Maak kennis met Epsy Alejandra Campbell Barr: Costa Rica's eerste zwarte vice-president



De drukste vrouw in Costa Rica vandaag (en mogelijk de hardst werkende) is de onuitwisbare, Epsy Alejandra Campbell Barr , de eerste zwarte vice-president en minister van Buitenlandse Zaken van het land - een primeur in heel Amerika. Campbell Barr, geboren in San Jose in 1963 als zoon van Shirley Barr Aird en Luis Campbell Patterson, is de naamgenoot van haar grootmoeder van vaderskant, Epsy, die vanuit Jamaica naar de Caribische provincie Puerto Limon migreerde. De vierde van zeven broers en zussen, Campbell Barr, werd vrijwel geboren als een sociale activist, ontstoken door haar sociale observaties van haar broers en zussen. Campbell Barr was zich al vroeg bewust van de genderdynamiek en realiseerde zich dat een stereotiep, gendergerelateerd huiselijk leven niet haar ding was. Ze werd door haar ouders aangemoedigd om te sporten, te studeren en instrumenten te bespelen. De speler wordt geladen... Campbell Barr volgde bewust de traditie van haar Caribische grootouders - die vasthielden aan hun cultuur en spiritualiteit - en gebruikte haar vroege activisme om de sociale marginalisering en het racisme dat in Costa Rica bestond tegen mensen van Afrikaanse afkomst aan te pakken. Onder de Afro-Latinas is Epsy Campbell Barr onze Michelle Obama; een zwarte vrouw die prachtig, welbespraakt en onberispelijk is in het licht van seksisme en racisme dat wereldwijde proporties heeft aangenomen nu ze de hiërarchische machtshallen betreedt. Haar liefde voor Afro-afstammelingen maakt intrinsiek deel uit van haar gevoeligheid; ze zal geen compromissen sluiten in haar strijd voor zelfrepresentatie en gelijkheid voor zwarte mensen in Costa Rica en de regio. De nieuwe president van Costa Rica, de 38-jarige Carlos Alvarado, was scherpzinnig toen hij Campbell Barr vroeg om minister van Buitenlandse Zaken te worden, aangezien haar vermogen om stand te houden in wereldwijde economische, sociale en politieke gesprekken (vaak gebaseerd op het patriarchaat) haar plaats bevestigt. als pionier van onze tijd. Costa Rica had meer dan 200 jaar slavernij in de koloniale hoofdstad Cartago. Zonder een contante oogst verliep de slavernij niet op dezelfde manier als andere landen en kon Costa Rica niet concurreren met de suiker-, mijnbouw-, tabaks- en katoenrijken van plaatsen als Brazilië of Haïti. De arbeid van tot slaaf gemaakte Afrikanen was verdeeld in drie gebieden: veeteelt in het westen, cacaoplantages aan de Caribische oostkust en huishoudelijke dienstbaarheid in de koloniale hoofdstad. Van 1563-1824 bestonden er tot slaaf gemaakte mensen onder een kleine populatie van vrije zwarten (pardos), die de eerste golf van Afro-afstammelingen in Costa Rica vormden. De tweede golf, waarvan de meeste Costa Ricanen denken dat het de oorsprong is van een zwarte aanwezigheid, was met de bouw van de Northern Railway onder de in Brooklyn geboren Minor Cooper Keith (onder de Soto-Keith-overeenkomst) aan het begin van de 19e eeuw.diteeuw. Keith richtte uiteindelijk de United Fruit Company op (denk aan Dole en Chiquita), bij de voltooiing van de spoorlijn in 1890. Duizenden Engelssprekende, anglicaanse en protestantse mensen (waaronder Marcus Garvey) uit het Caribisch gebied (vooral Jamaica en Barbados), kwamen naar werk in Limón. De stad keek uit op de Atlantische wereld en was zeer kosmopolitisch