Dit artikel verschijnt oorspronkelijk op YourTango.com .
Ik dacht niet dat je het zou willen weten.
Dit was hoe mijn vriend van drie jaar me vertelde dat hij me verliet voor een ander meisje. Een blank meisje.
Terwijl ik hem zag worstelen met wat hij moest zeggen, herinnerde ik me dat ik ze eerder samen op de campus had gezien, maar dacht dat het niets was; een onschuldige vriendschap die misschien een beetje flirterig is, maar niet serieus. Terwijl ik daar op het trottoir stond, begon ik langzaam te begrijpen dat, ondanks dat ik mezelf onderdompelde in jaren van gestolen blikken, welterusten en zonovergoten glimlachen, het allemaal voorbij was. En nog schokkender was het besef dat hij altijd had geweten dat er een einde aan zou moeten komen. De speler laden...
Ondanks al het gelach en alle geheimen die we elkaar 's nachts hadden ingeademd, had hij tegen zijn hele familie gelogen over wie ik was en wat ik voor hem betekende. Waarom? Omdat hij zich schaamde voor mijn donkere huid. Als moslimman die uit een streng religieus gezin kwam, was hij bang voor hun afkeuring en dus bedacht hij dat de gemakkelijkste oplossing was om mij gewoon te verlaten voor een vrouw met de huidskleur van Blake Lively. Ik weet niet wat erger was: het feit dat ik overrompeld was door dit of al zijn gefluisterde geruststellingen door de jaren heen dat zijn ouders van me zouden houden, had niets betekend. Hij moest een zuivere snee van me maken en hij moest het doen zonder na te denken over hoe ik me zou voelen.
Toen ik Harvey voor het eerst ontmoette, werd ik verliefd op zijn ogen en zijn huid voordat ik voor hem viel. Hoewel het onze geen baanbrekend liefdesverhaal was, denk ik niet dat ik ooit zal vergeten hoe we elkaar aan het begin van het semester hebben ontmoet. Ik herinner me dat ik achter in de klas zat en in zijn gezicht lachte toen hij over zijn eigen voeten struikelde en met zijn hoofd voorover op de stoel naast me belandde. Hij wierp een verontwaardigde blik toe die veranderde in wat ik had leren kennen als zijn kenmerkende grijns, en begon toen soepel in een gesprek alsof hij niet zojuist een enorme dwaas van zichzelf had gemaakt. Daarna kwamen we elkaar bij elke bocht tegen. Ik kon er mijn vinger niet opleggen, maar er was iets aan de manier waarop hij zichzelf door een kamer droeg waardoor ik hem wilde leren kennen. Misschien was het zijn verlegen glimlach of zijn voorliefde voor sarcasme, maar zomaar botste ik zijn liefde voorover en met overgave.
Uit de verhalen die hij met mij deelde, wist ik dat Harvey uit een klein Egyptisch gezin kwam dat de islam beoefende. Hij vertrouwde me toe dat hij zichzelf niet echt religieus vond en vaak gefrustreerd raakte door te doen alsof hij alleen maar was om zijn moeder te sussen. Ik vond het geweldig om hem te horen spreken over de cultuur van zijn familie en de gebruiken die ze volgden. Omdat ik van Haïtiaanse afkomst ben (met zelf een hechte katholieke familie), kon ik niet zeggen dat ik dezelfde strijd als hij deelde, maar ik begreep wat het betekende om je zo losgekoppeld te voelen van wat je identiteit zou moeten zijn. Toen ik opgroeide, was ik onderhevig aan een lopende grap onder mijn vrienden dat ik zou trouwen met iemand buiten mijn nationaliteit en ras omdat ik altijd verliefd was op jongens die niet zwart waren. Uiteindelijk begon het zover te komen dat mijn klasgenoten me constant plaagden en opmerkingen maakten als, Cassandra zou waarschijnlijk willen dat ze een blank meisje was met de manier waarop ze achter die blanke jongens aan zit! en waarom mag je niet een keer iemand in je eigen ras leuk vinden? Ik haatte hun pesterijen, en dus stopte ik jarenlang met hen (en eigenlijk iedereen) in vertrouwen te nemen over mijn romantische interesses. Die dagen had ik het gevoel dat ik aan het verdrinken was...
Lees de rest van dit artikel op YourTango.com !
