Nicole Paultre Bell was pas 22 toen haar verloofde werd vermoord door de NYPD in de kleine uurtjes van wat hun trouwdag zou zijn geweest. Het paar mocht nooit door het gangpad lopen.
Tien jaar later is Paultre Bell nog steeds een activist en vecht hij nog steeds voor Sean Bell, samen met alle andere slachtoffers van politiegeweld. Paultre Bell, 31, is gelukkig getrouwd en voedt drie dochters op (twee zijn haar kinderen met Bell en de jongste is met haar huidige echtgenoot), op school om haar bachelor af te maken en in het openbaar uit te spreken over verantwoordelijkheid voor agenten die ongewapende burgers vermoorden.
Sean Bell, wiens achternaam ze besloot aan te nemen na zijn tragische moord, was een van de eerste gevallen die het soort nationale aandacht kreeg dat zelfs rapper Jay Z inspireerde om zijn naam in een raptekst te zetten. Shawn Carter, Sean Bell, wat is het verschil? hij klopte op A Billi. Natuurlijk was Bell zeker niet de eerste op de lange rol van zwarten die door de politie werden vermoord, maar toen Bell in 2006 werd vermoord, markeerde dit het begin van de verschuiving in het gesprek. En de jongeren van de hiphopgeneratie waren net zo verontwaardigd als N.W.A die getuige waren geweest van hetzelfde soort machtsmisbruik door de politie. Paultre Bell moet de erfenis van haar overleden echtgenoot dragen terwijl ze het verlies van haar dochters koestert. Als we bijpraten is ze opgewekt, voorzichtig met haar woorden en enthousiast over stemmen. In november is het 10 jaar geleden dat Bell stierf. En Paultre Bell heeft nog veel te zeggen.
Vertel me hoe jij je dagen doorbrengt.
Als moeder van drie heb je bijna nooit vrije tijd voor jezelf. Het is nooit een saai moment vanaf het moment dat ik wakker word. Ik word elke ochtend om ongeveer 5.30 uur wakker en mijn oudste staat op. Ze gaat naar de middelbare school en zit in haar laatste jaar voordat ze naar de middelbare school gaat. Mijn jongste wordt ongeveer een uur later wakker. Dan maak ik het ontbijt, maak ik snacks klaar en breng ze naar de schoolbus. Ik heb een peuter van twee. Dus vrijwel op mijn dagen dat ik niet werk of vergaderingen voor mijn organisatie houd, evenementen bijwoon of spreekbeurten, zal het een-op-een zijn met mij en de kleine Annabelle. Ze is een vonk in elke kamer. Waar we ook gaan, ze houdt ervan om sociaal te zijn en ze is zo nieuwsgierig. Ze is een beetje zoals de zoon die ik nooit heb gehad. Ze houdt me heel wendbaar. Omdat ik ook echtgenote ben, moet ik buiten mijn drukke dag altijd tijd vinden om echtgenote te zijn. Met mijn man praten, de basis aanraken, misschien proberen we na zijn lange dag als hij thuiskomt van zijn werk quality time door te brengen, zelfs als het is nadat de kinderen naar bed zijn gegaan.
Je hebt drie meisjes. Wat is volgens jou het belangrijkste om je kinderen bij te brengen?
Positief blijven, gracieus blijven en gelukkig zijn. We willen altijd dat onze kinderen succesvol zijn. We willen niet dat ze dakloos blijken te zijn of een ziekte hebben. Maar ik wil dat mijn kinderen echt gelukkig zijn. Ik wil dat ze blij zijn met wat ze ook besluiten te doen. Ik wil dat ze zichzelf niet beperken. Je past niet in het hokje van een ander. Je bent wie je bent en je bent gelukkig. En dat is het.
Je bent pas 31. Je was erg jong toen Sean werd vermoord.
Ik ontmoette Sean toen ik op de middelbare school zat. We waren jonge ouders. We kregen Jada, ons eerste kind, vlak nadat ik van de middelbare school afkwam. Het weerhield me er een beetje van om naar de universiteit te gaan. Dat is iets waar ik voor pleit voor mijn kinderen. Ik wil dat mijn dochters leven. Ik heb veel werk verzet en er is veel strijd geleverd met onze familie, maar ze hebben niets anders dan de lucht die voor hen de limiet is. Sean was 23 toen hij werd vermoord. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk, onze familie denkt niet aan hem. Mijn dochter Jada werd vier toen haar vader stierf. Het doet iets met een jong meisje dat haar vader niet bij zich heeft. Mijn strijd is uitsluitend voor mijn kinderen namens mijn dochters die niet die ervaring van het hebben van Sean zullen hebben. We zijn gezegend met veel mannen in onze familie, zoals hun stiefvader, hun grootvader, Seans vader, mijn vader, veel sterke mannen die in staat zijn geweest om op te staan en die leegte te vullen. Maar er gaat niets boven het hebben van hun vader daar. Dat is wat het meeste pijn doet. Net zoals een moeder met een dochter dat op zo'n jonge leeftijd meemaakt.
