Lyne Mugema wist al jaren dat het moederschap voor haar niet op het menu stond. Dit betekende echter niet dat ze een streep in het zand trok: Mugema wilde nog steeds andere vrouwen steunen die zwanger wilden worden.
Dus in 2016 leunde Mugema voor dat streven en schonk voor het eerst haar eieren. De 28-jarige De zelfbenoemde vrije geest deed haar uiterste best - ze onderzocht alles wat ze moest weten om eiceldonor te worden en besprak de ervaring met een collega die het proces al had doorlopen.
Deze reis hielp haar twee zwangerschappen te produceren en genoeg wijsheid over zichzelf om een leven lang mee te gaan.
Hier is haar verhaal:
Toen ik begin twintig was, vergeleek ik wat ik wilde van het leven en alle dingen die ik kon doen en alle dingen waar ik goed in zou zijn. Toen keek ik naar de vrouwen die me inspireren en machtigen en wat volgens mij hashtag-doelen zijn. Aan geen enkele van hen in het algemeen, of aan mezelf, werd gedacht in termen van hun romantische status, hun burgerlijke staat of moeder zijn. Velen van hen hebben kinderen, maar die ervaring is niet waarmee ze hun leven hebben gevuld of waar ze historisch door zijn gedefinieerd, en ook niet hoe ik ze zag. Voor IK, het was in die tijd heel duidelijk dat alleen omdat ik leven kon geven en gewoon omdat ik wist dat ik een fenomenaal kon zijn moeder - omdat ik een goede vriend ben en ik ben een uitstekende zus en ik ben een oudtante - [bedoelde niet dat ik dat zou moeten]. Het was me duidelijk dat ik het aan mezelf verplicht ben om op die manier trouw te zijn en niet meer op mij te nemen dan nodig is.
De eerste keer dat [het idee om] mijn eieren te verkopen als een echt iets in mijn hoofd werd gezet, was toen ik een collega van mij huiverend zag rondlopen. Ik vroeg haar of ze kramp had, of dat ze medicijnen nodig had en ze zei gewoon: Nee, meisje, het gaat goed met me. Ik heb net mijn eieren gedoneerd. Ik ben nog een beetje in de weer pijn maar ik ben helemaal in orde. Ze heeft me het hele proces uitgelegd. Ik googlede het en nam contact op. Ze legden me alles uit en hoe het doneren van mijn eieren eruit zou zien en eruit zou zien. Ik heb er even over nagedacht en toen heb ik me aangemeld.
Ik heb mijn profiel ingesteld en ze lieten me eerst naar een dokter gaan om maken zeker dat ik gezond was. Ze deden een snel onderzoek van al mijn ingewanden om er zeker van te zijn dat alles er goed uitzag en ze gaven me een evaluatie van de geestelijke gezondheid. Het bureau heeft geweldig werk geleverd om ervoor te zorgen dat ik had? een overeenkomst van wat er aan de hand was. Ze stelden veel echt willekeurige, persoonlijke vragen, maar ze probeerden het gewoon te beoordelen dat Ik heb gezonde grenzen en begrijp dat het mijn beslissing is.
Er was veel papierwerk over medische geschiedenis, familiegeschiedenis en seksuele geschiedenis, en dan veel aanvullende persoonlijke informatie die je invult, zoals favoriete kleur, carrièredoelen. Veel verschillende dingen. Ze geven er de voorkeur aan dat je het met de hand doet in plaats van elektronisch, omdat de aanstaande ouders graag een gevoel van intimiteit hebben met u. T hey wil een verbinding voelen. Zoals aan mij werd uitgelegd, wil de moeder, vaker wel dan niet, als ze deze route versus adoptie gaat, zich zo menselijk mogelijk verbonden voelen met de eiceldonor, dus ze heeft het gevoel dat ze ook een band met het kind heeft.
Ik heb alles vooraf gegoogled. De kliniek was erg openhartig. Ik kreeg zelfs een eigen advocaat. De koppels hebben zelf een advocaat, maar de kliniek voorziet hun meisjes ook van een advocaat zodat ik in mijn contract kan onderhandelen waar ik me prettig bij voel en wat ik gewoon niet, en ze leggen me dingen uit. Ik voelde me erg gehoord en vertegenwoordigd in het hele proces. Ik had geen reserveringen. De speler laden...
Wat betreft hoe deze reis emotioneel of spiritueel was, ik hou heel veel van kinderen. Ik ben dol op mijn nicht en neef en ik ben geweldig met kinderen. Maar uiteindelijk wil ik mijn leven niet besteden aan het opvoeden van kinderen, want het is een baan voor altijd. Ik heb mezelf in mijn twintiger jaren toestemming gegeven om onaangenaam egoïstisch te zijn en dat is mijn doel - om zo overdreven egoïstisch te zijn als menselijk mogelijk is. Als ik eerlijk kijk naar het soort leven dat ik voor mezelf wil, is het soms moeilijk als een 21e-eeuwse vrouw om te kijken naar alles wat beschikbaar is - en dan ook om alles te weten waartoe je in staat bent, omdat zoveel dingen zo goed lijken - en om te beslissen wat voor u werkt.
Omdat ik erg vruchtbaar ben, ik hou van kinderen en ik zou een geweldige moeder zijn, er was dat schuldgevoel van tevoren wetende dat ik geen kinderen wilde en het gaf me een beetje het gevoel van, oh, dat is iets dat je zou kunnen doen en je zou er goed in zijn, en het is waardevol, en wanneer je verliefd bent, praat je altijd over het hebben van kinderen met je partner. Ik voelde me er schuldig door, het idee dat ik het niet zou willen doen, en dus was het moeilijk voor mij om volledig te accepteren dat [moederschap] gewoon niet was wat ik wilde, weet je?