met zijn toestroom van zeelieden die cultuur en nieuws uit de VS en Europa brachten. Pas na de burgeroorlog in 1948 en de installatie van een nieuwe regering stond Costa Rica toe dat Afro-Caribische mensen die in Limon woonden (en hun generaties die daar geboren waren) zich als Costa Ricanen konden naturaliseren; daarvoor waren het staatlozen die al de economie opbouwden van een land dat hen als buitenlanders en tijdelijk zag. Campbell Barr staat in de traditie van de tweede golf van Afro-Caribische mensen die een leven hebben opgebouwd in Costa Rica. Een prachtig elegante en evenwichtige zwarte vrouw, ze heeft een politieke staat van dienst die verbazingwekkend is voor een 54-jarige. Campbell Barr, een econoom van opleiding, stond aan het hoofd van verschillende organisaties, waaronder het Centre for Women of African Descent, The Alliance of Leaders of African Descent in Latin America and the Caribbean, en het Black Parliament of the Americas. Ze is ook betrokken bij de denktank in Washington D.C., The Inter-American Dialogue. Ze is mede-oprichter van de National Party, PAC (Citizens' Action Party) en ze stelde zich in 2010 en 2014 kandidaat voor het presidentschap. Campbell Barr, een lange tijd pleitbezorger voor raciale en gendergelijkheid, schuwt het publieke debat over moeilijke onderwerpen, waaronder Cocori, het verplichte verhalenboek voor basisschoolkinderen in Costa Rica waarin een Sambo-achtige zwarte jongen uit Limon wordt afgebeeld die met apen praat en verliefd wordt op een jong blond meisje met blauwe ogen. Geconfronteerd met doodsbedreigingen en een patriarchaat dat een einde wilde maken aan haar buitengewone politieke afkomst, won Campbell Barr uiteindelijk de strijd om het aanstootgevende boek uit het nationale curriculum te verwijderen. Beroemd om haar onwankelbare vermogen om de waarheid tegen de macht te spreken, is Campbell Barr's meer intieme leven als zwarte vrouw met een enorme wereldwijde zeggenschap minder bekend. Als moeder van twee dochters, Tanisha en Narda en grootmoeder van Amara en Maalika, is Campbell Barr een boeiende verteller wiens basis ligt bij haar Caribische voorouders. Ik had onlangs de eer om met haar te gaan zitten in haar nieuwe vice-presidentiële suite in de Casa Presidential om wat perspectief te krijgen op de vrouw die zoveel mensen willen leren kennen. ESSENCE: Uw politieke staat van dienst is goed ingeburgerd en het is duidelijk dat u een weg heeft gesmeed die u op dit punt heeft gebracht als zowel vice-president als staatssecretaris - een primeur in veel opzichten. Lezers van ESSENCE zijn ook geïnteresseerd in jou als vrouw van Afro-afkomst. Bespreek uw gezin en opgroeien in Costa Rica EPSY CAMPBELL-BAR: Ik ben opgegroeid in een traditioneel gezin met mijn vader en moeder. Ik ben de vierde van zeven broers en zussen, vijf vrouwen en twee mannen. We groeiden op in de hoofdstad San Jose, waar we altijd een minderheid waren. Ik was zo'n beetje de enige zwarte op de basisschool en de middelbare school. Door de visie van mijn ouders op ons kreeg ik de kans om mijn academische opleiding te combineren met muziek en sport. Ik speelde saxofoon en fluit en hield van hardlopen en volleybal en softbal. Wat voor mij indrukwekkend was, was het feit dat mijn vader werk combineerde met zijn eigen opleiding, hij behaalde zijn eigen middelbare schooldiploma en hoger onderwijs terwijl hij zijn kinderen opvoedde.

