Pat Conroy's LowcountryPat brengt een moment door bij zonsondergang in de haven van Gay Seafood Company. | Krediet: Mark SandlinOF Op deze mooie dag steek ik, zo warm als een goede herinnering, over naar het laatste eiland in de Lage Landen om de man te ontmoeten die mijn favoriete zin in de zuidelijke taal schreef. Pat Conroy, woonachtig in Europa en heimwee naar zijn geliefde South Carolina Lowcountry, begon... De prins van de getijden met vier woorden zo elegant beknopt als de horizon van een zee en zo complex als de kronkel van een moeraskreek: 'Mijn wond is geografie.' Toen voegde hij eraan toe: 'Het is ook mijn ankerplaats, mijn aanloophaven.'
Ik ben van mijn huis in de heuvels naar beneden gekomen om woorden te verzamelen over zijn geografie. Het omvat zijn alma mater in Charleston, The Citadel; Daufuskie Island, waar hij lesgaf in een tweekamerschool; Beaufort; en over de Beaufort-rivier, de Zee-eilanden die uitmonden in de Atlantische Oceaan. De laatste is Fripp, waar hij in een comfortabel huis vol met boeken en kunst woont met zijn vrouw, romanschrijver Cassandra King, die hij 'de aardigste vrouw op aarde' noemt.
Terwijl hij fotograaf Mark Sandlin en mij meeneemt op een rondreis door Beaufort, lijkt deze begaafde man vredig en net zo bescheiden als de Buick LeSabre die hij bestuurt. Sinds de jaren zestig hebben de auteur, nu 58 jaar oud, en zijn Lowcountry elkaar liefgehad, gekwetst en genezen. In zijn schrijven was een vaak gewelddadig gezinsleven een schurk, maar het land was altijd een held. Pat's werken definieerden zijn geografie als een nationale schat, en de kracht van zijn woorden lokte duizenden lezers tot een bezoek. Velen kwamen terug met verhuiswagens. In het afgelopen decennium is Beaufort County met 39% gegroeid met nieuwkomers en terugkerende inboorlingen wiens harten kloppen met het ritme van de getijden door moeras en pluchen modder.
'Ik hou van het moeras,' zegt Pat, knikkend naar een pluk spartinagras. 'Ik ken geen plek waar het zo ruikt. Het is een heerlijke geur. Het is de geur van waar al het leven vandaan komt. Ik vind het geweldig dat alle garnalen, alle krab, alle oesters in het moeras worden geboren.'
Verleden en heden spoelen over deze eilanden. Verkeersborden adverteren 'appartementen', 'spa's', 'golf' en andere woorden in het nieuwe kustlexicon van vrije tijd. In de velden en de lucht kun je echter het Laagland van vervlogen tijden zien en horen. Blanken en zwarten van oude eilandfamilies vissen nog steeds, krabben, zoeken naar garnalen en boerenvelden met tomaten en meloenen. Boven je hoofd denderen straaljagers vanaf het Marine Corps Air Station Beaufort, een van de drie militaire installaties in het gebied, waaronder het Naval Hospital en Parris Island Marine Corps Recruit Depot. Ze dragen $ 454 miljoen bij aan de jaarlijkse economie.
In dit Laagland arriveerde Pat in 1961 op 15-jarige leeftijd, de zoon van een jachtpiloot en 'een kind uit het niets', zoals hij zichzelf noemt. 'Toen ik in Beaufort aankwam, wilde ik zo graag een huis. Ik klampte me vast aan deze stad als een zeepok.'
Een dag met Pat
We steken de rivier over naar Bay Street, die ooit alleen verkocht wat de stedelingen nodig hadden. Nu bieden boetieks wat toeristen willen: kunst, antiek, designermode, lekker eten en boeken. Rond een bocht kijken prachtige vooroorlogse huizen uit op het water, hun elegante veranda's worden gekoeld door drie eeuwen rivierbries.
Pat verandert in The Point, een wijk vol groen en eerbiedwaardige huizen langs smalle steegjes die zijn bedekt met levende eiken takken. Terwijl hij rijdt, beschrijft hij elke plaats alsof het een alinea uit zijn biografie is.
'Mijn natuurkundeleraar woonde hier. Ze betrapte me toen ik haar auto aan het smeren was tijdens het afstuderen.
