Lifecoach en bestsellerauteur Lisa Nichols schreef haar aankomende boek, Abundance Now, toen ze zich realiseerde dat haar gewicht haar van haar beste leven afhield. Ze onthult de emotionele genezing die ze moest ondergaan voordat ze meer dan 50 pond liet vallen.
Ik heb vrijuit mijn reis gedeeld om mijn zoon in een handdoek te wikkelen toen ik geen luiers kon betalen. Ik heb mijn verhaal verteld over hoe ik uit een gewelddadige relatie kwam en een bijdrage kon leveren aan Het geheim en mijn eerste miljoen dollar verdienen. Ik heb bekend dat ik de Engelse les niet heb gehaald voordat ik een bestsellerauteur werd. Maar mijn gewicht, iets dat je gemakkelijk kon zien, was niet iets waar ik ooit over sprak - zelfs als God tegen me fluisterde, zou ik zwarte vrouwen helpen om af te vallen ondanks
zelf nog niet loslaten.
Afgelopen december zat ik op het podium van De Steve Harvey-show anderen helpen zich voor te bereiden op hun goede voornemens voor het nieuwe jaar. Een vrouw stond op en vertelde over haar strijd met haar gewicht. Ik had het gevoel dat ik een bedrieger zou zijn als ik haar niet zou ontmoeten waar ze was. Ik was niet klaar om mijn schaalnummers te delen en zei alleen: ik ben vastbesloten om 45 pond te verliezen tegen mijn volgende verjaardag in mei. Ik had de wereld iets verklaard waar ik privé mee worstelde.
DE PONDEN WIJZIGEN
Ik ben een groot deel van mijn volwassen leven meer dan 210 pond geweest. En als je gewicht goed draagt, kun je jezelf voor de gek houden door te geloven dat je het niet erg vindt om het te dragen. Ik realiseerde me vorig jaar dat ik het niet meer wilde dragen.
Ik was niet altijd een grote meid. Op school rende ik een baan en was een staatskampioen hordeloper. Tot mijn vroege twintiger jaren had ik een lichaam zoals dat van Serena Williams. Ik was buit, een kleine taille en C-cups. Er gebeurden twee dingen met dat lichaam. Eerst had ik veel seks op zoek naar een beetje liefde. Ik dacht dat seks leidde tot liefde en huwelijk. Na een paar keer van liefde die na seks niet kwam opdagen, trok ik een jas aan om mezelf te beschermen, wat één laag gewicht was. Ik was emotioneel niet volwassen genoeg om een gezonde grens met seks te stellen, en het was zo pijnlijk om me gebruikt te voelen. Met mijn dikkere lichaam hield mijn buit het verkeer niet tegen. Jongens begonnen me te vertellen, je hebt een mooie glimlach. Het is omdat mijn kont van oost naar west was gespreid. Ze hadden alleen mijn glimlach om naar te kijken, maar het voelde alsof het werkte - ze konden eindelijk mijn persoonlijkheid zien.
Het tweede dat bij dat lichaam hoorde, waren ongemakkelijke relaties met sommige vrouwen. Met mijn lichaam en charisma werd ik soms als een bedreiging gezien. Dus ik kwam meer aan en er trad een valse oplossing op. Niemand gaf me een handleiding voor dat lichaam, dus ik ruilde het in voor een jas die ik aankon.
DE FEITEN GEZIEN
Met meer om van te houden, heb ik veel succes behaald. Maar als ik een supervrouw was, was mijn gewicht mijn kryptoniet. Meer dan 57 procent van de Afro-Amerikaanse vrouwen is zwaarlijvig, maar we beschouwen onszelf niet als zwaarlijvig. Toen ik klaar was om beter in vorm te komen, ging ik naar een holistische arts en betaalde $ 2.000 voor een volledige lichaamsanalyse. Ze zette me op Skype en zei: ik wil dat je naar pagina tien bladert in dit 27 pagina's tellende document. De grafiek gaf een reeks cijfers voor overgewicht, obesitas of morbide obesitas. Het bereik voor morbide obesitas begon bij 35. Ik keek naar mijn nummer. Het was 38. Ik keek naar mijn lichaam; Ik had me die dag behoorlijk sexy gevoeld. Maar toen drong de realiteit van mijn gezondheid langzaam tot me door en huilde ik. Ik was boos op mezelf dat ik dit had laten gebeuren.
