Van de gehele Amerikaanse bevolking onder de 18, 2,3 procent heeft een gedetineerde ouder . NAAR studie gepubliceerd in 2008 bleek dat die kinderen zes keer meer kans hebben om zelf het gevangenissysteem binnen te gaan.
Voor de zes zonen van Sibil Fox Richardson tartten ze echter de kansen.
De familie Richardson , te zien in de documentaire van filmmaker Garrett Bradley voor 2020 Tijd , een Sundance-winnaar die ook is genomineerd voor een Best Feature Documentary bij de 93e jaarlijkse Academy Awards, heeft alle grenzen overschreden die op hun manier zijn gesteld. Dit is gedaan ondanks het feit dat mevrouw Richardson, of Fox, drie en een half jaar de gevangenis in ging terwijl haar man, Robert of Rob, 21 jaar in de gevangenis zat voor hun rol bij een bankoverval. In de documentaire gaat het gezin verder met het leven terwijl ze tegelijkertijd jaar na jaar werken om Rob vrijgelaten te zien.
De oudste zoon van het stel is 27 jaar oud Remington , te zien in de film. Hij zal in mei de eerste arts in de familie zijn, in de tandheelkundige chirurgie. Het is een opmerkelijke prestatie als je bedenkt dat hij op 7-jarige leeftijd de man werd van het huis van zijn grootmoeder, mevrouw Peggy, en over zijn jongere broers waakte terwijl zijn beide ouders gevangen zaten. Hij schrijft zijn vermogen om zijn obstakels te overwinnen toe aan het oude gezegde dat zijn grootmoeder deelde over heet water dat aardappelen zachter kan maken - en ook een ei kan harden.
Ik was niet van plan om mijn omstandigheden te laten bepalen wie ik was als persoon, zegt Remington tegen ESSENCE. Ik zou dat niet als excuus gebruiken waarom ik in de gevangenis zou zitten of waarom ik zou stoppen met school of waarom ik het niet zou halen. Ik zou dat niet kunnen. 
Ik wist ook dat ik jongere ogen had die naar me opkeken, voegt hij eraan toe over zijn jongere broers en zussen. Ze kijken naar het voorbeeld dat ik ga geven, en ik zou ze niet teleurstellen.
Zijn doorzettingsvermogen en dat van zijn familie hebben velen sindsdien geboeid Tijd werd in oktober door Amazon uitgebracht. Het was een impact die hij niet had kunnen voorzien toen het filmen drie jaar voor de release van zijn vader in 2018 begon. Gedurende die tijd verwachtte het gezin Rob meerdere keren thuis via het hof van beroep. De teleurstellingen en de vreugde, evenals de nevenschikking van bewegende beelden uit het verleden met het heden, die het verstrijken van de tijd weergeven, werden allemaal prachtig vastgelegd door Bradley.
Mijn moeder vertrouwde Garrett Bradley, zegt hij over de regisseur. Mensen nemen je verhaal en rennen ermee weg of verdienen dollars aan je trauma. Garrett Bradley kwam binnen en ze was meer familie. Ze voelde als familie. Ze voelde als liefde. Zoals je kunt zien aan de manier waarop ze de film maakte, is het allemaal geschoten uit intimiteit en uit liefde en uit een familielens.
En liefde is het verhaal. De liefde van een gezin. Het meest dominant is echter het vertellen van de liefde van een vrouw en een man. Fox' liefde voor Rob zorgde ervoor dat ze bleef vechten voor zijn vrijheid terwijl de jaren verstreken en ook voor anderen. Haar liefde voor de vader van haar kinderen maakte het ook een prioriteit om ervoor te zorgen dat hij thuis was, en verre van dat in de Louisiana State Penitentiary. De voorpassagiersstoel van de gezinsauto zou leeg worden gelaten om te onthouden dat hij daar had moeten zijn, zoals Remington deelt. De levensgrote kartonnen foto van Rob zou zelfs worden genomen op familie-uitstapjes, terwijl hij hem in de auto zat met een veiligheidsgordel om. De speler laden...
Het was haar bedoeling om ons zijn aanwezigheid te herinneren en hem niet te vergeten en hem niet toe te staan weg te drijven en weg te rotten in de gevangenis, zegt hij. Hij was altijd aanwezig en hij was belangrijk in ons huishouden.
Hetzelfde geldt voor de motivatie achter het maken van de prachtige, soms sombere familievideo's die door de hele film heen te zien zijn.
Toen de staat mijn vader naar de gevangenis stuurde, was het nooit de bedoeling dat hij onze verjaardagen, onze eerste voetbalwedstrijden, onze diploma-uitreikingen zou meemaken - al die monumentale momenten in ons leven. Mijn moeder had zoiets van: 'Dat zal dit gezin niet overkomen', zegt hij. Ze wilde er een punt van maken om elk moment vast te leggen dat ze kon om hem te kunnen laten zien bij zijn vrijlating. Nooit had ze gedacht dat het 21 jaar in de maak zou zijn. 
De liefde die Remington zijn moeder zag tonen voor zijn vader, en voor haar jongens, had een grote impact op de manier waarop hij de betekenis ervan als man definieert.
Liefde is moeilijk, maar het is het waard, zegt hij. Liefde kost werk omdat liefde een keuze is. Je kiest er elke dag voor om van iets te houden of van iemand te houden. Dat is een keuze die mama bleef maken voor niet alleen mijn vader, maar de liefde die ze voor elkaar hadden straalde op ons af en het gaf ons een gevoel van liefde en een gevoel van zorgzaamheid.
Mijn ouders hebben ons altijd een overvloed aan liefde gegeven, zodat het ons nooit ontbrak, voegt hij eraan toe. Zelfs in de nood, met die liefde, kan een kind het redden. Die liefde was absoluut noodzakelijk voor ons om te zijn waar we nu zijn.
En over liefde gesproken, niet alleen de film heeft er een schat van gekregen, maar Remington ook. Velen zijn gecharmeerd van de aanstaande dokter. Toen hem ernaar werd gevraagd, geeft hij toe dat hij werd overspoeld met een overweldigende hoeveelheid DM's op sociale media. Degenen die hem echter het meest aanspreken, zijn die van mensen over de hele wereld die zeggen dat de film een significant effect op hen had. De hoop van de Richardsons is aanstekelijk geworden.
Ze weten dat als mijn moeder het zou kunnen halen en dat mijn familie het zou kunnen redden, zij het kunnen redden, zegt hij. Zo'n verhaal is zo belangrijk omdat het aan het eind laat zien dat je, na al het doorzettingsvermogen, kunt winnen als je gewoon doorgaat en nooit opgeeft.