'Dit parkje is The Green. Mijn vader werd op een avond dronken en sloeg mijn moeder in elkaar. Ik ging naar hem op zoek en vond hem hier flauwgevallen.
'Mijn eerste nacht als eerstejaars liep ik weg van The Citadel en bracht de nacht door in dit huis. Mijn leraar Engels, Gene Norris, liet me teruggaan naar Charleston.
'Mijn moeder woonde hier tijdens de Vietnamoorlog. Ze gaf me een feestje voor mijn eerste boek, de Boe . We hebben 70 exemplaren verkocht.
'Tijdens de opnames van De Grote Santini , Blythe Danner verbleef hier met haar dochter, Gwyneth Paltrow, die toen 3 was.'
Hij wijst op het sintelblok appartement waar hij woonde toen hij terugkwam van The Citadel, en pauzeert dan bij het twee verdiepingen tellende 19e-eeuwse huis waar hij schreef Het water is breed , over zijn jaar als onderwijzer op het eiland Daufuskie. In 1976, als reactie op 'iets diepgeworteld in militaire snotaap om in beweging te blijven', vertrok Pat naar zijn geboorteland Atlanta, vervolgens naar Rome, Italië en San Francisco. In zijn schrijven verliet hij de Lage Landen echter nooit. In die tijd schreef hij De Grote Santini , De heren van discipline , en De prins van de getijden . Deze romans, en de films die ervan werden gemaakt, werden aanbeden of verguisd door bewoners en alumni van de Citadel.
'Hier is de grote man,' zegt hij op de Beaufort National Cemetery, terwijl we stilstaan bij de graven van zijn vader, Donald Patrick Conroy, en zijn moeder, Frances M. Peek Conroy. Laat in de middag stoppen we bij het huis van Julia Randel, de moeder van Randy, Pats beste vriendin op de middelbare school. Al snel haalt ze een gedicht tevoorschijn, 'In Memoriam to a Dear and Cherished Friend', en beweert dat het 'het eerste is wat Pat ooit heeft geschreven'. De jonge Conroy componeerde het nadat Randy plotseling stierf terwijl ze aan het spelen waren in een honkbalwedstrijd op de middelbare school. Pat geeft mevrouw Randel een verjaardagscadeau en we praten bij ijsthee voordat we terugrijden naar Fripp.
Ik had om een uur van zijn tijd gevraagd, en hij gaf ons een dag in het Lowcountry waar hij zo van houdt. 'Ik neem nu mensen mee op tournee en mijn hele leven flitst aan me voorbij', zegt Pat. 'Dit is de eerste stad die mij ooit als thuis leek.'
Laaglandhuis
Beaufort maakt het zo gemakkelijk om in de deining en eb van het dagelijks leven te stappen dat nieuwkomers zich autochtonen voelen. Ik word wakker van gemalen grutten en lokale roddels in Blackstone's Café; kam de rustige stranden van Hunting Island State Park; bezoek Penn Centre National Historic Landmark, waar vrijgelatenen leerden lezen; en neem een garnalenburger voor de lunch op de luchtige veranda van The Shrimp Shack.
Ik hou ervan om te dommelen in de drijvende middag, luisterend naar de hoefslagen van koetstochten op de straten buiten, op het trottoir slaand als het getik van lang geleden. Dan, aan het einde van de dag, zit ik met koffie en bij Firehouse Books & Espresso Bar en begeer ik het geclassificeerde aanbod in 'Homes for Sale'. Het is zo verleidelijk om na te denken over een leven langs deze naar zee en jasmijn geurende straten. Mijn buren zouden mariniers, inboorlingen en nieuwkomers zijn (meestal uit het noorden en middenwesten) die de maan naar deze kusten voelen trekken.
'Als ik echt even moest huilen, pakte ik mijn Beaufort-jaarboek van zolder', merkt Stephanie Edwards op. Ze voelde zich voor het eerst thuis en was ook een militair kind dat met Pat naar de middelbare school ging. Toen, net voor haar laatste jaar, werd haar vader ergens anders besteld. De wond van dat verloren Beaufort-jaar is nooit genezen.
Toen ze zich terugtrok uit een theatercarrière in New York, voelde ze dat verlangen naar deze kusten. 'Ik had een veel sterkere band dan ik me herinnerde', zegt ze. 'Alleen de manier waarop de mensen hier me uitnodigen om terug te komen. Dat was iets wat ik hard nodig had - om op een plek te zijn waar ik gewild was.'
