Wanneer nieuws over de rechtszaak tegen New York City Ballet en Chase Finlay kwam vorige week naar voren, klaagde Alexandra Waterbury, een voormalige student van de School of American Ballet, vertelde De New York Times
'Elke keer als ik een klein meisje in een tutu of met haar haar in een knot op weg naar balletles zie, kan ik alleen maar denken dat ze de andere kant op moet rennen,' zei ze, 'omdat niemand haar zal beschermen. , alsof niemand me beschermde. '
Het was nogal een statement, en het zette ons aan het denken. Het is natuurlijk hartverscheurend om je de ervaringen voor te stellen die Waterbury opsomt de rechtszaak , en het is gemakkelijk in te zien waarom dit haar reactie zou zijn.
Maar moeten aspirant-balletdansers echt 'de andere kant op rennen'? Waren haar vermeende ervaringen geïsoleerde incidenten bestendigd door een klein percentage van slechts één bedrijf - of wijzen ze op grote problemen in de hedendaagse balletcultuur binnen en buiten de muren van NYCB?
Waterbury op Instagram: 'that new new for @danskinapparel ✨✨✨✨✨'
We hebben contact opgenomen met verschillende autoriteiten in het veld om hun reacties op haar verklaring te horen.
Susan Jaffe:
'Ik zie geen enkele waarheid in wat mevrouw Waterbury in die laatste zin zei De New York Times artikel. Er zijn veel gezelschappen met regisseurs die niet alleen geven om de visie en het succes van hun gezelschap, maar ook om het welzijn en de veiligheid van hun dansers.
'Het is oprecht jammer dat de leiding van het New York City Ballet besloot de andere kant op te kijken met betrekking tot deze flagrante daden, want het in gevaar brengen van het welzijn van hun vrouwelijke werknemers zal hen heel lang, zo niet voor altijd achtervolgen. . Ik ben diep bedroefd dat de danswereld gekleurd is door een heel kleine groep mensen die geen verantwoordelijkheidsgevoel, onderscheidingsvermogen en wijsheid hebben.
'Onze enige hoop is dat de NYCB een leider zal vinden die het bedrijf niet alleen naar nieuwe en creatieve hoogten kan brengen, maar ook de moed, gravitas en wijsheid heeft om een omgeving te creëren en te versterken die gezond is voor alle betrokkenen.'
Voormalig directeur van het American Ballet Theatre Susan Jaffe is de decaan van dans aan de University of North Carolina School of the Arts.
Marina Harss:
'Op dit moment zijn dit beschuldigingen, en we moeten wachten tot de zaak zich verder ontwikkelt. Maar het meest zorgwekkende aspect voor mij, naast de duidelijk verontrustende vraag hoe vrouwen zijn en worden behandeld in dit bedrijf, is het gebrek aan transparantie dat we tot nu toe hebben gezien met beschuldigingen van seksueel wangedrag en machtsmisbruik, en niet alleen bij NYCB. Wat betekent een resolutie zoals die van de onafhankelijke onderzoeker in de Peter Martins-zaak, dat de beschuldigingen niet konden worden bevestigd, eigenlijk? Is het gebeurd of niet? Ik geloof in een eerlijk proces - niet elke beschuldiging zal waar blijken te zijn, in welk domein van het leven dan ook. Maar zonder een poging te goeder trouw om duidelijke antwoorden te krijgen, waarin mensen zich bevoegd voelen om naar voren te komen en hun verhaal te vertellen, is het erg moeilijk om te zien hoe bedrijven dit probleem effectief kunnen oplossen, hun eigen bedrijfscultuur kunnen onderzoeken, stappen kunnen ondernemen om dergelijk gedrag is minder waarschijnlijk. Anders zullen ze uiteindelijk verklaringen afgeven en generiek beleid instellen. We weten allemaal dat het gedrag dat in dit geval wordt beweerd verkeerd is, maar wat we moeten weten, is of het systemisch en wijdverbreid is, zodat er echte stappen kunnen worden ondernomen om de kans op herhaling te verkleinen. '
Marina Harss is een dansschrijver voor The New Yorker, The New York Times en De natie onder andere publicaties. Ze werkt momenteel aan een boek over Alexei Ratmansky.
