Toen de uitgever van Natalie Baszile haar benaderde over het schrijven van een begeleidend boek bij de OWN-serie Koningin Suiker , gebaseerd op haar gelijknamige roman uit 2014, besloot ze om niet achter de schermen naar de show te kijken. In plaats daarvan, wetende dat het aantal zwarte boeren was afgenomen van ongeveer een miljoen tot slechts 45.000 in de afgelopen 100 jaar, besloot Baszile de verbinding tussen zwarte mensen en land aan te pakken door te praten met de mensen die er werken.
In haar nieuwste boek Wij zijn elkaars oogst , deelt Baszile de verhalen van zwarte boeren in de Verenigde Staten. Via essays, interviews, gedichten en meer geeft Baszile ons een kijkje in de strijd, veerkracht en erfenis van zwarte boeren. We spraken met Baszile over haar nieuwe boek, het belang van land en haar hoop op de toekomst van de zwarte landbouw.
Wat was een van je grootste afhaalrestaurants tijdens het schrijven? Wij zijn elkaars oogst ?
BASIS: Ik blijf me echt verbazen over en geïnspireerd worden door de veerkracht van de zwarte boer. Ja. Ze hebben generaties van strijd en ontberingen doorstaan, daar bestaat geen twijfel over, maar hun doorzettingsvermogen, hun creativiteit, hun vastberadenheid om dit ding te blijven doen waar ze van houden, en dat deel uitmaakt van onze grotere geschiedenis als zwarte mensen, blijft me echt verbazen. Ik denk dat wat ik daarvan afleid, eigenlijk slechts een herinnering is aan de schoonheid van zwarte mensen. Onze vastberadenheid om te zegevieren, echt, in het licht van onuitsprekelijke kansen, ik blijf daar kracht uit putten. Telkens als ik ontmoedigd raak, denk ik terug aan alles wat zwarte boeren hebben meegemaakt sinds de emancipatie, daarvoor, en dat is een bron van kracht voor mij. 
Natalie Baszile
Wat inspireerde je om dit boek te schrijven?
BASIS: Ik denk dat een deel van de reden waarom ik dit boek wilde schrijven ook was om zwarte mensen eraan te herinneren die het land hebben verlaten en die die oude historische connectie als iets negatiefs zouden kunnen zien. Ik probeer te zeggen dat dit een bron van empowerment is. Ik denk dat zwarte mensen vaak alles wat met handenarbeid en fysieke arbeid te maken heeft, zien als niet vooruitgaan, niet vooruitgaan. En ik probeer te zeggen, dit is eigenlijk een vorm van vooruitgang en een vorm van vooruitgang.
Hoe is landbouw verbonden met vooruitgang voor zwarte mensen?
BASIS: We moeten hier echt op twee manieren over nadenken. We moeten hier letterlijk over nadenken, de letterlijke verbinding met het land, en alle positieve effecten die voortvloeien uit verbondenheid met de bodem. Je hebt alles, van de voordelen voor je gezondheid en welzijn van buiten zijn, in de natuur. Wat dat voor je geest doet, wat dat voor je lichaam doet. Er zijn alle gezondheidsvoordelen van toegang tot vers voedsel, toegang tot voedsel dat je verbouwt. Er zijn allerlei letterlijke gezondheidsvoordelen om te weten waar uw voedsel vandaan komt.
Maar dan zijn er ook nog de metaforische vragen die verbondenheid met de bodem vertegenwoordigt en landbouw vertegenwoordigt. Dat zijn grote vragen over intergenerationele rijkdom. Als je iets hebt dat je bezit, dat je kunt doorgeven aan de mensen die achter je aan komen, is dat groter dan alleen je handen in de grond steken. Dat gaat over het verstrekken van activa voor uw gezin en voor mensen in de volgende generatie, en dan gaat het om de grotere kwestie van de ongelijkheid in rijkdom tussen zwarte mensen en blanke mensen.
Wil je iets meer vertellen over het onderdeel rijkdom?
BASIS: Het gemiddelde blanke gezin heeft acht keer het financiële vermogen dan de gemiddelde zwarte familie. Als je over die vragen begint na te denken, gaat het over het land, maar dit gaat over hoe zwarte mensen in dit land zijn gepositioneerd en welke toegang we hebben tot rijkdom. De speler laden...
