Toen de 25-jarige Dylan Crossman afgelopen juni bij de Merce Cunningham Dance Company kwam, had hij geen idee dat hij op het punt stond aan een once-in-a-lifetime reis te beginnen. In februari begint MCDC met The Legacy Tour, een reis van twee jaar 
over de hele wereld met het werk van oprichter en baanbrekende choreograaf Merce Cunningham, die afgelopen juli overleed. Na het laatste optreden in 2011 zal het gezelschap sluiten. Crossman, die twee jaar lid was van de Repertory Understudy Group van het bedrijf voordat hij bij MCDC kwam, nam even de tijd om metDSover zijn ervaringen met het bedrijf.
Dansgeest: Hoe voelt het om deel uit te maken van The Legacy Tour?
Dylan Crossman:Ik realiseer me niet dat het nog gebeurt. Ik ben net 6 maanden geleden lid geworden en het besef dat ik in het bedrijf zit, is intens omdat het iets is dat ik al zo lang wilde hebben. Om eindelijk in het gezelschap te zijn, vooral in een tijd die zo speciaal is, maakt me blij dat ik het uitblonk.
DS: Heb je een favoriet stuk dat deel uitmaakt van de tour?
DC:Bijna 90enBijna 90²zijn bijzonder omdat dat een choreografisch proces was toen de studenten veel met Merce aan de slag gingen. Hij schonk ons al zijn aandacht en al zijn vertrouwen. Ook al waren we nog aan het trainen, het voelde altijd alsof we goed genoeg voor hem waren. Alles aan die stukken doet me denken aan het werken met Merce.
DS: Hoe was het om met Merce Cunningham te werken en te trainen?
DC:Het was erg de moeite waard. Hij keek altijd naar ons, lette op, maar tegelijkertijd was hij ook discreet, hij liet ons ons ding doen. Aan het einde van zijn leven zat hij in een rolstoel, dus de meeste communicatie gebeurde mondeling. Hij kon ons armen laten zien of ritmes demonstreren met zijn voeten - dat was iets dat erg Merce was. Hij was een tapdanser, dus hij zei: 'Kijk', en tikte met zijn voeten op het ritme. Maar door woorden te gebruiken, ontstaat er meer flexibiliteit in de keuzes die u kunt maken. Soms denk ik dat hij expres vaag was om te zien wat elke danser zou verzinnen. Hij zou zeggen: 'Stap naar voren', en een van ons viel uit en een van ons stapte op rechte benen en een van ons stapte op gebogen benen. Hij zou een palet aan keuzes voor zich hebben.
DS: Wat vind je het leukst aan de Cunningham-techniek?
DC:Het is erg streng en ook erg bevrijdend. Het hele begin van de les staat vast, zodat je je kunt concentreren op je lichaam en hoe het voelt, omdat je hersenen niet hard hoeven te werken. Alles wat we doen is zo extreem en verlegt de grenzen van het lichaam, dus het is belangrijk om elke dag te weten waar je lichaam is.
DS: Hoe voelt het om te weten dat wanneer deze tour is afgelopen, het bedrijf zal sluiten?
DC:We proberen het van dag tot dag te gebruiken. Voor mij, omdat ik net ben toegetreden, wil ik nog niet nadenken over het einde. Ik ben zo blij en verheugd en vereerd om hier deel van uit te maken - ik wil gewoon genieten van wat er nu gebeurt.
Foto door Anna Finke