Paul Vasterling:
'Wat een hartverscheurende uitspraak. Voor mij, hier op een plek met kleine meisjes in tutu's en knotjes, willen we dat ze geestverruimende en levensverruimende ervaringen hebben met ballet. Ik geloof echt dat dat is wat ballet is en waarvoor we hier zijn. Wij als bestuurders hebben de verantwoordelijkheid om voor veiligheid te zorgen - en een gevoel van veiligheid.
'Dit alles zet me aan het denken over hoe ik het bedrijf leid, en in het bijzonder de vrouwen in ons bedrijf. Ik heb een artikel gelezen over feminisme en ballet tijdens het weekend waarin werd gesproken over hoe, met de manier waarop ballet wordt opgezet, dansers vaak worden behandeld als lege leien voor mannelijke makers om een visie op te leggen. Het zette me aan het denken over het maken van keuzes voor onze dansers. Als we ze geen keuzevrijheid geven, waarom zouden ze dit dan willen doen? Als je met ontwerpers werkt, een dans maakt of zelfs een ballet opvoert, is dat een proces van samenwerking. Dansers moeten worden behandeld als medewerkers en keuzes maken die van invloed zijn op het werk.
'Dit is een moeilijke tijd voor ballet. Ik denk dat wij leiders goed moeten luisteren en attent moeten zijn op onze acties, zodat dit soort dingen niet meer gebeurt. Ik wil dat onze kunstvorm floreert en doet wat hij moet doen: levens ten goede veranderen. '
Paul Vasterling is de artistiek directeur van Nashville Ballet.
Sydney Skybetter:
'The New York Times brak het 2017 verhaal van aanklachten wegens seksuele intimidatie tegen Peter Martins bij het New York City Ballet, maar ze waren lang niet de enige journalistieke entiteit die hem onderzocht. De tijden eerst gedrukt omdat ze konden publiceren met anonieme bronnen, een praktijk die niet alle kranten omarmen. Hoewel veel mensen deelden ervaringen met de pers, de meeste van die bronnen vereisten beschermende anonimiteit, waardoor hun verhalen voor het grootste deel niet konden worden gepubliceerd. Mensen die anonimiteit willen, hebben hun redenen, en angst voor represailles is een duidelijke ontmoediging voor iedereen met kennis van intimidatie of misbruik om iets te delen. Anders gezegd, degenen die om anonimiteit vroegen, vonden dat ze bescherming nodig hadden die ze nog niet hadden, wat veel zegt over de danswereld.
'Waterbury's verhaal en sentiment rijmen overvloedig met het patroon van de balletgeschiedenis. Feministische criticus Deirdre Kelly, geleerde Brenda Dixon Gottschild en historicus Jennifer Homans (onder anderen) hebben overvloedig aangetoond hoe ballet zich bevindt op het historische kruispunt van structuren van ras, geslacht, macht, seks en geweld. Een van de uitkomsten van deze geschiedenis is ongetwijfeld dat instellingen zoals NYCB handig zijn geworden in het beheer van wettelijke bescherming en tactische public relations die nodig zijn om discours over misbruik te bevatten. Ik vind het opmerkelijk dat de enige openbare opmerkingen die ik tot nu toe van NYCB heb gezien met betrekking tot de claim van Waterbury, ten eerste een e-mail zijn die alleen naar klanten wordt gestuurd om te bedanken voor ondersteuning 'tijdens wat, op zijn zachtst gezegd, een uitdaging was jaar 'en ten tweede, een verklaring rechtstreeks afgegeven aan De New York Times en blijkbaar niet beschikbaar gesteld aan iemand anders. Hoewel ik zeker weet dat NYCB claims van misbruik op een bepaald niveau serieus neemt, geloof ik dat het punt van Waterbury hier geldt. Historisch, functioneel en fiduciair beschermt het ballet zijn studenten tegen schade, aangezien het daarmee inentt tegen juridische claims en de dreiging van institutionele ineenstorting. '
Sydney Skybetter is een choreograaf, docent en public humanities fellow aan Brown University.
