Wees in de wereld, alsof je een vreemdeling bent of een reiziger langs een pad, is een citaat dat werd verteld door een van onze meest geliefde profeten van de islam en een doctrine die ik draag als moslimvrouw en wereldreiziger. Het versterkt mijn overtuiging dat de lichamelijkheid van dit leven zal verdwijnen en het belang om verschillende kansen te grijpen om de reis de moeite waard te maken.
Omdat ik op vier continenten heb gewoond en naar talloze andere delen van de wereld ben gereisd, ben ik altijd onder de indruk van de reactie van mensen op mijn acties als een vrouw met een zichtbare hijab die hardop durft te leven zonder beperkingen op de plaatsen waar ik heen zou gaan. Maar om een zwarte moslimvrouw te zijn, ben ik een drievoudige bedreiging die niet aan een uithoek van de wereld is gebonden en een automatisch leermiddel voor iedereen die een snelle les nodig heeft.
Deze lessen zijn gegeven aan Arabische vrouwen in Egypte die mij met een zichtbare hijab hebben gezien en nog steeds vragen of ik moslim ben. Ik kan hierop antwoorden door hen te vragen waarom ze anders zouden denken over het dragen van een hijab als ik ze automatisch zou zien als gelovige vrouwen door simpelweg de hunne te zien? Mijn reizen in hijab geeft een geschiedenis van de moslimvrouwen die vochten om hun bescheidenheid te bewaren als gevolg van tot slaaf gemaakt worden in de Amerika's en een dosis van de realiteit dat de islam daar bestond lang voordat andere groepen moedwillig hun weg naar die kusten vonden.
Evenzo hebben deze edelstenen geleid tot gesprekken, wereldwijd, op de vraag uit welk deel van Afrika ik kom? Die vraag suggereert nooit het feit dat ik waarschijnlijk een afstamming heb op dit uitgestrekte continent, maar de misvatting dat alleen blanke mensen Amerikaans kunnen zijn. Het is dezelfde energie van onwetendheid die een Turkse man me brutaal liet vertellen dat ik niet Afro-Amerikaans klonk, waarop ik hem vroeg, hoe klinkt een Afro-Amerikaan dan? Omdat mensen van over de hele wereld vaak verhalen vertellen over hun favoriete vormen van entertainment waarin zwarte mensen worden afgeschilderd als een kaf en een jive, verander ik deze in kansen om hen dezelfde ongelijkheden te laten zien als de gemarginaliseerde mensen in hun achtertuin.
Het zijn dan de gloeilampen die het licht werpen dat niet iedereen dezelfde toegang heeft tot rijkdom, onderwijs en kansen en hoewel ik gezegend ben om een deel van de zwarte mensen te vertegenwoordigen die dat wel doen, moet ik met de laatste spreken. Het is om deze reden dat wanneer ik naar plaatsen als Thailand of China ben gegaan, waar straatverkopers meestal mensen zijn die een zeer bescheiden levensstijl hebben of van ver reizen om hun goederen te verkopen, ik ze betuttelend laat. En hoewel afdingen nog steeds een betwistbare tactiek is bij het onderhandelen over een eerlijke prijs voor overzeese goederen, wat is eigenlijk eerlijk als je de valuta van je thuisland vergelijkt met die van hen en je nog steeds degene blijft die de rijkdom bezit? De speler laden...
Als moslim heb ik ook mensen ontmoet die precies weten wat voor soort zorg ze moeten geven op basis van de norm die mijn geloof voor vrouwen stelt. Na de geboorte van mijn zoon, in Polen, vertelde onze vroedvrouw me dat de priester van de plaatselijke kerk langs wilde komen, maar niet in het appartement zou komen totdat hij wist dat ik toestemming had gegeven. Bij zijn binnenkomst begroette hij ons en reikte hij niet om mijn hand te schudden, wat een gebruikelijke handeling is voor mannen en vrouwen. Hij stond me toe om te zeggen welke grenzen goed en niet oké waren door simpelweg te wachten tot ik een hand uitstak of hallo zei. Het was een moment dat alle retoriek zou doorbreken die zegt dat vrouwen in de islam geen macht hebben, terwijl we in feite alles hebben en mannen met onze stroom mee moeten gaan.
Ik identificeer me echter nog steeds als een vrouw en daardoor ben ik niet helemaal veilig geweest voor de ongewenste en ongerechtvaardigde avances van perverselingen die in de wereld bestaan. Ik ben meer dan eens gevolgd door mannen die dachten dat uit mijn gezicht gaan gebrabbel was om je avances voort te zetten. Ik kan me ook herinneren dat ik in een winkel in het Midden-Oosten was, die abaya's (islamitische jurken) verkoopt en moest schreeuwen. Terwijl ik mezelf er een voorhield, in de spiegel, dacht de winkelier dat het goed zou zijn om me te helpen door de jurk naar mijn frame te vormen met zijn handen om tegen mijn middel te drukken.
Ik schreeuwde, Bas! Matelmesneesh! (Stop! Raak me niet aan!)
Helaas geloof ik dat mijn kennis van het Arabisch hem meer bang maakte dan mijn afkeer van hem, zelfs al dacht ik eraan om zijn knapperige handpalmen op mij te leggen, in de eerste plaats. Maar ik blijf de barrières nemen waar geen zwarte mensen, vrouwen of moslims om hebben gevraagd en de beslissing nemen om authentiek te leven terwijl ik mensen blootstel aan versies van de mensheid die ze waarschijnlijk nooit de kans zouden krijgen om te zien.
Het belangrijkste voor mij is dat ik mijn identiteit niet verklap, ik ben zoals mijn moeder zo welsprekend zou zeggen, mensen naar mijn huis brengen!