Barbara Creed voelt dat ook. De vrouw van majoor Scott Creed, een zeevlieger die hier opgroeide, zegt dat veel marinefamilies Beaufort verkiezen boven grotere, opwindendere dienststations zoals San Diego. 'Beaufort is klein, gezinsgericht en veilig', zegt ze. 'Er is nog veel meer te doen in Californië, maar dit is een thuis.'
Op het brede water naar Daufuskie
Voor veel inboorlingen beweegt deze thuisplaats met de getijden mee' eigen zoete tijd. In sommige gebieden duurt het nog steeds een boottocht om Pat Conroy's Lowcountry te bereiken. Mark en ik vergezellen Sallie Ann Robinson, een verpleegster op het vasteland, bij de oversteek naar haar geboorteland Daufuskie Island. Vijfendertig jaar nadat Pat Sallie les had gegeven in het schoolgebouw met twee kamers van het eiland, schreef hij het voorwoord van haar boek, Gullah Thuis koken op de Daufuskie-manier . 'In mijn hart gaat hij zo diep', zegt Sallie. 'Hij maakte leren zo leuk dat het fascinerend was.'
Als 'comeyahs', de eilandterm voor bezoekers, vinden we op Daufuskie dichte bossen en zandwegen, maar ook verharde wegen, tweede huizen en twee golfresorts. De tijd van Daufuskie heeft altijd als wijnranken verstrengeld in dit kreupelhout op het eiland. In de jaren zestig leefde Sallie een 19e-eeuwse jeugd in een liefdevol gezin. Ze hakte maïs, schraapte aardappelen en hielp haar moeder en grootmoeder bij het bereiden van traditionele gerechten, zoals een lange pan, een stoofpot die de hele dag op de houtkachel stond te pruttelen.
'Vroeger zeiden mensen: 'Je bent te jong om al die dingen te weten',' ' merkt ze op, terwijl we stil staan voor het verlaten huis van haar grootmoeder. 'En ik zou zeggen: 'Niet als je uit Daufuskie komt. Aan de overkant van de rivier is een andere wereld hier, en het is een paradijs.' '
Henry Chisholm probeerde het leven in de andere wereld van Miami, maar keerde terug naar zijn geboorteland St. Helena Island als visser van mensen en garnalen. Als predikant houdt hij nachtdiensten die vaak tot middernacht duren. Om 4 uur is hij weer boven en wijst met zijn boot Kleine Amber , genoemd naar zijn dochter, op zee.
Ondanks de hoge brandstofkosten en een vloed van goedkope, geïmporteerde garnalen, zeilt Henry nog steeds de zonsopgang tegemoet. Met gespreide stempels als vleugels laat hij zijn netten neer en dankt hij voor een eilandleven. 'Op het water lijkt het alsof je zo dicht bij God bent', zegt hij zacht. 'Het lijkt alsof je Hem bijna kunt aanraken. Dat is een van de geneugten die de oceaan brengt.'
Terug naar De Citadel
Later reist Pat naar het noorden om ons de jongen te laten zien die hij vroeger was in de lange, grijze rij van The Citadel. Voor een van de vrijdagmiddagparades van de school volgen we hem over de campus, waar cadetten in grote grijns uitbarsten en 'meneer' zeggen tegen de man die een lange burgeroorlog heeft gevochten met zijn alma mater. Schoolbeambten, studenten en alumni ontploften voor het eerst over zijn brute weergave van het cadettenleven in zijn roman De heren van discipline , en nogmaals voor zijn publieke steun voor het toelaten van vrouwen. Eindelijk sloten auteur en school vrede. In 2001 gaf Pat het startadres. De titel, 'I Wear the Ring', is ook de eerste zin van zijn brief die naar alle eerstejaars gaat.
