Soledad O'Brien's moeder sterft slechts 40 dagen na het overlijden van haar vader



Slechts 40 dagen na de dood van haar geliefde vader rouwt Soledad O'Brien nu om het verlies van haar moeder Estella O'Brien. De journalist kondigde maandag het overlijden van haar moeder aan door een Twitter-thread te plaatsen met familiefoto's die het leven van haar moeder vieren. Mijn moeder is vandaag overleden. Ik sluit me aan bij mijn vader die 40 dagen geleden is overleden. Ze was een behoorlijk opmerkelijke dame, schreef O'Brien. Ze was een immigrant uit Cuba en woonde tijdens haar studie bij de Oblate Sisters of Providence in Baltimore. Hier (links) is ze in Cuba in de jaren dertig, vervolgde ze. O'Brien ging verder met het delen van meer details over de ervaringen van haar moeder als immigrant, waaronder het feit dat ze niet naar haar thuisland kon terugkeren vanwege de beperkingen op de rechten van burgers. Ze was altijd verdrietig om Cuba te verlaten, maar haatte het hoe Castro haar land had vernietigd. Ze ging een keer terug om te bezoeken - en zei - ik zal nooit meer teruggaan. Ik hou van deze foto, herinnerde ze zich. Misschien begin jaren 40? Hier zijn haar vader en moeder, Luz en Jose, in de beroemde La Floridita Bar in Havana. Ze waren een heel arm gezin. Mijn moeder kon Cuba verlaten om een ​​opleiding te volgen in de VS. O'Brien ging verder. Ze leerde nog twee talen vloeiend Engels en Frans, en werd onderwijzeres. Ze had de reputatie superstreng te zijn, wat me erg populair maakte (niet!) sinds ze lesgaf op mijn middelbare school. Zij en mijn vader stuurden ons alle zes naar de universiteit en velen van ons naar het eindexamen. Hier toeren we door Harvard. Ik zit fronsend op de eerste rij, 12 jaar oud, herinnerde de journalist zich. O'Brien benadrukte ook de worstelingen waarmee haar ouders als interraciaal koppel te maken kregen. Ze zou later met mijn vader trouwen (huwelijken van gemengde rassen waren in 1959 illegaal in Maryland). In het jaar dat hun zesde kind (mijn broertje) werd geboren, zou het Amerikaanse Hooggerechtshof het verbod op huwelijken tussen verschillende rassen ongedaan maken, vertelde ze. O'Brien onthulde vervolgens de toewijding van haar moeder om te staan ​​​​voor wat juist was, zelfs als dit betekende dat ze zou worden uitgekozen. Ze plaatste deze advertentie in onze lokale krant toen ik een kind was - om te protesteren tegen discriminerende huisvesting in onze stad, schreef ze. We waren de enige zwarte familie in onze buurt, dus het leverde haar niet veel vrienden op, legde ze uit. Ze was best geweldig. Maar ik zou vooral willen dat veel jonge, werkende vrouwen toegang hadden tot haar wijsheid, schreef ze. O'Brien eindigde met te beweren dat haar moeder best geweldig was, en op basis van wat we hebben geleerd, kunnen we niet zeggen dat we het er niet mee eens zijn. Onze gedachten en gebeden gaan uit naar O'Brien en haar familie in deze moeilijke tijd.