Met dank aan Epsy Campbell Barr



Epsy Campbell Barr met broers en zussen

ESSENCE: Wat was uw relatie met uw ouderen? Wat waren enkele favoriete verhalen, liedjes, lessen van je grootouders? Mijn beide grootmoeders zijn overleden voordat ik zelfs maar geboren was. Mijn grootmoeder van vaderskant was echter erg belangrijk in mijn opvoeding omdat ik haar naam draag en mijn vader zei altijd dat ze erg sterk en vastberaden was; Ik voelde altijd dat er iets van haar geest in mij leefde. Mijn tweede naam is naar de grootvader van mijn moeder, ik heb niet het gevoel dat dit toeval is. Ik heb het gevoel dat ik bedoeld was om iets groters voort te zetten dat rechtstreeks van mijn voorouders komt. Mijn grootvader van mijn vaders kant was een muzikant en had altijd veel verhalen te vertellen, ik herinner me hem als een belangrijke aanwezigheid in mijn jeugd. ESSENCE: Beschrijf je formele opleidingstraject. CAMPBELL BAR : Ik ging naar de Franse middelbare school hier in Costa Rica (Liceo Franco Costarricense) maar studeerde af aan een meisjesinstelling (Liceo de Senoritas). Direct daarna begon ik architectuur te studeren aan de Universiteit van Costa Rica, maar stopte ermee omdat ik op zeer jonge leeftijd (20 jaar) zwanger werd van mijn eerste dochter. Ik ging uiteindelijk terug naar de universiteit toen mijn dochters ouder waren en mijn diploma economie haalden. Ik heb ook een masterdiploma van de Universiteit van Cadiz in Spanje in politiek management. ESSENCE: Deel een bepalend moment in je leven. CAMPBELL BAR : Zwangerschap en de geboorte van mijn eerste dochter was waarschijnlijk het moment dat mijn leven voorgoed veranderde. Ik had veel plannen om te reizen, studeren en een miljoen dingen te doen waar jonge mensen van dromen, maar met haar veranderde mijn plannen voorgoed en bracht me uiteindelijk waar ik nu ben. ESSENCE: Wat was je eerste baan/vroege carrière? CAMPBELL BAR : Mijn eerste baan was als verkoper in een elektronicawinkel. Ik was ook een basisschoolleraar, een reisagent en een manager in een paar hotels toen ik jonger was. Daarna begon ik mijn carrière als activist door de NGO-wereld te betreden, waar ik begon te werken bij een milieuorganisatie. ESSENCE: Beschrijf de gemeenschap waarvan u denkt dat u het meest deel uitmaakt van Costa Rica. Welke gemeenschappen denk je dat je hebt gediend en zult dienen? CAMPBELL BAR : Cultureel natuurlijk, de zwarte Costa Ricaanse gemeenschap. Toen ik een meisje was, nam ik deel aan activiteiten met andere zwarte kinderen en alle ouders kenden elkaar. Toen ik een tiener was, verhuisden we naar Moravië (in het noordelijke deel van de hoofdstad) en ik ontwikkelde een gevoel van verbondenheid omdat ik ouder en bewuster was. Uiteindelijk, toen ik terug naar San Jose verhuisde, woonde ik daar met mijn dochters en toen verhuisden we naar Coronado (een andere stad in het noorden van de hoofdstad) waar ik mijn eerste huis kocht. Mijn dochters en ik hebben er 10 jaar gewoond. In termen van gemeenschappen die worden bediend, is mijn actie altijd gericht op de mensen die in armoede leven, omdat zij de vergetenen zijn. Ik richt me ook op vrouwen, vooral meisjes, omdat er nog steeds een grote kloof is in de kansen die we als vrouwen krijgen, vooral vanaf het moment dat we opgroeien. ESSENCE: Welk persoonlijk verhaal motiveerde je activisme onder Afro-afstammelingen? CAMPBELL BAR : Het verhaal van Rosa Parks vond ik altijd het meest indrukwekkend; dat beslissende moment in de bus betekende dat ze zichzelf kon rechtvaardigen en dat ze ons allemaal rechtvaardigde. Hier is Latijns-Amerika [en in Costa Rica in het bijzonder], de verhalen die we hoorden over de bevrijding van zwarte mensen waren altijd erg gericht op die van zwarte mensen uit de Verenigde Staten. Bewegingen als The Black Panther Party en personages als Malcolm X en Dr. Martin Luther King, Jr. waren altijd belangrijke referenties voor ons. ESSENCE: Wat is je favoriete boek, muziek? CAMPBELL BAR : Mijn favoriete muziekgenres zijn salsa en reggae. Ik hou van de muziek van Bob Marley. Mijn favoriete boek dat ik de afgelopen jaren heb gelezen is waarschijnlijk Sintels van de Hongaarse schrijver Sandor Marai. Ik ben een fervent lezer en heb in mijn leven veel boeken gelezen, dus het is moeilijk om er één uit te kiezen. ESSENCE: Waar reist u het liefst? CAMPBELL BAR : Overal waar de oceaan is, vooral de Zuid-Caribische kust van Costa Rica. ESSENCE: Beschrijf een typische dag in je leven in deze nieuwe functie. CAMPBELL BAR : Ik ga heel vroeg van huis en heb twee rollen te vervullen. Eerst ga ik naar het ministerie van Buitenlandse Zaken waar ik als staatssecretaris of Canciller werk. Daar heb ik talloze vergaderingen over het