'Dit is wat The Citadel me heeft gegeven', zegt hij tegen een groep cadetten. 'Mijn hele leven zou ik denken: zou ik liever mijn vader zien sterven of hier als plebe terug zijn in Romeo Company? Ik zou liever hebben dat mijn vader sterft. Zou ik graag willen dat mijn hond doodgaat? Sorry, ik zal je missen, Chippie. Het was zo zwaar, zo moeilijk voor mij om er persoonlijk doorheen te komen, dat het me mijn hele leven een geweldig perspectief heeft gegeven. Niets is zo erg geweest, ooit '
Als een cadet en een 'weg' (wat geboren en getogen Charlestonians allochtonen noemen), liep Pat door deze straten en droomde ervan om in een van deze eerbiedwaardige huizen te wonen. Nu weet hij dat zijn werk zou lijden onder het geratel en geklets van de Charleston-samenleving. 'De mensen van Fripp Island zijn heel aardig voor me. Ze laten me met rust en laten me schrijven', zegt Pat later, terug in zijn slaapkamer/kantoor.
In 1992, na bijna 20 jaar afwezigheid, keerde hij alleen terug naar zijn aardrijkskunde - voor hem deze plek die het meest teder was voor de pijnlijke en genezende aanraking van het geheugen. Twee keer per dag zwom hij in het warme zoute water om een zwaargewonde rug te kalmeren. Zittend aan zijn grote, elegante bureau in een stoel ter grootte van een troon, voltooide hij zijn roman Strandmuziek ; schreef Mijn verliesseizoen , een eerbetoon aan zijn teamgenoten van het universiteitsbasketbal; en, meest recentelijk zowel aan het bureau als in de keuken, gemaakt Het Pat Conroy-kookboek .
Momenteel werkt hij aan een roman over Charleston. Elke ochtend drinkt hij koffie met vrienden bij T.T. Bones, de versie van een winkel op het eiland, en schrijft dan tot laat in de middag, waarbij hij op een goede dag vijf juridische bladen vult.
Terwijl hij de eenzaamheid van een schrijver bewaart, zal zijn Lowcountry de komende koele maanden samenkomen voor oestergebraad. Boeren en soldaten, garnalenvissers en stedelingen, zwart en blank - ze wrikken allemaal schelpen open en laten de inhoud op hun tong vallen, alsof ze proosten op dit land van geurende getijden en verhalen.
'Als mensen zeggen: 'ik ben hier gekomen vanwege je boeken,' Ik voel me schuldig. Ik had geen idee dat het zover zou komen,' lacht Pat. 'Maar ik neem het mensen niet kwalijk dat ze hierheen willen verhuizen. Toen mijn dochter en haar man naar Charleston verhuisden, zei ik tegen hen: 'Je gaat mijn kleinkinderen het meest fantastische cadeau geven dat je ze kunt geven: een opvoeding in het laagland.' '
Pat spoort Mark en mij aan om langer te blijven. Ja! Het is zo verleidelijk om hier de volle maan van het leven door te brengen - om te ontwaken voor het zuchten van de branding; om damasten gordijnen te scheiden voor een glimp van gisteren; om het schrift van de moeraskreek donkerder te zien worden van zonsondergang amber tot inkt.
Nee. Ik ben een 'comeyah'. Ik ben een 'weg'. Daufuskie is te ver weg, en oude gecanneleerde zuilen en nieuwe omheinde wijken zijn te rijk voor mijn bloed. Bovendien zal de Lowcountry, die suddert als een lange pan, de volgende keer nog lekkerder smaken. Dus ik keer me af van het moeras, kijk naar mijn huis in de harde rode heuvels, en laat het Laagland over aan degene die er het meest van houdt: deze fijne schrijver, deze goede man, deze prins van de getijden.
Verken Pat Conroy's Lowcountry
Afhankelijk van hoeveel tijd je neemt, kun je Pat Conroy's Lowcountry inpassen in het korte verhaal van een weekend of de roman van een langer, meer ontspannen verblijf. Neem echter eerst contact op met de mariniers.
Marine Corps Recruit Depot Parris Island bij Beaufort houdt ongeveer 43 keer per jaar diploma-uitreikingen voor nieuwe mariniers. Gezinnen komen op woensdag aan en blijven vaak tot vrijdagmiddag, waardoor veel kamers vol zijn. Check voordat je gaat het schema. Voor meer informatie bel (843) 228-3650.
Misschien wil je je reis beginnen in Charleston voor de vrijdagmiddagparade in The Citadel. Kom vroeg aan, maak een rondleiding over de campus en ga lekker zitten voor deze traditionele parade. De cadetten dragen deze tijd van het jaar nog steeds hun wit-grijze zomeruniformen, terwijl ze marcheren op doedelzak- en bandmuziek. Bel voor meer informatie 1-800-868-1842 of bezoek: www.citadel.edu .