Hoe gaan we onze gezinnen en onze gemeenschappen in stand houden als we niets hebben om door te geven? Als we een landloos volk zijn dat is losgekoppeld van de economie? We kijken omhoog en we hebben niets, we hebben geen macht. Het is een letterlijke en een metaforische kwestie die ik presenteer. Dat is wat het land voor mij vertegenwoordigt, het zijn beide dingen, en daarom sla ik hier gewoon op de trom. Als je niets hebt, kun je ook niets doorgeven. 
Je begon dit boek te schrijven vóór de pandemie. Hoe worden de problemen die u wilde aanpakken versterkt tijdens het COVID-19-tijdperk?
BASIS: Ik denk dat COVID het overduidelijk heeft gemaakt dat zwarte en bruine mensen, we geen toegang hebben tot de middelen en als je geen toegang hebt tot de middelen, dan ben je overgeleverd aan andere mensen die niet hetzelfde hebben prioriteiten die je hebt, en je bent kwetsbaar. Dat heeft COVID onthuld. We wisten al dat we kwetsbaar waren, maar nu hebben we gezien dat we geen prioriteit zijn voor zoveel instellingen en structuren waar we deel van uitmaken. We betalen in deze systemen, maar we plukken er niet de vruchten van.
Hoe kunnen we de manier waarop we over gemeenschap denken herconfigureren? Hoe kunnen we de manier waarop we over kapitalisme denken herconfigureren? Al deze vragen zijn verbonden met onze verbinding met het land. Je kijkt naar iemand als Leah Penniman op Soul Fire Farm en wat ze doen voor hun gemeenschap, wat ze kunnen doen voor zwarte en bruine mensen in hun gemeenschap, omdat ze voedsel kunnen verbouwen en het kunnen distribueren.
Heeft u een eigen landbouwpraktijk of tuinierpraktijk? Hoe verbind je je met het land?
BASIS: In mijn buurman en mijn buurt in San Francisco kan ik echt alleen groenten verbouwen omdat [het weer] koel is. Ik heb mijn kleine doos met groenten. Ik heb mijn citroenboom. Mijn vader stierf in 2011, maar hij sneed altijd boerenkool in zijn achtertuin. Het waren boerenkool die hij kreeg van een oudere zwarte man in Los Angeles. Dit was jaren geleden.
Vroeger zeiden we dat het bijna Jack and the Beanstalk-zaden zijn, omdat de boerenkool die uit deze zaden groeit enorm is. Toen mijn vader stierf, oogstte mijn moeder enkele zaden van de boerenkool die hij vroeger kweekte. Ik heb nog een envelop van die zaden. Dit jaar heb ik ze in water gezet en ze zijn echt ontkiemd. Dus nu kweek ik wat van mijn vaders boerenkool in deze pot in mijn tuin. Het is mijn manier om verbonden te zijn.
Als mensen dit boek lezen, wat is dan de oproep tot actie?
BASIS: Mijn doel met dit boek is om het verhaal over wat het betekent om verbonden te zijn met het land echt te veranderen. Ik wil ook dat mensen de uitdagingen begrijpen waarmee zwarte boeren steeds worden geconfronteerd en er echt voorstanders van worden. Er zijn beleidswijzigingen die we kunnen ondersteunen. Er zijn allerlei manieren, van de meest persoonlijke intieme beslissingen die je kunt nemen over het vasthouden van land dat in je familie is tot belangenbehartiging die we kunnen doen om ervoor te zorgen dat we een aantal van deze onrechtvaardigheden ongedaan maken waar zwarte boeren voor hebben moeten doorstaan. generaties. Op elk niveau is er een mogelijkheid om in te pluggen. Het kan betekenen dat je een zwarte boer op de markt steunt. Je weet wat ik bedoel?
Het gaat om bewustwording. Het gaat erom de landbouw anders te zien en deze nieuwe generatie boeren te steunen die opkomen voor deze nieuwe generatie boeren die boeren, ze zijn fel en ze zijn niet bang en ze zijn niet verontschuldigend, maar het is hard werken. Het zou geweldig zijn om te zien dat ze de steun krijgen die ze nodig hebben.
