Rockmond Dunbar doet geen routine. Sinds zijn dagen als geliefde echtgenoot en vader van drie kinderen in de veelgeprezen serie Soul Food, heeft de inwoner van Oakland het script omgedraaid. Onlangs zat hij in de regisseursstoel en leidde hij zijn eerste project, Pastor Brown, een moreel verhaal over verlossing. De diversiteit van Dunbar spreekt voor zich. Hij heeft niet alleen zijn kenmerkende adellijke charme ingeruild om te dienen als een onterecht ontslagen en later gevangengenomen legersergeant bij Prison Break, maar hij blaast ook leven in een semi-closed, homobladschrijver in de indiedramedy Dirty Laundry. In Tyler Perry's nieuwste film, The Family That Preys, speelt Dunbar de overdreven nonchalante en goedaardige echtgenoot van Andrea (Sanaa Lathan). ESSENCE.com heeft de hunk ingehaald om te praten over het uitbeelden van op geloof gebaseerde personages, vreugde vinden in pijn, en waarom het echt geen probleem is om een homoseksuele man te spelen.
ESSENCE.COM: Gefeliciteerd met de film. Wat is de deal met je karakter Chris?
ROCKMOND DUNBAR: Hij is een man die zijn hart op zijn mouw draagt. Hij houdt van zijn vrouw en gelooft alles wat ze zegt. Hij is een eerlijke, hardwerkende man, maar raakt verstrikt in een achtbaan van emoties.
ESSENCE.COM: Klinkt als een ander personage dat we kennen en waar we van houden. Waarin verschilt Chris van Kenny Chadway, het personage dat je speelde op Soul Food?
DUNBAR: Er zijn dingen die Chris doet die Kenny nooit zou doen. Er is een moment van huiselijk geweld in de film en dat is een zeer gevoelige kwestie. Ik wilde iets nemen dat ik in de kerk vond om me te helpen een personage te spelen dat nog steeds respectabel is, ongeacht dat incident. Mijn voorganger zei ooit iets dat me echt aansprak. Hou van haar omdat ik dat doe. Dat is wat Jezus zei. Ongeacht of je partner ongelijk heeft, je moet haar daardoor liefhebben. Ik heb geprobeerd dat als subtekst voor dit personage te gebruiken.
ESSENCE.COM: Is het belangrijk dat je projecten op geloof gebaseerd zijn voordat je een rol aanvaardt?
DUNBAR: Het is zo belangrijk voor mij om iets in het personage te vinden dat gebaseerd is op enig geloof om het personage driedimensionaal te maken. Het doet me echt anders naar de stof kijken. Ook bid ik voordat ik iets accepteer, ongeacht hoeveel geld er mee gemoeid is. Ik vraag God of dit iets is dat hij wil dat ik doe.
ESSENCE.COM: Interessant genoeg heb je rollen aangenomen waarvan sommige kerkmensen denken dat ze spiritueel tegenstrijdig zijn, zoals het spelen van een homojournalist in Dirty Laundry, een down-low-broer in Punks, en later verschijnen in de kabeltelevisie van de film serie spin-off, Noah's Arc. Maakt u zich wel eens zorgen over dergelijke portretten?
DUNBAR: Helemaal niet, want uiteindelijk ben ik een kunstenaar. Ik ben een heteroseksuele man die houdt van, houdt van, houdt van vrouwen. Ik ben geen homo en ik vind mannen niet aantrekkelijk. Ik ben geen advocaat of vader van drie of een transplantatiechirurg of een bouwvakker, maar ik heb al deze personages eerder gespeeld. Ik ben bezig met entertainen. Ik ben in de eerste plaats een entertainer en niet bang om uitdagende rollen te spelen.
ESSENCE.COM: Over uitdagingen gesproken, tatoeages kunnen pijnlijk zijn en we begrijpen dat je iets met body art hebt. Is het verslavend?
DUNBAR: Ik heb er 12. Ik heb er een die een oud karakter is, wat macht en kracht in elke situatie betekent. Ik heb mijn onderzoek gedaan, dus ik weet dat er geen gebakken rijst of iets dergelijks staat. Er moet iets half sadistisch zijn aan artiest zijn en er is een deel van mij dat geniet van de pijn van het krijgen van tatoeages. Het heeft iets orgastisch. Het is als ondraaglijke extase. De eerste tatoeage die ik kreeg was met mijn vriendin op de middelbare school. Sindsdien is het een soort verslaving geworden die ik stil zal houden.
De speler laden...
