Geplaatst door Tamalyn Dallal op 31-08-2020 naarDanser onderwijs In 1980 ontmoette ik een zanger die zong op cruiseschepen en in hotels in Miami Beach. Ze stelde voor dat ik als danseres de wereld rond zou kunnen reizen. Ze nam me toen op in haar hotelshows.
Al snel werd een nieuw fenomeen genaamd 'Bellygrams' populair. Op feestjes verscheen een vrouw om een verjaardagslied te zingen. Dan bracht ze mijn boombox binnen en drukte op play. Ik had zeven minuten om een entree te doen met vingerbekkens en sluier, een zwaardbalancerende act, publieksparticipatie en een drumsolo.
In 1983 kreeg ik mijn eerste internationale optreden aangeboden in Bogota, Colombia. Ik danste in een show met een live Arabische band in een Libanees restaurant. In heel Latijns-Amerika is er een aanzienlijke Arabische gemeenschap. In Colombia waren ze meestal Libanezen en Palestijnen. Andere landen zijn ook Syrisch. De Arabische immigratie naar Zuid-Amerika begon tijdens het Ottomaanse rijk. Levantijnse mensen verkochten stoffen en droge goederen van deur tot deur. Ze waren succesvol in zaken en werden tamelijk welvarend. Ik verbleef een maand in Colombia, werd verliefd op het land en beloofde terug te keren.
Zes maanden later werd ik teruggebeld om mijn eigen show te brengen. Net toen ik me op de reis voorbereidde, hoorde ik dat mijn flatgebouw in Miami zou worden afgebroken en dat ik zou moeten verhuizen. Ik heb mijn auto verkocht en alles opgeslagen. Ik verbleef twee jaar in Zuid-Amerika en danste in Colombia, Venezuela, Bolivia, Chili, Argentinië en Brazilië.
De meeste plaatsen hadden weinig of geen oosterse dansers, maar elke plaats had een Arabische gemeenschap. Ik leerde dat ik in elk land naar het gebied kon gaan waar ze textiel verkochten en dat ik Arabische nakomelingen zou ontmoeten. Als er bruiloften of familiefeesten zouden komen, zou ik kunnen optreden. Dit gaf me een inkomen om te blijven reizen en ik verbleef vaak in de huizen van de gezinnen die me inhuurden. Ik werd omarmd door de Levantijnse gemeenschap. Ze hadden vaak hun eigen culturele centra en organiseerden een etentje voor mij om op te treden.
Hoewel zwaardbalanceren een Amerikanisme was in de dans, werd mijn zwaarddans gewaardeerd en gevraagd. Ik reisde 3 maanden door Brazilië over land, verkende nieuwe plaatsen en leerde Portugees spreken. Daarna verbleef ik 3 maanden in Sao Paulo. Er waren een paar dansers en live muzikanten. Ik ontmoette de Syrische zanger Tony Mouzayek in Sao Paulo. Hij nam me mee naar shows en stelde me voor aan de eigenaar van een restaurant waar hij in het weekend zong.
Ik begon daar te dansen en gaf les aan resident dansers, Samira, Rita en Daisy. Samira stelde voor om een instructievideo te maken waarin ik de basisbewegingen in het Portugees lesgeef. Ze zei: 'Het wordt als een trainingsvideo van Jane Fonda.' Die video circuleerde de komende tien jaar in heel Brazilië. Brazilië is nu een hotspot voor oriëntaalse dans. Samira en haar volwassen kinderen begonnen een school en een groot festival in Sao Paulo genaamd 'Mercado Persa.' Toen ik het in 2009 bijwoonde, waren er 6000 aanwezigen. Het was het grootste oriëntaalse dansfestival ter wereld.
Kort nadat ik vertrok, opende een Egyptisch theehuis, waar Lulu Sabongi een bekende danseres werd en de danseres Saroya, die nu een ster is in Caïro, haar start kreeg. In 2001 werd een populaire televisieserie genaamd 'El Clon' gemaakt in Brazilië en overspoeld door Latijns-Amerika, wat de reden werd dat een hele generatie dansers verliefd werd op oriëntaalse dans. Tony Mouzayek, Samira en andere mensen die ik kende uit die maanden in Brazilië waren in de show.