Je ging terug naar school. Wat heb je gestudeerd en waarom vond je dat belangrijk om te doen?
Het hebben van mijn dochter op jonge leeftijd weerhield me ervan om veel van de dingen te doen die ik van plan was te doen. Ik wilde terug naar school en mijn geschiedenis leren. Ik ben nog steeds op school. Ik volg 's avonds parttime lessen. Sociologie is mijn hoofdvak en ik heb ook cursussen Afro-Amerikaanse studies gestudeerd. Het is zo relatief. Alles wat onze voorouders is overkomen, is zo relatief ten opzichte van wat er nu anno 2016 gebeurt. We leven in het tijdperk van zoveel zwarte en latino-mannen die het leven hebben verloren omdat ze in de verkeerde buurt woonden en op de verkeerde plek waren bij de verkeerde tijd. Ik ga blijven leren, blijven lezen, blijven leren over mijn geschiedenis, cultuur en samenleving.
Tijdens uw vervolgopleiding leerde u uw huidige echtgenoot kennen. Hoe ging je van het gevoel dat je nooit meer verliefd zou worden naar het huwelijk?
Het was een lang proces. We hebben het over een kwestie van jaren dat het me kostte om te beseffen dat ik het verdien om weer te kunnen leven en ademen en gelukkig te zijn. Er waren veel donkere dagen. Ik heb tijden meegemaakt waarin ik niet eens wist of ik de volgende dag zou kunnen halen zonder mijn familie, zonder mijn geloof en dan de steun van de mensen uit de gemeenschap die luisterden en de pijn voelden, zelfs als ze kenden Sean niet. Het kostte echt veel soul-searching en niet bang zijn om iets te zeggen. En zo kon ik genezen. Nu ben ik alleen gefocust op het leven van een nieuw leven en het is echt het leven dat God voor mij heeft uitgestippeld. Wie weet wie ik zou zijn zonder Hem. De speler laden...
Sean Bell werd in november 10 jaar geleden vermoord. Helaas worden nog steeds ongewapende zwarte en bruine mensen vermoord door de politie. Wat vind je van hoe weinig er is veranderd?
Eén ding is zeker: we hebben nu telefoons met camera. Iedereen heeft altijd een camera bij zich. We zien mensen die voor de camera worden vermoord, zoals Eric Garner en Walter Scott. In 2006 waren er geen cameratelefoons. Het waren onze woorden versus die van hen. De slachtoffers die daar waren stonden sterk, maar ze waren doodsbang en renden voor hun leven. Technologie heeft veel voor de beweging gedaan. Maar dat is niet genoeg. Het brengt geen verantwoordelijkheid met zich mee. We hebben de medewerking nodig van alle betrokkenen - of het nu de familieleden zijn of de politieagenten en iedereen die hen kent. We gaan niet stoppen, we gaan niet stoppen totdat mensen verantwoordelijk worden gehouden voor de misdaden die ze begaan.
Dit jaar is een cruciaal verkiezingsseizoen. Veel van de moeders, echtgenotes en dochters die zijn getroffen door politiegeweld, hebben kandidaten gesteund waarvan zij denken dat ze de politiehervorming zullen aanpakken. Heeft u een politieke kandidaat gesteund?
Ik heb minister Clinton publiekelijk gesteund en dat deed ik omdat ik geloof dat het haar iets kan schelen. Persoonlijk geloof ik voor mij en mijn gemeenschap dat minister Clinton de juiste keuze is. Ze heeft mijn familie persoonlijk benaderd in 2006 nadat ik Sean verloor. Ze schreef brieven en hield contact en beloofde dit te houden als onderdeel van haar gevecht en haar dialoog, en dat heeft ze sindsdien altijd gedaan. Dat is iets dat niet heeft gewankeld. Ik geloof dat er te veel jonge mensen hun leven verliezen [door wapengeweld]. Als je zegt dat 33.000 mensen per jaar hun leven verliezen door wapengeweld, is dat onaanvaardbaar. We hebben iemand nodig die de kennis heeft om deze veranderingen door te voeren. En daar houden we onze volgende president aan. We hebben een aantal mensen die niet willen stemmen omdat ze niet blij zijn met de kandidaten. Dat is net zo erg als een rel beginnen. Je kunt niet achterover leunen en niets doen. Doe je huiswerk. Lees meer over de presidentskandidaten. Als je in aanmerking komt om te stemmen, doe dat dan. Iedereen moet stemmen.
Ik was een artikel aan het lezen in ZIJ waar ds. Al Sharpton zei dat je heel goed weet hoe verhalen worden gemaakt, dus op het moment dat Jay Z een collegegeld voor je kinderen opzette, vroeg je Sharpton of je het moest accepteren. Waarom was dat?