Jenifer Ringer Fayette:
'Ballet, als kunstvorm, viert de idealistische deugden van de mensheid: schoonheid, liefde, zelfdiscipline, respect, eer. Met alles wat er recentelijk is gebeurd, heeft de balletwereld - eigenlijk de hele danswereld - de kans om zichzelf te controleren. En ik word er als opvoeder aan herinnerd dat mijn team en ik niet alleen de verantwoordelijkheid hebben om geweldige dansers op te voeden, maar ook om geweldige mensen op te voeden die op een positieve manier zullen bijdragen aan een grotere gemeenschap. We willen dat dansers de wereld ingaan om anderen niet af te breken, maar om anderen op te bouwen en elkaar aan te sporen idealen van karakter en actie te belichamen terwijl we allemaal streven naar uitmuntendheid in dans. '
Voormalig New York City Ballet-directeur Jenifer Ringer Fayette is de decaan van het Trudl Zipper Dance Institute en directeur van de Colburn Dance Academy.
Dr.Laura Katz Rizzo:
'Deze kwestie is van bijzonder belang voor mij als iemand die zich identificeert als zowel een feministe als een balletdanseres, docent en geleerde. Waterbury's ervaring is een trieste weerspiegeling van wat er kan gebeuren als autoriteit binnen een hiërarchische structuur onbetwist blijft.
'Niet alleen de balletwereld heeft jonge meisjes (en jongens) kwetsbaar gemaakt voor seksueel geweld en intimidatie. Een groot deel van onze samenleving wordt geteisterd door roofdieren die hun machtsposities en invloed gebruiken om anderen te domineren. De # MeToo-beweging gaat precies over het aan het licht brengen van deze onrechtvaardigheden. De realiteit is dat jonge vrouwen in een groot deel van de samenleving zijn en worden onderworpen aan de macht van mannen door middel van intimidatie en geweld. Zelfs de president van de Verenigde Staten heeft publiekelijk opgeschept over het gebruik van zijn roem om vrouwen onder druk te zetten om seks met hem te hebben, en heeft toegegeven vrouwen te betasten zonder op toestemming te wachten. Het is een wijdverbreid maatschappelijk probleem dat het hele land achtervolgt, naast de balletwereld.
'Ballet is niet per se een beklemmende kunstvorm of discipline. Voor veel meisjes is de balletstudio een veilige ruimte waar ze hun eigen lichamelijkheid en kracht kunnen ontdekken, en ballerina's zijn positieve vrouwelijke autoriteitsfiguren van kracht en passie. De balletwereld is echter traag geweest in het soort sociale verandering dat de rest van de danswereld heeft ondergaan. Ballet draagt, zowel esthetisch als structureel, de historische erfenis van de keizerlijke context waarin het is ontstaan met zich mee. Het is de hiërarchische en gelaagde infrastructuur van professionele balletscholen en gezelschappen die het door Waterbury beschreven machtsmisbruik mogelijk heeft gemaakt. In meer egalitaire omgevingen waar individuen worden gewaardeerd om hun unieke bijdragen, ontstaat een andere cultuur van gemeenschappelijk respect en waardering.
'Daarom, in plaats van het hele ballet te demoniseren, zou ik zeggen dat we alleen de manieren moeten openen waarop we lesgeven, coachen en optreden binnen de discipline. Dit betekent dat de vorm zal verschuiven en veranderen om een meer inclusief en acceptabel wereldbeeld en esthetiek weer te geven. Als we ons openstellen voor de mogelijkheid van verandering, zullen er niet alleen minder mensen kwetsbaar zijn en worden blootgesteld aan misbruik door machthebbers, maar zal de kunstvorm ook evolueren en relevanter worden voor het hedendaagse moment waarin we leven. '
Dr.Laura Katz Rizzo, een balletchoreograaf, geleerde en pedagoog, is assistent-professor aan de dansafdeling van Temple University.
Wat denk je? We horen graag uw perspectief. Stuur uw mening naar jstahl@dancemedia.com.
Hier zijn enkele van de meest interessante reacties die we tot nu toe op Facebook hebben gekregen:
Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op dancemagazine.com.