Toen deze kans zich eenmaal voordeed, viel er een enorme last van mijn schouders omdat ik toen een aantal dingen kon doen: een andere vrouw kracht geven op haar pad en haar reis. Ik wil misschien geen kinderen. Het werkt misschien niet voor mij, maar dat betekent niet dat iemand die er gepassioneerd over zou zijn, die er voldoening in zou vinden, dat niet zou moeten doen. Ik geloof heel erg in het empoweren van andere vrouwen. Het stelde me in staat iets voor een andere vrouw te faciliteren, dat voelde geweldig en het stelde me in staat om biologisch bij te dragen. Het is alsof ik technisch gezien mijn genen daar heb neergezet, waarvan ik denk dat ze belangrijk zijn.
In 2015/2016, toen dit hele onderwerp in mijn hoofd opwelde, stonden sociale media vol met geweld tegen zwarte lichamen en mijn instinct was elke keer dat ik naar buiten wilde en een puinhoop van donkere huid, luierhoofdige kinderen als een 'fuck you!' aan de wereld. Het was een manier voor mij om dat te doen zonder een slaaf te zijn van die rebellie terwijl ik een zwart leven gaf, hopelijk een donkere huid, spleettanden, luierhoofd, wijde neus bovendien, [een kans], en om een vrouw te empoweren en het gevoel van spanning te verlichten over iets dat ik niet per se wil, maar dat ik zojuist heb geconditioneerd na te gaan.
Ik heb het gevoel dat als het gaat om vrouwen, ons lichaam en geld, er een interessante manier is om onze waarde te zien en wie wat krijgt. Je zou iets geweldigs doen voor een andere vrouw. Je eieren zijn $ 50.000 waard. Als je via een bureau werkt, krijg je geen $ 50.000 te zien. Mogelijk, maar als je via een bureau werkt, is het meeste dat ik heb gezien $ 10.000 per ophaalservice.
De reden dat ik met een lagere prijs van $ 7.000 per ophaalactie ging, was: omdat ik hield van de manier waarop dat bureau zichzelf behandelde. Er was veel aandacht om me op mijn gemak te stellen en de constante herinnering dat ik op elk willekeurig moment, kort na het ondertekenen van het contract, altijd nee mocht zeggen [en van gedachten veranderen]. Ze keken constant naar me uit en lieten een advocaat zitten, pagina voor pagina met het contract om elke vraag te beantwoorden. Naar IK, dat gevoel van toewijding aan mij was gemakkelijk $ 3.000 waard.
Ik heb mijn eieren nu twee keer gedoneerd en ik weet dat ze twee zwangerschappen hebben voortgebracht. De eerste keer was niet zo erg als de tweede keer, het voelde gewoon als hevige krampen. Ik ben daarna meteen aan het werk gegaan de eerste keer. Ik was zeker gevoelig en pijnlijk. De tweede keer besloot ik omdat ik de mogelijkheid had om gewoon te gaan liggen en [na] te eten, maar nogmaals, elk lichaam is anders en ik weet zeker dat iedereen anders zal reageren. Het is nooit one size fits all.
Ik zou mijn eieren niet opnieuw doneren omdat ik nu mijn persoonlijke ervaring heb gehad. Ik doe dingen als ik nieuwsgierig ben of als ze me prikkelen. Buiten dat, als die energie eenmaal voorbij is, als ik het niet naar mijn zin heb, ga ik gewoon iets anders doen. Ik heb het geld niet nodig. Geld is leuk, maar aan het einde van de dag dat is niet waarom ik het deed.
Mijn voorkeur gaat uit om mijn kinderen niet te kennen, omdat ik een erg nieuwsgierig persoon ben. Ik wil het lot niet tarten en rommelig worden en ze op Facebook stalken en uiteindelijk een midlifecrisis krijgen en gek worden. Ik denk niet dat dat geluk is, dus ik weet liever niets van [hen]. Het eerste paar vroeg wel wat als het kind contact met me wilde opnemen, dus ik maakte een uitzondering voor medische noodgevallen, maar ik hoop dat ze niet contact met me opnemen om me te leren kennen. Niet omdat ik niet even nieuwsgierig ben, maar omdat het [antwoord dat ik ze geef] waarom ik mijn eieren heb gedoneerd? zal de meest onbevredigende zijn: ik deed het omdat ik het kon; omdat het mijn recht was. Ik denk niet dat dat antwoord erg bevredigend zal zijn voor een kind. Maar ik ben er niet tegen om met ze te praten als ze echt het gevoel hebben dat ze een gat in hun geest hebben.
Hoewel ik nooit een specifieke gedachte heb gehad over deze twee kinderen, hoop ik dat ze een goed leven zullen hebben en ik zal doorgaan met proberen om de beste versie van mezelf te zijn. Welk pad ze ook leiden, ik hoop dat ik een bevredigend leven leid en misschien een paar glazen plafonds of duidelijke paden doorbreek en de dingen een beetje gemakkelijker maak zoals de vrouwen die ik persoonlijk heb bewonderd, voor mij hebben gedaan. Zoals Maya Angelou bijvoorbeeld, die ik beschouw als iemand die me zeker heeft gekoesterd of Whoopi Goldberg die me nog steeds onderwijst.
Door deze hele ervaring voel ik me dichter bij andere vrouwen en het moederschap. Omdat ik weet hoe vruchtbaar ik ben en hoe ongebonden ik ben met elk kind dat ik voortbreng, heb ik aangeboden om kinderen te dragen voor een beste vriend die altijd al een gezin wilde hebben en ik heb ook aangeboden om te doneren en voor twee familieleden te dragen als ze de vruchtbaar venster. Maar wie weet wat de toekomst voor mij of mijn eieren in petto heeft. We zullen moeten afwachten.
