Hoewel openhartige gesprekken over eetstoornissen (gelukkig) steeds gebruikelijker worden in de danswereld, blijft één strijd dansers in een alarmerend tempo teisteren: Body Dysmorphic Disorder (BDD). In een branche waarin het uiterlijk centraal staat, kan BDD - beter bekend als lichaamsdysmorfie - soms moeilijk te vermijden zijn. Maar er is hoop en hulp voor mensen in nood.
Wat is een lichamelijke dysmorfe stoornis?
Volgens de Nationale vereniging van anorexia nervosa en aanverwante aandoeningen Wordt BDD gedefinieerd als 'een obsessie met een denkbeeldig defect in fysiek uiterlijk of een extreme bezorgdheid over een lichte fysieke onvolkomenheid, die andere individuen misschien niet eens herkennen'. In tegenstelling tot meer algemene problemen met het lichaamsbeeld, wordt BDD gekenmerkt door een fixatie op een specifiek deel (of delen) van het lichaam.
Lichaamsdysmorfie kan zich op verschillende manieren manifesteren, afhankelijk van het individu, maar veel, veel dansers lijden aan een of andere versie ervan. Eigenlijk, een studie uitgevoerd in 2012 ontdekte dat BDD vaker voorkomt bij dansers dan bij de algemene bevolking.
Waarom lopen dansers specifiek risico?
Josh Spell, een voormalig danseres en adviseur geestelijke gezondheid voor Pacific Northwest Ballet, is niet verrast door die onderzoeksresultaten. 'Deze standaard van het dunne lichaam als dansideaal is van generatie op generatie doorgegeven', zegt hij. 'Het is beslist het Balanchine-model, die lange benen.'
Dansers brengen elke dag uren door met het onderzoeken van hun lichaam in de spiegel. Panty's, maillots en onthullende kostuums vergroten alleen de kans op fixatie op 'onvolmaakte' lichaamsdelen. De competitieve geest van de industrie kan de situatie verergeren, waardoor dansers in alle soorten en maten - aangezien BDD iedereen kan treffen, ongeacht hun gewicht - het gevoel krijgen dat ze nooit zullen meten.
Hoe kan BDD worden behandeld?
'Met lichaamsdysmorfie is het niet iets waarvoor je een magische pil kunt nemen en het verdwijnt', zegt choreograaf, acteur en zanger KayCee Stroh, bekend van het spelen van Martha Cox in de High School Musical trilogie. 'Vanaf heel jonge leeftijd herinner ik me dat ik in de spiegel keek en toen naar de meisjes naast me en me realiseerde:' Oh, wauw, ze zijn allemaal net knieën en ellebogen en echt slungelig. Is dat normaal? Is dat wat ik zou moeten zijn? '
Terwijl ze doorging met dansen, verergerde Stroh's gevecht met lichaamsdysmorfie, evenals haar worsteling met anorexia en boulimie. Ze werd obsessief, maakte zich voortdurend zorgen over specifieke lichaamskenmerken of probeerde deze te veranderen, hetzij door extreem diëten of door lichaamsbeweging. Het kostte Stroh vele jaren om te kunnen vaststellen waar ze precies tegen vocht.
Uiteindelijk was voor Stroh de sleutel tot genezing therapie. En dat geldt voor veel dansers die met BDD te maken hebben. 'Geestelijke gezondheidswerkers zijn getraind in het herkennen van deze onaangepaste of negatieve gedachten', zegt Spell. 'Dit is slechts een onderdeel van uw algehele welzijn. Net zoals we naar fysiotherapie gaan, kunnen we naar mentale therapie gaan. Ik wil dat dat wordt genormaliseerd. '
KayCee Stroh danst vandaag (Xan Craven, met dank Stroh)
Wat moet u doen als u worstelt?
Het pad naar herstel van BDD is mogelijk niet lineair. Maar als u lijdt, zijn hier enkele eerste stappen die u moet nemen.
Zoek eerst een vertrouwde vertrouweling, of dat nu een dansleraar, een ouder of een professional in de geestelijke gezondheidszorg is. Iemand hebben om mee te praten is cruciaal voor een gezond en blijvend herstel. Begin met hun hulp uw negatieve gedachten te herkennen en te onderzoeken, en identificeer mogelijke triggers en perspectieven die moeten worden aangepast.
Stroh stelt voor om je feeds op sociale media te verwijderen van alles waardoor je een negatief gevoel over je lichaam krijgt - de dansers, modellen en / of kledingmerken die je triggert, niet meer volgen. Zorg ervoor dat je dansleraren ook weten wat je doormaakt, zodat ze mogelijk de manier waarop ze feedback geven in de les kunnen aanpassen.
'Als docent streef ik ernaar om taal te gebruiken die meer gericht is op functie dan op esthetiek', zegt Courtney Liu, een voormalig danseres en huidige MFA-student aan de Duke University die balleteducatie, lichaamsbeeld en eetstoornissen studeert. 'Dus in plaats van te praten over een bepaald lichaamsdeel - zoals de buik of dijen - heb ik het over de functie achter het opheffen van de benen, of de functie achter het aangrijpen van de maag.'
Het kan ook handig zijn om een plek in de studio verder weg van de spiegel te kiezen, of indien mogelijk zelfs zonder spiegel te trainen. Hierdoor wordt het moeilijker om op specifieke lichaamsdelen te fixeren. 'De spiegel liegt', zegt Liu. 'De spiegel is een tweedimensionaal object, maar wij zijn driedimensionale wezens.'
Ga voor meer informatie en bronnen naar het Internationale OCD-stichting en Stichting Body Dysmorphic Disorder websites.