Als je er niet van overtuigd bent dat grote dingen in kleine verpakkingen kunnen komen, dan heb je Natalie Tursi nog niet ontmoet. Met een lengte van anderhalve meter heeft dit lid van het tweede gezelschap van Giordano Jazz Dance Chicago onberispelijke controle over haar bewegingen, maar tegelijkertijd een explosiviteit die haar kleine gestalte ver te boven gaat.
'Natalie is een spitfire, zowel als danseres als als persoon', zegt Jon Lehrer, voormalig associate director van GJDC. “[Ze is] eigenwijs, sterk, zelfverzekerd en benaderbaar. Ze laat niet toe dat haar kleine lichaam haar persoonlijkheid dicteert. '
Die indrukwekkende kwaliteit viel Lehrer en artistiek directeur Nan Giordano van GJDC op toen ze Natalie ontmoetten tijdens een auditie in januari 2006.
Natalie werd ingehuurd voor Giordano II aan het einde van haar laatste jaar op de universiteit (tijdens haar eerste professionele auditie ooit!) En heeft het pad gevolgd dat elke danser hoopt te dupliceren: werk hard en grijp elke kans die op je pad komt, en het zal lonen uit. DS vertelde deze in Queens geboren 24-jarige over haar opleiding, geld verdienen en wat het betekent om in een met geschiedenis doordrenkt gezelschap te werken dat eerder dit jaar zijn oprichter, de legendarische jazzmeester Gus Giordano, verloor.
In het begin
Tijdens haar afgelopen twee seizoenen bij Giordano II - ook wel G2 genoemd - heeft Natalie opgetreden, bedrijfsvertegenwoordiger geleerd als understudy en zelfs het podium betreden toen een hoofdbedrijfslid geblesseerd raakte. Maar spoel twee decennia terug en je zou zien dat Natalie haar eerste ballet-tap combo-les volgde als een 3-jarige aan The Landrum School of Dance in Whitestone, NY. Haar lerares Annette Vallone nodigde haar uit voor het wedstrijdbedrijf van de school in de zevende klas. 'Op dat moment werd ik gebeten door de dansbug', zegt Natalie. Alsof een actief wedstrijdschema en vereiste lessen in ballet, jazz, tap en acro haar niet genoeg bezig hielden, was Natalie constant op zoek naar meer mogelijkheden om te dansen. Op de middelbare school nam ze deel aan dans- en gymnastiekteams, nam ze dansrollen op in musicals op school en bracht haar zomers door als werkstudent aan NYC's Steps on Broadway, waar ze zoveel lessen volgde als ze maar kon. was [bezig met] het snel oppakken van combinaties en mezelf blootstellen aan zoveel mogelijk stijlen, ”zegt ze.
College gebonden
Nadat ze verschillende vrienden naar de universiteit had zien gaan om dans te studeren, wist Natalie dat dit ook voor haar de route was. Met haar hart op studeren in NYC belandde ze op Marymount Manhattan College. Halverwege haar eerste semester had ze echter het zinkende gevoel dat het programma gewoon niet goed voor haar was. 'Het was geen 'opgeven'-ding, of' Ooh, ik heb een fout gemaakt, ik ben een mislukkeling. 'Het is moeilijk om een universiteit te kiezen, en je weet niet hoe het zal zijn totdat je daar, 'zegt ze. 'Dus hoewel het eng was om te bellen en te zeggen:‘ Mam, ik denk niet dat ik hier meer heen wil ’, is dat wat ik deed.'
Ze wierp een tweede blik op het moderne en balletgerichte BA-programma aan de Hofstra University, haar tweede keuze die ze aanvankelijk had afgewezen omdat ze in het verder van de stad gelegen Long Island, New York was, en begon daar haar lentesemester. 'Ze was een helder licht vanaf het begin van haar dagen bij Hofstra tot de dag dat ze afstudeerde', zegt Lance Westergard, dansdirecteur. 'Ik geef al 30 jaar les, en er zijn maar een handjevol dansers die geboren zijn om het te doen. Natalie is een van hen. Dat valt niet te ontkennen. '
Wat Natalie zo charmeerde aan Hofstra's programma, was hoeveel activiteiten ze kon ondernemen. 'Voor iemand zoals ik die zegt: 'Hoeveel kansen kun je me geven? Ik neem ze allemaal! 'Het werd uiteindelijk de beste beslissing ooit', zegt ze. Hoewel alle hoofddiploma's een vereist kerncurriculum hebben, kunnen studenten uit de hogere klassen naar believen in- en uitstappen bij aanvullende lessen. Naast audities voor en optredens in facultaire concerten en een interne performancegroep genaamd MOVOM (staat voor Mind Over Vision Over Movement), sloot ze zich ook aan bij DanceWorks, een door studenten gerund bedrijf op de campus dat zijn eigen shows produceerde in talloze stijlen. Natalie hielp niet alleen de groep een aantal seizoenen te leiden, maar choreografeerde ook enkele jazz- en muziektheaternummers.