Aanvankelijk steunden mensen Sean, maar er was een klein deel van de mensen dat vond dat hij verkeerd had gedaan en dat wat de politie ook doet, goed moet zijn omdat ze politie zijn. Dus voor mij was het belangrijk dat alles in Sean's naam in waardigheid en gratie werd gedaan. Hij was hier niet om zichzelf te verdedigen. Dus het was mijn taak als zijn toekomstige echtgenote en de moeder van zijn kinderen om ervoor te zorgen dat iedereen begreep wie hij was en wie de familie is. We zijn hier niet voor de beroemdheid. We zijn er om mensen te laten begrijpen dat dit verkeerd was. Dus het was gewoon belangrijk om ervoor te zorgen dat alles wat in Sean's naam wordt gedaan met waardigheid wordt gedaan, want dat is het type persoon dat hij was.
Achter gesloten deuren hebben de Carters aan Black Lives Matter gedoneerd en demonstranten uit de gevangenis in Ferguson en Baltimore gered. Heb je een relatie met Jay Z?
Rocawear, eigendom van Iconic, draagt jaarlijks bij aan mijn Sean Bell Family Day. Elk jaar geven we memorabele shirts om uit te delen aan iedereen die komt. We hebben sinds ongeveer 2008 een relatie met Rocawear. Ik heb Gloria Carter ontmoet, de moeder van Shawn Carter. Ze is heel nuchter, iemand die lijkt op je buurvrouw slash tante. Nee, ik heb daar geen vaste relatie. Maar ze zijn opgestaan en hebben dat gedaan.
Ik vraag me af of je 10 jaar later nog steeds rouwt.
Nee. Nou, laat ik eerst dit zeggen, het rouwproces is een fase. Niemand zou zijn hele leven in rouw moeten leven. Niemand. Dat begreep ik niet meteen. Het heeft jaren geduurd. Zelfs nu zoek ik raad en bereik ik mensen die de kennis hebben om mij op verschillende momenten te machtigen. Er zijn dagen dat dingen misschien niet goed gaan of dat mijn dochter ergens door wordt getroffen en [ze zal zeggen] dat ze zou willen dat ze een gesprek met haar vader kon hebben. Die scenario's zijn erg moeilijk om mee om te gaan. Het gaat echter vooral om mijn dochter. Mijn pijn die ik heb is van het zien van mijn dochter die hiermee worstelt. Ik kan niet zeggen dat het nog steeds geen pijn doet als ik terugdenk aan alle herinneringen en de dingen die zijn gedaan. Die dingen zijn heel, heel moeilijk. Ik kan positief blijven door mezelf eraan te herinneren dat we heel ver zijn gekomen. We hebben veel gedaan. Ik geef mezelf die peptalk. Sean Bell zou trots zijn en ik ben zeer tevreden dat te weten.
Je staat dit jaar op ESSENCE Festival. Waar ga je het over hebben?
Ik denk dat ik de afgelopen drie jaar deel uitmaak van het ESSENCE Festival. Dit jaar zit ik in een Mothers of Courage-panel. [Het omvat] vrouwen uit verschillende lagen van de bevolking en moeders die met een soort van tegenspoed te maken hebben gehad. ESSENCE Festival is het hoogtepunt van mijn jaar. Het is zo leuk. Er zijn zoveel dingen te doen - de optredens, alle verschillende leveranciers, de weggeefacties, alle empowerment-sessies die plaatsvinden. Als ze feest met een doel zeggen, menen ze dat ook. Je kunt er lol in hebben en je er niet schuldig over voelen.
Zijn er bepaalde acts waar je naar uitkijkt?
Ik hou van muziek. Kendrick Lamar]! Toen hij daar vorig jaar was, heeft hij het huis afgebroken. Ik kijk dus zeker uit naar Kendrick.
Wat maakt je blij?
Oh man. Familie. Familie maakt me blij. Echtgenote zijn, moeder zijn, maakt echt het hele idee compleet van hoe ik me als vrouw vervuld voel. Ik voel me gesterkt, ik voel me sexy, ik voel me intelligent. Ik ben graag in de buurt van goede echte mensen. Er is niets beter dan positieve vibes. Ik heb jaren geleden geleerd afstand te nemen van negativiteit. Er is veel wijsheid voor nodig, want soms zit negativiteit in je directe omgeving. Het is heel moeilijk om afstand te nemen van mensen die je je hele leven of vele jaren kent. Maar wat me gelukkig maakt, is om in de buurt van familie te zijn en te weten dat morgen weer een dag is.
Mis Nicole Paultre Bell niet op het ESSENCE Empowerment Experience-podium op ESSENCE Festival in NOLA. Koop je kaartjes nu!