Mijn visum voor zes maanden liep op. Ik had amper geld over, aangezien de economie in Brazilië instabiel was en de valuta devalueerde. Ik hoorde dat er in Buenos Aires zes avonden per week Arabische clubs waren met muzikanten, dansers en shows. Ik nam de bus naar Argentinië. In 1985, toen ik in Buenos Aires aankwam, kwam de economie tot stilstand. De peso was waardeloos. De banken gingen dicht en er was geen manier om dollars te wisselen. Ik moest in een hotel verblijven en beloofde de eigenaren te betalen als de situatie zich stabiliseerde. Ik moest hetzelfde doen in een lokaal restaurant, zodat ik kon eten. Mensen vertelden me over een beroemd restaurant genaamd 'Shark'. De vaste danser genaamd Fairuz was een begrip. Er was een volledige band, geleid door Mario Kirlis en twee zangers: een Syriër genaamd Youssef Hamed en een Armeense genaamd Arturo Kouyoumdzian. Het was groots. Ik werkte daar zes avonden per week, tot 5 uur 's ochtends gedurende enkele maanden.
Arturo had een krachtige stem, net als Charles Aznavour. Hij was van Armeense afkomst uit Argentinië, maar was bekender in Armenië. We werden goede vrienden. Ik volgde hem naar een andere club genaamd Erevan. Deze kleine club was eigendom van een Rom-leider genaamd Roberto Papadoupolis. Arturo zong met zijn band, ik danste en veel Roma-families brachten hun avonden door met genieten van het nachtleven. In Buenos Aires woonden de Levantijnse Arabieren, Armeniërs, Joden en Roma in de wijk genaamd “Villa Crespo” en hadden ze restaurants, clubs en andere bedrijven.
Ik huurde een kamer in een huis van een voormalige schoonheidskoningin van 'Miss Paraguay', en kon van club naar club lopen, genietend van het bruisende culturele leven. Er waren drie hoofddansers in Buenos Aires Fairuz, Souhair Nemisis en een 22-jarige mannelijke danser genaamd Amir Thaleb. Fairuz werd later bekend als de president van de favoriete danseres van Argentinië. Ze kocht het glamoureuze Shark-restaurant, dat nu 'Fairuz' heet. Suhair Nemesis verhuisde naar Egypte. Amir Thaleb werd de eerste die lessen opende in Argentinië, in een karatestudio. Tot op de dag van vandaag heeft hij nog steeds een grote invloed op de oriëntaalse dans in Argentinië, evenals de reden dat er veel ervaren mannelijke dansers zijn. Een van zijn studenten, Saida, is nu wereldberoemd.
Nu zijn er honderden oriëntaalse dansstudio's in heel Argentinië. De scène is een van de meest actieve ter wereld. Interessant is dat Badia Masabni, de Syrische vrouw, die vaak 'de moeder van de moderne oriëntaalse dans' wordt genoemd, tijdens haar jeugd aan het begin van de twintigste eeuw in Argentinië woonde.
Er is veel veranderd in Zuid-Amerika sinds ik in 1986 vertrok. Oriëntaalse dans is populair in bijna elk land, grotendeels dankzij de dansers uit Argentinië en Brazilië die reizen om hun kunst te onderwijzen. Ik ben meerdere keren terug geweest naar Colombia, Argentinië, Brazilië, Chili, Peru en Ecuador om workshops te geven. Tijdens de quarantaine ben ik geïnterviewd voor conferenties en dansprogramma's in Argentinië. Enkele generaties later is er nieuwsgierigheid naar hoe de zaken waren in de vroege dagen van de oriëntaalse dans in Zuid-Amerika. Ik voel me gelukkig getuige te zijn van de ontwikkeling en veranderingen.
Over Tamalyn:
Tamalyn Dallal's schat aan ervaring in de danswereld omvat optredens en lesgeven in 43 landen, omdat hij een van de oorspronkelijke 'dancespirit Superstars' was, die 16 jaar lang in Miami Beach een non-profit kunstorganisatie had gerund met de naam 'The Mid Eastern Dance Exchange'. Deze organisatie was een centrum met veel instructeurs, gastartiesten, vaak uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten, waardoor mevrouw Dallal theatrale producties en het straatfestival 'Orientalia' produceerde.
Ze heeft vier boeken geschreven: 'They Told Me I Couldn't' over dansen in Colombia, 'Bellydancing For Fitness' (Instructional), '40 Days and 1001 Nights ', een reisverhaal waar ze in vijf moslimlanden woonde voor 40 dagen elk, en haar nieuwe kinderboek 'The Bellydancing Kitties of Constantinople', geïllustreerd door de Japanse danseres Ayako Date. Ze heeft drie dansdocumentaires gemaakt en was recentelijk te zien op de nieuwe dvd van Amaya, 'The Icons of American Dance'. Tamalyn verblijft momenteel in New Orleans, Louisiana. Bezoek Tamalyn online op www.tamalyndallal.com