Waar te verblijven
Als u Charleston verlaat, arriveert u vroeg in de avond in Beaufort. Voor accommodaties vind je verschillende herbergen die zijn geclusterd in buurten in de buurt van het centrum. Beaufort Inn ($ 145- $ 350), op 809 Port Republic Street, verspreidt zich door een Victoriaans huis en loopt over in aangrenzende huisjes met prachtige veranda's. Het restaurant biedt een warme, rustige eetervaring met luxe gerechten en Lowcountry-specialiteiten zoals garnalen en grits. U heeft reserveringen voor diners nodig. Bezoek www.beaufortinn.com , of bel (843) 521-9000.
De kamers zijn groot en de plafonds stijgen in de Cuthbert House Inn ($ 145- $ 265), 1203 Bay Street, een monument uit circa 1790 omlijst door palmetto's en hoge levende eiken. Aan de overkant van de straat verspreiden de brede wateren van de Beaufort Bay. Een uitgebreid ontbijt voor de gasten wordt geserveerd in de eetkamer beneden. Bel (843) 521-1315, of bezoek www.cuthberthouseinn.com .
De Rhett House Inn ($ 145- $ 325), gehuisvest in een monument uit 1820 op Craven Street 1009, serveert ook een uitgebreid ontbijt. Gasten houden ook van de brede, luchtige veranda's, die twee verdiepingen omhullen met witte, gecanneleerde zuilen en rieten meubels, waar 's middags thee en 's avonds cocktails worden geserveerd. Bezoek www.rhetthouseinn.com , of bel (843) 524-9030.
Chain accommodatie is geclusterd ten noorden van het centrum. Probeer Hampton Inn ($ 85- $ 129) op 2342 Boundary Street. Uitchecken www.hamptoninn.com , of bel (843) 986-0600.
Garnalen, dan grutten
Kies voor het diner een restaurant aan de rivierzijde van Bay Street. Saltus River Grill voelt eigentijds en elegant aan, zowel qua zeevruchten als qua inrichting. U kunt ook buiten dineren en kijken naar het vallen van de avond op de rivier de Beaufort. Veel gasten zijn dol op Carolina Rice en Shrimp Pilau ($ 23) van het restaurant.
Een kleiner restaurant, Plums, ook gelegen aan Bay Street, vult zich vaak met een jong, gezellig publiek. Probeer de forfaitaire blauwe crabcakes, zelfgemaakte soepen en pasta's.
De volgende ochtend kunt u bij Blackstone's Café bij het ontbijt steengemalen grutten bestellen. Laat u dan oriënteren in een van de twee bezoekerscentra op Carteret Street 1106 en in het historische John Mark Verdier House in de binnenstad op 801 Bay Street. U kunt een bezoek brengen aan het Verdier House, gebouwd rond 1805, evenals het nabijgelegen Beaufort Museum, gelegen in het Beaufort Arsenal uit 1795 aan Craven Street 713, en het huis van de Historic Beaufort Foundation.
Laat een paard je gids zijn
Stap vervolgens aan boord van een koets om door deze eerbiedwaardige buurten te slingeren in een 19e-eeuws tempo. Tickets zijn verkrijgbaar bij Carolina Buggy Tours op 1002 Bay Street en kosten $ 16 voor volwassenen, $ 7 voor kinderen van 6-12 jaar. Bel (843) 525-1300.
Je kunt ook gewoon lopen. Wandel langs de prachtige huizen langs Bay Street, schuin om de wind op te vangen. Kleine, rustige straatjes in de wijk The Point, waar Pat ooit woonde, zijn omzoomd met drie eeuwen aan huizen en losbandig groen.
Galerijen, boetieks en drie geweldige boekwinkels vullen het centrum. Een van hen, Bay Street Trading Company, heeft aandelen uit Zuid- en Zuid-Carolina en boekdelen van Pat en zijn vrouw, Cassandra King. Als je op zoek bent naar eerste edities van zijn eerdere werken (sommige verkopen in de honderden en duizenden dollars) en andere zeldzame en gebruikte volumes, ga dan langs bij McIntosh Book Shoppe, ook in Bay Street. Patrons of Firehouse Books & Espresso Bar, gelegen op 706 Craven, lezen, genieten van koffie en smullen van gebak op zitplaatsen binnen en buiten in deze prachtig gerenoveerde brandweerkazerne.