buitenlands beleid van het land en het werk van onze diplomatieke macht, verspreid over de hele wereld. Op een bepaald moment in de middag ga ik naar het presidentiële huis (ons equivalent van het Witte Huis), waar ik de taken op me neem als eerste vice-president, waaronder het coördineren van een verscheidenheid aan verschillende onderwerpen en teams. Ik ben ongeveer om 19.00 uur thuis. Soms organiseer ik extra werkvergaderingen bij mij thuis. Ik ben een geweldige kok en vind het heerlijk om mensen te ontvangen (volgens haar zus Shirley is ze het meest bekend om haar zeevruchtensoep en rijst en bonen in Caribische stijl) ESSENCE: Wat zijn je wereldwijde hoop en angsten als je naar de wereld kijkt? CAMPBELL BAR : Mijn hoop is op een wereld zonder oorlog, wat ik in vrijwel elke context onaanvaardbaar vind. Ik hoop ook op een wereld waar iedereen de minimale voorwaarden heeft om zijn eigen geluk op te bouwen, inclusief water, huisvesting, voedsel en energie. Ik wens ook een wereld waarin meisjes zich gelijk voelen aan jongens en mannen. Mijn grootste angst is een nucleaire oorlog of dat we de planeet vernietigen door ons buitensporige materialisme. ESSENCE: Wie komt er in jouw traditie op als jonge Afro-Tica feministe en activist? CAMPBELL BAR : Pamela Cunningham (die heeft gewerkt met het Centro de Mujeres Afro en Proyecto Caribe. Ze runt momenteel de Facebook-groep Costa Rica Afro), is een goed voorbeeld van een jonge vrouw die zich zeer bewust is van intersectionaliteit en verschillende vormen van discriminatie. ESSENCE: Heb je plannen om een ​​memoires te schrijven? CAMPBELL BAR : Ik heb er altijd over nagedacht, maar heb op dit moment geen concrete plannen. Ik zou ook graag korte verhalen schrijven over mijn levenservaringen. ESSENCE: Kunt u een verklaring/reflectie geven over de lezing van Angela Davis hier aan de Universiteit van Costa Rica afgelopen maart? CAMPBELL BAR : Het belangrijkste dat ik van een vrouw als Angela Davis krijg, is het feit dat ze de dimensies van geslacht, ras en klasse kon verwoorden. Als Afro-Latina's hebben we door haar werk de kans gekregen om academische, theoretische taal achter ons activisme te hebben. ESSENCE: Wat vind je van Cuba's twee nieuwe vrouwelijke vice-presidenten van Afro-afkomst? CAMPBELL BAR : De Cubaanse context is heel anders omdat de opkomst van deze vrouwen niet via een populair verkiezingsproces verliep. Ik heb echter het gevoel dat het veel zegt over de vertegenwoordiging van historisch onzichtbare bevolkingsgroepen in Cuba, met name zwarte Cubanen en specifiek zwarte Cubaanse vrouwen. ESSENCE: Welk(e) boek(en) ben je nu aan het lezen? CAMPBELL BAR : Methode van Obama door Rupert L. Swan en Labyrinth of the Spirit door Carlos Ruiz Zafon. ESSENCE: Waar vind je je persoonlijke inspiratie? CAMPBELL BAR : Mijn belangrijkste inspiratiebron komt van mijn voorouders en van mijn grootmoeder Epsy die veel probeerde te doen en het niet kon bereiken omdat ze heel jong stierf. Ook van mijn vader, die met zo weinig veel kon doen. ESSENCE: Wie zijn jullie heldinnen/helden? CAMPBELL BAR : Mijn eerste held is mijn vader. Harriet Tubman is mijn heldin omdat ze de kracht had om haar omstandigheden te overwinnen, maar terwijl ze zoveel anderen hielp. ESSENCE: Een oprechte wens voor uw tijd op kantoor? CAMPBELL BAR : Dat mijn werk en dat van deze regering kan dienen om het leven van alle Costa Ricanen te verbeteren. ESSENCE: Hoewel ik geen politiek zei, deel alsjeblieft je 10-jarenplan CAMPBELL BAR : Ik ben van plan te blijven streven naar het verbeteren van de levensomstandigheden van degenen die het minder hebben, en om te strijden voor de gelijkheid van mensen van Afrikaanse afkomst over de hele wereld. Ik sluit de mogelijkheid niet uit om in de toekomst opnieuw president te worden. ESSENCE: Dit is je Michelle Obama-moment - hoe pas je je aan de roem aan? CAMPBELL BAR : Ik zorg ervoor dat ik onthoud dat dit tijdelijk is en probeer mijn voeten op de grond te houden om te voorkomen dat dit naar mijn hoofd stijgt. ESSENCE: Als je wat advies zou kunnen geven aan jonge, afro-afkomstige vrouwen in de wereld, wat zou je dan zeggen? CAMPBELL BAR : Het beste advies is om je in staat te voelen om alles te bereiken wat je maar kunt bedenken, en elke dag het huis uit te lopen met dat in gedachten.





De speler laden...

Lees verder

Nieuws
President Joe Biden bezoekt Tulsa, Oklahoma om Gr...
Cultuur
Ashley C. Ford toont de kracht van kwetsbaarheid in haar...
Liefde & seks
Middelbare schoolvrienden werden geliefden, Nia en Shakeel's Vinear...
Geld & Carrière
Billboard Magazine's 'Executive of the Year' Jamila Thomas...
Kunst
Barack en Michelle Obama gaan terug naar Chicago om nati...