke fysieke aanvallen en terroriseren vanwege racisme en racistische doctrines, hebben we er dagelijks mee te maken door de politie. En niet alleen van blanke agenten. Ook van zwarte agenten. Dus voor Spike om uit te komen met een film waarin een verhaal wordt gefabriceerd om Black cop en zijn tegenhangers eruit te laten zien als bondgenoten in de strijd tegen racisme is echt teleurstellend, om het zacht uit te drukken. Een groot deel van de oproep om politiegeweld en moord aan het licht te brengen die door de Black Lives Matter-beweging aan het licht is gebracht, is beantwoord met rechtse kreten van Maar hoe zit het met zwart-op-zwart geweld? Sommigen van ons, zoals Spike Lee, hebben daarin meegeholpen. Twee jaar geleden schreef ik een artikel in de Guardian over de mythe van Black-On-Black geweld en bewijs ik door middel van statistieken hoe dat idee precies onjuist is, vermeldt hoe Spike Lee's Chiraq inspeelt op die mythe, en hoe die mythe wordt gebruikt tegen bewegingen voor sociale rechtvaardigheid. Het is getiteld: Zwarte cultuur is niet het probleem, systemische ongelijkheid wel. In de context van het politieke debat over de rol van de politie bij racistische aanvallen, is deze nieuwe film een politieke broer van Chiraq. De twee films zeggen samen: zwarte mensen moeten zich geen zorgen maken over politiegeweld en zich geen zorgen maken over wat ze elkaar aandoen - en de politie is sowieso tegen racisme. Inmiddels weten veel mensen dat Spike Lee meer dan $ 200.000 heeft gekregen om te helpen bij een advertentiecampagne die was gericht op het verbeteren van de relaties met minderheidsgemeenschappen. Of het nu echt is of niet, Blackkklansman voelt als een verlengstuk van die advertentiecampagne.