Over de rivier
Steek de Beaufort-rivier over voor de lunch en breng de middag door langs U.S. 21. Uitzichten van moeras verspreiden zich langs de wegen en bruggen lopen van het ene eiland naar het andere, helemaal naar Pat's huis op Fripp. Net over de rivier van Beaufort vind je L.T.'s, waar je kunt genieten van specials van garnalen en bruine jus en andere Lowcountry-favorieten. Verder naar het oosten op 21 rijden auto's op de zandparkeerplaats van The Shrimp Shack, eigendom van Hilda Upton. Pat houdt van Hilda's garnalenburgers en neemt zijn gasten vaak mee voor de lunch op de luchtige afgeschermde veranda.
Breng later een paar uur door langs de branding in Hunting Island State Park, bekroond door een oude vuurtoren. Bezoek vervolgens op St. Helena Island het Penn Centre National Landmark, opgericht om voormalige slaven te helpen de vrijheid te betreden. Dr. Martin Luther King, Jr., ontspande zich hier vaak en plande de volgende stappen van de burgerrechtenbeweging. Er is heerlijk winkelen in de buurt. Lokale kunst, grotendeels van Afro-Amerikaanse kunstenaars, is te koop bij Red Piano Gallery.
Terug in Beaufort, sluit de dag af (of begin de volgende) met koffie en gebak bij Firehouse. (Het is ook geopend voor de lunch.) Voor het diner rijdt u Port Royal in naar het 11th Street Dockside Restaurant.
Naar Daufuskie
Je hebt een dag nodig om dit eiland te bezoeken, waar zowel verharde als zandwegen door hoge bossen snijden en pauzeren bij tweede huizen en kleine golfresorts. Verschillende bedrijven bieden tours aan, waaronder Daufuskie Island Adventures. zijn boot, Zwerver , vertrekt om 9.00 uur vanaf Harbour Town Marina op Hilton Head Island voor water- en landrondleidingen op het eiland. Het keert om 12.00 uur terug. De kosten bedragen $45 volwassenen, $25 leeftijden 3-12. Bel (843) 842-4155.
Waar Pat Conroy te zien
Hij houdt de eenzaamheid van een schrijver op Fripp Island, maar je kunt hem op een paar plaatsen tegenkomen. Hij en Cassandra verschijnen af en toe in het centrum om boeken te signeren bij Bay Street Trading Company en bij Firehouse Books & Espresso Bar. Op veel ochtenden komt hij langs voor koffie en een gesprek bij T.T. Bones, de universele supermarkt en kleine boekwinkel van Fripp Island. Om het eiland te bezoeken, moet u een resortgast zijn of de gast van een huiseigenaar. Bezoek www.frippislandresort.com , of bel 1-800-845-4100 voor reserveringen.
Goede tijden om te gaan
Beaufort smaakt het best in de koele maanden, wanneer oestergebraad op de kalender staat. Veel kerken en andere organisaties houden fondsenwervers door de oesters te serveren die boven houtvuren worden verwarmd. De historische Beaufort Foundation houdt bijvoorbeeld elk jaar in januari een inzamelingsactie voor oestergebraad.
Binnenkort kunt u genieten van Beaufort Shrimp Festival, 8-9 oktober, evenals het Fall Festival of Houses & Gardens, 22-24 oktober. Penn Centre houdt zijn jaarlijkse Penn Centre Heritage Days Celebration op 11 november, wanneer veel Veterans Day-activiteiten Beaufort ook in rood, wit en blauw kleuren. Op 26 november schittert de rivier met de Light Up the Night Holiday Boat Parade.
Lentetuinwandelingen en rondleidingen door huizen markeren maart en april. A Taste of Beaufort (begin mei), Memorial Day's Gullah Festival en het 10-daagse Water Festival in juli markeren lente- en zomerkalenders.
Voor meer informatie
Er is nog veel meer te zien in dit deel van de Lage Landen. Neem contact op met de Greater Beaufort Kamer van Koophandel, 1106 Carteret Street, Beaufort, SC 29901; (843) 986-5400, 1-800-638-3525.
Dit artikel komt uit de uitgave van Southern Living van september 2004. Omdat prijzen, data en andere bijzonderheden onderhevig zijn aan verandering, controleer alle informatie om er zeker van te zijn dat deze nog actueel is voordat je je reisplannen maakt.