Tyler Donatelli van Houston Ballet II was een van de slechts 10 dansers uit de Verenigde Staten die dit jaar aan de prestigieuze Prix de Lausanne deelnamen. Om de primeur te krijgen over de balletwedstrijd, DS vroeg Tyler om een dagboek bij te houden tijdens haar week in Zwitserland. Jenny Dalzell
26 januari
Ik ben net aangekomen in Lausanne en het is adembenemend. Het is een lange reis naar Zwitserland geweest: een vliegtuig van Houston naar Washington D.C., een zeven uur durende vlucht naar Genève en vervolgens een trein van 30 minuten naar Lausanne. Gelukkig was ik niet de enige. Mijn lerares Sabrina Lenzi ging met mij mee, samen met Michael Ryan, een andere Houston Ballet II-danseres die meedoet.
Ik moest naar het theater voor een opwarmles, direct nadat ik was ingecheckt in het hotel. Eenmaal daar, mocht ik oefenen in een studio met een geharkte vloer, net als het podium waar we zullen optreden. Ik voelde me niet al te wankel - ik moest gewoon een paar aanpassingen maken, zoals echt voorover leunen bij het draaien op het podium. Ik hield mijn oefensessie vrij kort, ik wilde het niet overdrijven. Bovendien moest ik naar de registratie gaan om mijn nummer (304!) En instructies voor de week te krijgen. OK - nu naar bed. Ik heb een serieuze slaap nodig.
27 januari
De eerste officiële dag van de wedstrijd! Het begon met een gekeurde balletles, met ongeveer 30 andere meisjes in mijn groep. Ik was niet al te zenuwachtig - ik heb deelgenomen aan de Youth America Grand Prix, die ook klassen beoordeelt, dus ik weet hoe ik ontspannen moet blijven.
foto, Gregory Batardon / Prix de Lausanne
Vervolgens had ik een stage-doorloop van mijn klassieke stuk. Ik voer Gamzatti's variant uit uit De Bayadere Elke keer als ik op het podium sta, krijg ik deze sensatie - een uitbarsting van elektriciteit door mijn lichaam. Ik stop met denken, laat mijn lichaam het werk doen en leef in het moment.
Vervolgens kwam eigentijdse klasse. Ik was niet gewend aan de stijl van de docent, dus het was een uitdaging om me de combinaties te herinneren. Maar een van mijn doelen dit jaar was om mijn hedendaagse bewegingskwaliteit te verbeteren, en ik denk dat deze lessen zullen helpen.
28 januari
Jetlag heeft me ingehaald en vandaag wakker worden was niet gemakkelijk. Desalniettemin was ik klaar voor nog een dag dansen. De eerste was een andere beoordeelde balletles. De leraar, Stefanie Arndt, gaf correcties over plaatsing die me aan mijn leraar thuis deden denken, wat geruststellend was.
foto, Gregory Bartardon / Prix de Lausanne
Ik had ook een coachingsessie voor mijn hedendaagse solo, van Richard Wherlock Het lenteritueel Toen ik werd geselecteerd om te concurreren in Zwitserland, begon ik de solo te leren van online video's. Nu, na de sessie, ben ik opgelucht hoe nauwkeurig mijn leraren en ik de beweging hebben geïnterpreteerd. Door samen te werken met de assistent van Richard heb ik de laatste hand gelegd aan het stuk en heb ik de rauwe emotie achter de choreografie echt naar boven gehaald.
29 januari
Vandaag begonnen met een (gelukkig!) Niet-gekeurde les in de studio met de geharkte vloer. Het is zo anders om Barre op een helling te nemen, maar ik vind het echt geweldig. De hark zorgt ervoor dat ik meer optil en het is gemakkelijker om te voelen of mijn gewicht te ver naar achteren of naar voren is.
Daarna had ik mijn derde eigentijdse klas van de week - deze keer beoordeeld. Ik was een beetje ongerust toen ik naar binnen ging: ik zat in de eerste groep in de frontlinie en mijn focus moest op het punt liggen.
foto, Gregory Batardon / Prix de Lausanne
Daarna volgde een klassieke coachingsessie met Monique Loudières, een voormalig Parijse Opéra Ballet étoile. Ze benadrukte eenvoud in posities en gaf een goede tip over het opheffen, wat hielp bij het oplossen van enkele van de moeilijke overgangen in de variatie.
31 januari
Na de intense hedendaagse en klassieke coachingssessies van gisteren, heb ik een goede nachtrust gekregen om me voor te bereiden op vandaag - Selection Day! Toen ik bij het theater aankwam, volgden de mannen en vrouwen in mijn groep een les op het podium. Toen trok ik mijn tutu aan en raakte opgewonden - ik hou ervan om voor een optreden naar Aerosmith te rocken. Voordat ik het wist, werd mijn nummer gebeld. Springen en draaien was opwindend - ik wilde het podium niet verlaten!
Na een snelle verandering in mijn eigentijdse kostuum en een snelle plagen van mijn haar, stond ik weer op het podium. Ik stemde de wereld achter de vleugels af en voor het eerst had ik het gevoel dat ik het personage en het verhaal van de dans echt uitbeeldde.
Daarna wachtte ik om erachter te komen welke dansers door zouden gaan naar de finale. Om de tijd te doden, speelden Michael en ik eindeloze hoeveelheden Flappy Bird op onze telefoons. Helaas ben ik niet doorgegaan naar de volgende ronde. Ik ben teleurgesteld, maar ik heb mijn best gedaan en ik ben trots op mezelf dat ik het zo ver heb gehaald als ik. Aan de andere kant heeft Michael het gehaald, en ik ben opgewonden om hem morgen aan te moedigen.
2 februari
Ik heb niet veel tijd gehad om me te wentelen - de afgelopen twee dagen waren behoorlijk non-stop. Gisteren heb ik deelgenomen aan een netwerkklas waar we ballet volgden terwijl school- en bedrijfsdirecteuren keken. Vandaag kregen we de resultaten: ik kreeg twee banen aangeboden - bij het gezelschap van Julio Bocca in Uruguay en bij Queensland Ballet in Australië - en vijf beurzen voor scholen over de hele wereld, waaronder die van het English National Ballet.
zomerprogramma en de John Cranko Schule in Stuttgart. Ik besloot de aanbiedingen af te slaan - ik ben erg blij bij Houston Ballet II. Maar ik ben vereerd dat zoveel regisseurs dat waren
geïnteresseerd in mij. En ook al was ik geen finalist, de bekendheid die ik heb gekregen tijdens de Prix de Lausanne was een prijs op zich.