Een meid met een plan
Op weg naar haar laatste jaar had Natalie haar hart erop gezet om professioneel op te treden - en ze maakte zich nooit zorgen dat haar kleine gestalte haar in de weg zou staan. 'Niemand heeft me ooit verteld dat ik te kort was om iets te doen - nou ja, behalve natuurlijk om een Rockette te zijn!' ze zegt. 'In termen van concertdans heb ik het gevoel dat de huidige trend een meer diverse look is, waar er geen‘ type ’is dat alle dansers in een gezelschap hoeven te zijn.' Ervan uitgaande dat ze mogelijk zes maanden tot een jaar auditie zou kunnen doen voordat ze een bedrijfsoptreden zou krijgen, had ze een back-upplan: om de graduate school in Hofstra te beginnen. 'Mijn plan was om auditie te doen tussen mijn lessen door en mijn vingers over elkaar te kruisen en er het beste van te hopen', zegt ze.
Maar in plaats daarvan zag Natalie tijdens het voorjaarssemester van haar laatste jaar een GJDC-auditie-flyer op een prikbord van Hofstra, en hoewel ze het gezelschap nog nooit had zien optreden, herinnerde ze zich de klassieke jazzstijl van Gus Giordano van het volgen van conventielessen van hem als kind. . Ze kende ook Lindsey Leduc Brenner, een Hofstra-alumna die bij GJDC was gekomen. Dus stapte Natalie in de trein naar Manhattan voor haar eerste professionele auditie ooit, en na wat samenwerking, improvisatie, repertoire en het doorstaan van verschillende bezuinigingen, was ze een van de zeven overgebleven dansers. Tot haar verbazing kreeg ze twee maanden later een plek in G2 aangeboden. Ze stond voor een enorme beslissing: al dan niet halverwege het land verhuizen naar een stad die ze nog nooit had bezocht om zich bij een bedrijf aan te sluiten dat ze - ondanks een stralende internationale reputatie - nog nooit had zien optreden. 'Maar het was niet zo moeilijk om een beslissing te nemen', zegt ze. “Ik wist hoe groot een kans het was en hoe geweldig het was dat het zo snel voorkwam. Ik zou ronduit dwaas zijn als ik het niet zou nemen. '
Het laten werken
Het vinden van een leerling of een tweede bedrijfsplek is de droom van een recent afgestudeerde, maar een harde realiteit is dat het vaker wel dan niet ook onbetaald is. Hoewel G2-dansers niet worden betaald voor gezelschapsklassen of weinig studeren bij het hoofdgezelschap tijdens de repetitie - die meer dan de helft van hun werkdag uitmaakt - worden ze wel betaald voor uitvoeringen. De belangrijkste gelegenheid is om meerdere keren per jaar een lezing-demonstratie te geven, 'Jazz Dance Through the Decades', op scholen in de omgeving van Chicago. '[The performance] neemt je mee van de jaren '20 tot nu om te laten zien hoe jazz evolueerde en veranderde', van de Charleston in flapper-jurken tot energieke swing en disco, legt Natalie uit. Andere mogelijkheden voor optredens waren onder meer het Jazz Dance World Congress en Ravinia, een prominent openluchtkunstenfestival, plus de jaarlijkse lente Giordano op Giordano show, wanneer de belangrijkste leden van het gezelschap choreograferen over G2-dansers en beursstudenten.
Het helpt ook dat Giordano een gerenommeerde school heeft die bij het bedrijf is aangesloten, en daarom ingebouwde onderwijsmogelijkheden. Met wat hulp van haar ouders en een wachttafel voor een baan, kon Natalie rondkomen totdat ze een vast lesrooster had opgesteld.
Begin 2008 had Natalie genoeg onderwijzend werk verricht om haar dienende baan op te zeggen - een overgangsrite in het leven van een professionele danseres.
Wat is het volgende?
Zoals elke understudy wacht Natalie met ingehouden slag op de gelegenheid om in haar favoriete stuk te stappen. 'Ik zou mijn vingernagels geven om Prey te doen,' zegt ze. Op Kodo-drummuziek is het een extreem fysiek groepsstuk met gedurfde samenwerking, gechoreografeerd door Ron de Jesus. “Ik word opgewonden als ik er tijdens de repetitie doorheen ga. Je kunt onmogelijk de bewegingen van Prooi zonder iets te voelen ”, zegt ze. 'Het is onmogelijk. Ik ben er zeker van.'
Terwijl je dit leest, bereiden Natalie en het bedrijf zich voor op hun jaarlijkse herfstbetrokkenheid, die dit jaar een duidelijk thema 'viering van het leven' heeft en een heropleving van Giordano beweegt , een eerbetoon uit 2005 aan de klassieke choreografie van Gus Giordano.
Wat de toekomst betreft, het is niet moeilijk te raden wat Natalie nastreeft - dat is wat bijna elk tweede bedrijfslid begeert: een plek in het hoofdbedrijf. 'Dat is wat ik wil, maar ik weet dat je het werk moet doen en dat je het moet leren', zegt ze. 'Maar dat is wat ik hoop dat mijn volgende stap zal zijn.'