Het leven van een dansteam wordt praktisch bepaald door saamhorigheid: op het veld, in het stadion, bij team-bonding-evenementen en tijdens de repetitie na de repetitie. Dus hoe zijn de Amerikaanse collegiale dansteams überhaupt in staat?#SocialDisDancedoor deze te lange pandemie? Dansgeest vroeg leden van drie topteams om erachter te komen.
Abigail Kim, tweedejaars lid van het Golden Girls-dansteam van de Florida State University
'COVID is zo snel door Tallahassee gegaan dat bijna iedereen in ons team het heeft gehad, ook ikzelf. Toch wilde FSU ervoor zorgen dat alle teams het goede voorbeeld gaven wat betreft de volgende voorschriften.
We gingen op een niveausysteem dat ons 24 in drie groepen van acht verdeelde, op basis van anciënniteit en ervaring. Als twee meisjes in groep één COVID krijgen, worden twee meisjes uit groep twee tegen groep één gestoten. Dat betekent dat we moeten worden goedgekeurd met een negatieve test en het materiaal al kennen, zodat we klaar zijn om te presteren.
Mijn groep, groep één, mocht dansen bij de eerste voetbalwedstrijd. Meestal dansen we op het voetbalveld aan de zijlijn. Voor sociale afstandelijkheid, we zijn in de tribunes. We hebben vijf, misschien vijftien centimeter in onze kleine X die op de grond is gemarkeerd - dus niet trappen of draaien. Zelfs met maskers treden we uiteraard nog steeds op met onze gezichten. Maar toeschouwers kunnen dat niet zien in een voetbalstadion.
Er is een zilveren voering geweest. Vóór de pandemie hadden we twee keer per week vroege ochtendtrainingen, waarbij we om half vijf of zes uur 's ochtends in de sportschool of op de baan moesten zijn. Nu conditionering alleen is, hoeven we niet super vroeg wakker te worden! '
'In september kwamen we er officieel achter dat de universiteit varsity- en clubsporten opschort voor het najaarssemester. Het was niet helemaal verrassend, en we wisten allemaal dat het in het belang was van onze veiligheid.
Sindsdien hebben we zoveel mogelijk gedaan via Zoom. We zullen trainingen delen en ideeën uitwisselen voor manieren om actief te blijven, maar formele praktijken zijn niet toegestaan. Zelfs voor degenen onder ons die momenteel in NYC zijn, is er geen oefenruimte in appartementen en slaapzalen.
Ons team varieert van acht tot veertien dansers. Aangezien drie senioren dit voorjaar afstudeerden en we geen auditie hebben kunnen doen voor nieuwe leden, is het een veel kleinere groep dan normaal. (We hebben nog steeds een interesseformulier op Instagram en we moedigen mensen aan om lid te worden van onze e-maillijst, zodat we kunnen delen wat NYU ons vertelt en wat we kunnen verwachten in het voorjaarssemester.)
Het voordeel van het delen van deze moeilijke ervaring als een kleiner team is dat we heel dichtbij zijn gekomen. Je kunt in wedstrijden en uitvoeringen zien wanneer het team niet samenhangend is en elkaar niet begrijpt. Ik denk dat dit ons echt gaat versterken voor de toekomst, telkens als we optreden. En we hebben allemaal choreografische ideeën gehad die uit meer tijd voortkwamen om gewoon met beweging te spelen. '
Erin Harold Alvarado, hoofdcoach van Texas Tech Pom Squad
'Sinds het begin van het seizoen is het onze missie geweest om onze uniformen zo vaak mogelijk aan te trekken, aangezien we niet weten of we misschien weer virtueel moeten gaan. (Wat we een paar weken eerder dit semester deden, toen een danser onverwacht positief testte.)
We hebben het geluk dat we in West-Texas zijn, waar we buiten kunnen trainen en teambuilding kunnen doen. Ons team heeft ook het geluk twee studio's te hebben, elk in een raster van zes bij zes vierkanten. Tussen de twee passen we bijna ons hele team. Voor sommige repetities blijf ik in de ene studio met een microfoonpakket aan, en video en muziek worden naar de andere studio gevoerd. Andere trainingen zijn in de balzaal van ons Student Union Building, zodat het volledige team tegelijkertijd in dezelfde ruimte kan oefenen.
We hebben wat speldag-dingen moeten doen, waarbij een deel van het team routines uitvoert of vooraf vastlegt om tijdens de wedstrijd te spelen. Terugkerende leden hebben het moeilijker gehad om zich aan alle nieuwe regels aan te passen dan eerstejaars, misschien omdat de eerstejaars niet anders weten. Maar geen van onze dansers heeft ervoor gekozen om thuis te blijven in plaats van naar de campus te komen en deel uit te maken van het team - zelfs niet-buitenlandse studenten.
Er zijn duidelijke verschillen in hoeveel dansteams op dit moment vrij zijn, op basis van gesprekken met collega's op andere scholen. Maar ik heb ook het gevoel dat er nooit een sterkere gemeenschap is geweest. Zelfs de felste concurrenten helpen elkaar daarbij. '