Als je buiten de Griekse wereld leeft, en zeker als je als student van kleur een overwegend blanke universiteit hebt bezocht, wervelt het Griekse leven om je heen.
Je bent misschien bekend met nalatenschappen en socialiseert met vrienden die lid zijn van studentenverenigingen en broederschappen, maar je blijft aan de rand van dit alles. Regisseur Gerard McMurray pelt in zijn speelfilmdebuut het doek over het zwarte Griekse leven in een schokkende en meeslepende film over broederschap, opoffering en de vrijheid van individuele keuze.
brandend zand volgt Zurich (Trevor Jackson), een student aan de fictieve Fredrick Douglass University, die probeert Hell Week te overleven als een belofte van Lambda Phi. Met zijn academische werk, vriendin en sociale leven op een laag pitje, probeert Zürich door te gaan in de hoop de Hellenacht door te komen; het veroveren van de glorie die hem aan de andere kant wacht.
Abonneer je op onze dagelijkse nieuwsbrief voor het laatste nieuws over haar, schoonheid, stijl en beroemdheden.
We hebben allemaal gefluister gehoord over de ontgroening die optreedt bij het toezeggen van verschillende Griekse organisaties, maar het is meestal onuitgesproken, blijft ondergronds en zo ingebakken in de traditie dat het nooit het daglicht wordt getoond, tenzij een groot trauma of tragedie toeslaat. Terwijl hij door Hell Week gaat met zijn medebeloften, afranselingen, emotionele mishandeling, enzovoort, begint te ondergaan, begint Zürich zijn toewijding aan dit alles in twijfel te trekken. Zijn grote broers zijn meedogenloos en meedogenloos in hun straffen. Moonlight's Trevante Rhodes, Segun Akande en Rotimi schitteren als respectievelijk Big Brother Fernander, Malcolm en Edwin. Hun lichamelijkheid, evenals hun bijna constante treiteren houden de beloften scherp.
En toch, als je kijkt brandend zand (of probeer gewoon de trailer van de film te analyseren) alleen gericht op het trauma dat Zürich en zijn lijnbroeders doorstaan, je zou het hele punt van McMurray missen. Neergeschoten in de loop van achttien dagen op de campus van de Virginia State University, brandend zand vertelt een verhaal over zwarte broederschap en wat het betekent om bij iets te horen dat veel groter is dan jijzelf. De ontgroening is weliswaar verschrikkelijk, en ik zou naïef zijn om te denken dat er geen waarheid is in deze vluchtige daden. Het is echter niet elk verhaal; het is ook niet de draad die deze film zo krachtig maakt. In plaats daarvan, brandend zand is een coming of age-verhaal over nalatenschap, banden en de keuzes die ons voor altijd vormen.
McMurray en zijn co-schrijver Christine Berg krijgen hier veel. Die delicate tijd van een late tiener of vroege twintiger, net voor de deur van echte volwassenheid, maar in veel opzichten beschut tegen de werkelijke realiteit van de wereld, wordt prachtig uitgewerkt. Scènes zoals de nalatenschap op de quad, de studentenfeesten of zelfs de normalisering van seks tussen Zürich en zijn vriendin, Rochon (Imani Hakim) zijn bijna nooit te zien op schermen met zwarte mensen; zeker niet in de mate waarin McMurray ervoor koos ze hier te presenteren.
De vrouwen in deze film zijn een ander lichtpuntje. Legendarische acteur Alfre Woodard schittert als professor Hughes, een instructeur Africana Studies die geïnteresseerd is in Zürich en in staat is om die delicate grens te bewandelen tussen discretie en steun bij de politiek en bureaucratie in een instelling voor hoger onderwijs. In een scène vertelt ze hem nadrukkelijk: Het is gemakkelijker om sterke kinderen te bouwen dan om gebroken mannen te repareren. De vrouwelijke leeftijdsgenoten van Zürich zijn ook het overwegen waard.
Hoewel de vrouwen in brandend zand zijn geen perfecte karakters, ze krijgen veel keuzevrijheid. Rochon spreekt vrijuit haar ongenoegen uit over de acties en behandeling van Zürich jegens haar tijdens de Helleweek. Ze heeft echter ook haar eigen leven en het is duidelijk dat haar geluk niet om hem of haar relatiestatus draait. Ik was meteen ongerust over Toya (Nafessa Williams), een ander vrouwelijk hoofdpersonage, totdat ik inzag dat mijn oordeel over haar meer te maken had met mijn persoonlijke reis als vrouw dan die van haar. In plaats van haar te casten als een typisch meisje, maken Toya's oprechtheid, openlijke seksualiteit en openhartigheid haar een volledig uitgewerkt en levendig karakter.
De film is niet perfect, het geweld en het gebrek aan menselijkheid dat door veel van de Big Brothers wordt getoond, trekken duidelijke en ongemakkelijke banden met slavernij. (Big Brother Fernander is de enige Lambda die meer dan eens subtiel ingrijpt namens de toezeggingen.) Op dezelfde manier valt het einde bijna flauw en toch is de film buitengewoon omdat het de wens onthult die zwarte mannen hebben om een kluis uit te houwen ruimte voor zichzelf in een wereld die voortdurend op hen afkomt.
Meer dan wat dan ook brandend zand is een meeslepende beoordeling van vrijheid, mededogen en wat het betekent om kritisch na te denken over de omstandigheden waarin je je bevindt. Voor Zürich gaat het over het oversteken van dat brandende zand naar mannelijkheid.
brandend zand gaat in première op vrijdag 10 maart in de bioscoop en op Netflix.
De speler laden....jpg){kind=link}