Zelfs als first lady onthulde Michelle Obama dat ze heeft ervaren onzichtbaar te zijn voor blanke mensen.
Als zwarte vrouwen zijn we heel bekend met blanke mensen die voor ons in de rij snijden alsof we daar niet staan, of een item van de plank pakken dat we voorbestemd leken te houden. Maar verrassend genoeg leed onze Forever First Lady ook aan dezelfde racistische micro-agressies, zelfs terwijl hij nog in functie was.
Als ik volledig incognito ben geweest, gedurende de acht jaar dat ik in het Witte Huis met de honden op het kanaal wandelde, komen mensen naar me toe om mijn honden te aaien, maar ze zullen me niet in de ogen kijken, zei Obama op de laatste aflevering van haar Spotify podcast . Ze weten niet dat ik het ben.
In de aflevering The Gift of Girlfriends van de podcast Michelle Obama wordt de voormalige advocaat en moeder van twee kinderen vergezeld door haar besties, Denielle Pemberton-Heard, Kelly Dibble en Sharon Malone, M.D., een verloskundige en de vrouw van Eric Holder.
Mevrouw Obama zei dat het veelvoorkomende fenomeen zo veelzeggend is hoe blank Amerika mensen ziet die niet zijn zoals zij. Weet je, we bestaan niet. En als we bestaan, bestaan we als een bedreiging. En dat is vermoeiend.
Toen Obama terugkeerde van een voetbalwedstrijd met haar dochters, Sasha en Malia, tijdens hun dagen in het Witte Huis, kwamen ze zo'n kleinigheid tegen.
We stopten om een ijsje te halen en ik had de geheime dienst gezegd om een stapje terug te doen, omdat we probeerden normaal te zijn, begon Obama.
(Netflix)
Als ik gewoon een zwarte vrouw ben, merk ik dat blanke mensen me niet eens zien, ging ze verder. Ik sta daar met twee kleine zwarte meisjes, nog een zwarte vrouwelijke volwassene, ze zijn in voetbaluniformen. En een blanke vrouw snijdt recht voor onze neus om te bestellen. Zoals - ze heeft ons niet eens gezien.
Het meisje achter de balie nam bijna haar bestelling op. En ik moest opstaan omdat ik weet dat [Pemberton-Heard] zei: 'Nou, ik ga geen scène veroorzaken met Michelle Obama', voegde Obama eraan toe. Dus ik stapte op en zei: 'Neem me niet kwalijk? Je ziet ons vier mensen hier niet staan; sprong je gewoon in de rij?'
Toen realiseerde mevrouw Obama zich dat we zo onzichtbaar waren omdat de vrouw, herinnerde ze zich, zich niet verontschuldigde, ze keek me nooit in de ogen; ze wist niet dat ik het was. Het enige wat ze zag was een zwarte persoon, of een groep zwarte mensen, of misschien zag ze dat niet eens.