Ik merkte lange tijd dat het elegante, cerebrale werk van Merce Cunningham me een beetje koud lieten. Cunninghams studie van dans zoals die onafhankelijk van muziek bestaat, een concept dat hij samen met componist en partner John Cage onderzocht, was - is - revolutionair. De resulterende collages van geluid en beweging, vaak willekeurig gecombineerd, zijn onbetwistbare meesterwerken. Maar hoewel ik ze kon waarderen, kon ik er niet van genieten. Ik heb altijd dans nodig gehad die uit muziek komt, die alleen leeft door muziek, dat behoeften muziek.
Gisteravond veranderde dat. De Merce Cunningham Dance Company, die over een paar weken zal verdwijnen, zit midden in haar laatste run op de Brooklyn Academy of Music, een van haar oude huizen. Misschien was het die unieke aangrijpende context die, terwijl ik de dansers zag navigeren door de toppen en valleien van Cunningham's BIPED , maakte me aan het huilen. Misschien waren het de vreemd poëtische projecties van levensgrote 'dansers', vaak geabstraheerd tot een constellatie van punten, die de artiesten omlijstten. Misschien was het de hypnotiserende, melancholische partituur van Gavin Bryars, waardoor het hele werk aanvoelde als een elegie. Of misschien heeft het me zo lang gekost om Merce te 'krijgen'. Ik ben zo blij dat ik het eindelijk gedaan heb.