Sallie Ann RobinsonGullah eten | Krediet: Deborah Whitlaw LlewellynSallie Ann Robinson heeft maar één regel bij het bereiden van de Gullah-keuken uit haar jeugd: houd het simpel. Minder is het beste, zegt ze. Als je kookt met verse ingrediënten, heb je verder niet veel nodig. Robinson zou het weten. Geboren op het kleine en afgelegen Daufuskie Island, South Carolina (alleen bereikbaar per boot), groeide de chef-kok en auteur van kookboeken op een dieet van bijna volledig zelfgekweekte premies, van de groenten en gevogelte tot de vers gevangen vis en krab. Tegenwoordig behoort ze tot slechts een handvol inheemse Gullah - een term die verwijst naar de afstammelingen van Afro-Amerikaanse slaven die zich in de Lage Landen vestigden - die op het eiland blijven.
Deels persoonlijk verhaal, deels culinair en cultureel archief, haar nieuwste kookboek, Sallie Ann Robinson's Kitchen: eten en familiegeschiedenis uit het lage land , documenteert de verscheidenheid aan gerechten die generaties lang door Gullah-families zijn doorgegeven, van Down-Home Red Tada Sallet tot Robinson's Grandmomma's Seafood Gumbo. Niemand heeft ooit iets opgeschreven tijdens het koken - recepten werden gewoon doorgegeven door te observeren en vervolgens te doen, zegt Robinson. Mijn hoop is om de erfenis voort te zetten van een manier van koken waar ik trots op ben. En daarom schrijf ik kookboeken.
Sallie Ann Robinson: Eten en familiegeschiedenis uit de LowcountryKrediet: gepubliceerd door University Press of Florida, september 2019SL: Je komt uit een lange lijn - zes generaties - Gullah-inwoners op Daufuskie Island. Hoe was het om daar op te groeien?
Als autochtone die op het eiland opgroeide en niet wist dat ze Gullah was, omdat het pas in de jaren '70 in ons vocabulaire stond, zagen we onze manier van leven niet als anders. Pas toen ik wegging, begreep ik hoe bijzonder het was: de vrijheid, de gemeenschap, de pure vreugde die we voelden door van het land te leven. Alles werd gedaan als een gemeenschap. We fokten kippen, we fokten varkens. Als één persoon zei dat ze gingen vissen, verzamelden zich een hele hoop mensen bij de kade met hun hengels of zelfgemaakte lijnen. Het was hard werken, maar dat hoorde ook bij het plezier hebben als kinderen.
SL: Hoe is de gemeenschap veranderd sinds je een kind was?
Het is heel anders omdat helaas de meeste inheemse Gullah-mensen zijn vertrokken om werk of een opleiding op het vasteland te zoeken. De huizen waarin ze zijn opgegroeid verslechteren nu door gebrek aan onderhoud en mensen kunnen niet meer terugkomen. Dus een deel van mijn missie toen ik hier permanent terugkwam, was om deze huizen te helpen herstellen, en daarom begon ik een non-profitorganisatie om [de zaak] te ondersteunen. Want als die huizen eenmaal weg zijn, gaat er veel geschiedenis mee gepaard.
SL: Je bewaart ook de geschiedenis van de Gullah-cultuur door te koken. Hoe zou je omschrijven wat traditioneel Gullah-eten is?
Het is buikvullend, tover een glimlach op je gezicht! Alles wat we hadden was natuurlijk en vers - van de biologische groenten die we in de tuin verbouwden tot het wild dat we in onze achtertuin kweekten - en het was allemaal met zoveel genegenheid bereid. En je moest houden van wat je deed, want als je authentieke Gullah-gerechten kookt, zijn er geen snelkoppelingen. Ik leerde koken op een houtkachel en daar was geduld voor nodig. We deden wat jullie slowcooking noemen en dat geeft veel smaak aan het eten.
SL: Zijn er ingrediënten of smaakmakers die de Gullah-keuken gebruikt om smaak toe te voegen?
Het ging echt om de versheid van waar we mee kookten. Zelfgekweekte groenten zoals paprika en uien waren de belangrijkste ingrediënten. We gebruikten wel peper en zout, maar we leefden volgens de regel dat minder het beste is - je hebt net genoeg nodig om te verbeteren wat je maakt. Knoflook was ook een van onze belangrijkste smaakmakers. Mijn moeder liet het rond haar bloemen groeien om de herten weg te houden.
SL: Je noemt jezelf de Gullah Diva. Wat is de betekenis achter de naam?
Als ik het woord diva hoor, denk ik aan iemand die trots en respect heeft en die dingen perfect doet. Ik begon kookboeken te schrijven om de herinneringen aan het voedsel waarmee ik ben opgegroeid te perfectioneren en te bewaren, zodat onze manier van doen - en dat is dezelfde manier waarop mijn voorouders dingen deden - niet verloren zou gaan. Toen ik mijn eerste kookboek publiceerde, had ik een recept voor gefrituurde ribben, en ik herinner me dat zoveel mensen verrast waren dat je ribben kon bakken. Maar zo heb ik ze altijd gehad toen ik opgroeide - en ze zijn zo goed!
SL: Zijn alle recepten in je kookboek gebaseerd op traditionele Gullah-gerechten?
Het is allemaal gebaseerd op waar ik mee ben opgegroeid, zelfs tot desserts zoals mijn Blackberry Dumplings. Bessen groeiden in het wild op het eiland en we waren uren bezig om ze te plukken, zodat mijn moeder deze voor ons zou maken. Een paar recepten waar ik mijn eigen draai aan heb gegeven: we zijn niet opgegroeid met het eten van kalkoenburgers (mijn moeder gebruikte altijd rundvlees), maar ik vind gemalen kalkoen een voedzaam onderdeel van een goed dieet - en ze zijn zo goed gelukt .
SL: Je website zegt dat je Gullah-thema host kooklessen . Hoe komen we hierop in?
Ik doe! Ik cater en ik probeer minimaal acht of meer mensen binnen te houden als ik dat doe, maar terwijl ik een maaltijd voor een evenement aan het bereiden ben, nodig ik mensen uit om te kijken of te helpen. Ik kan praten, lopen en lachen terwijl ik kook, dus het is leuk voor mij en hopelijk kunnen mensen ervan leren. Ik laat gasten altijd het menu kiezen, maar ik zal zeggen: mensen zijn dol op mijn fried ribs!
Bestel Sallie Ann Robinson's Kitchen: Food and Family Lore from the Lowcountry