Mijn gewicht leidde ook tot andere gezondheidsproblemen. Meer dan tien jaar geleden werd bij mij slaapapneu vastgesteld. Degenen die aan deze aandoening lijden, stoppen met ademen of nemen oppervlakkig adem tijdens de slaap en worden ofwel volledig wakker of gaan naar een lichter slaapniveau. Ze lopen risico op een hartaanval, beroerte en hoge bloeddruk. Ik woog 225 pond tijdens mijn eerste test en werd 62 keer wakker in een uur. Tien jaar lang dreigde ik elke nacht te sterven, en ik rustte nooit. Vorig jaar riep ik in tranen uit, God, ik wil gewoon een volledige nachtrust. De onhandige slaapmachine minimaliseerde ook het binnenlaten van mannen in mijn ruimte - een andere laag van de jas die barrières opleverde voor mensen om dicht bij me te komen.
Ik begon om leiding te bidden. Ik zei: God, hoe kan ik meer verantwoordelijk zijn en op een betere manier leiden? Ik voelde de geest tegen me fluisteren: Ontwerp je lichaam zodat het je levensdoel waarmaakt. Het was duidelijk dat ik de kilo's moest laten vallen, zodat mijn lichaam het hulpmiddel kon zijn om mijn doel te verwezenlijken. Ik had ze nog nooit zo nauw met elkaar verbonden.
De tweede vraag die ik stelde was: God, wat zou mij tegenhouden? Ik ben koppig, dus ik moet weten hoe ik mezelf in de weg kan staan. Het antwoord dat ik hoorde was: je leven zal niet lang genoeg zijn omdat je niet voor je gezondheid hebt gezorgd. Ik was geklonken.
Als je eenmaal ontwaakt bent, kun je niet meer weten wat er wordt onthuld. Ik realiseerde me dat ik in een positie was om anderen te leiden, maar had stilletjes een gevaarlijk idee vergoelijkt om je gewicht goed te dragen. In december wist ik dat het tijd was voor verandering. Ik wilde God niet teleurstellen.
DE INNERLIJKE WORKOUT De speler laden...
We kennen allemaal het recept voor gewichtsverlies: eet beter en zweet. Waar we onbewust naar op zoek zijn, is de genezing die we moeten doen om blijvende verandering teweeg te brengen.
Toen ik afvallen als een emotionele reis begon te beschouwen, moest ik tot de kern gaan van waar mijn gewicht me tegen beschermde. Het is niet allemaal een lijdensweg. Het gewicht gaf me iets! Ik kon in een kamer verschijnen en ik wist dat de vrouwen me aardig zouden vinden omdat ik Moeder Aarde vertegenwoordigde. Ik had persoonlijkheid en ze wisten dat hun mannen me niet wilden. Als een man mij koos, koos hij mij buiten mijn lichaam.
Ik had een emotionele jas van 50 pond aan waarvan ik dacht dat het anderen gemakkelijk maakte om me te accepteren. De prijs van die jas was mijn persoonlijke vreugde en een goede nachtrust. Ik besloot het jasje af te werpen en al mijn kracht terug te nemen.
In december begon ik dagelijks met sporten en in januari hielp ik met de lancering van Non-Negotiable 90 (nn90.net), mijn toewijding aan fitness, met mijn coach, Anthony Elfonzia. Ik schrok terug van toegeeflijk voedsel zoals brood en at aanzienlijk kleinere maaltijden. Ik zou een maaltijd nemen die ik vroeger at en die in drie porties sneed en zes keer per dag at. Mijn maag begon te krimpen.
Toen ik mijn lichaam begon te bewegen, bewogen ook mijn emoties. Toen ik dieper inging op andere oorzaken van mijn gewichtstoename en waarom ik op de kilo's was gebleven, werd ik eindelijk geconfronteerd met mijn grootste angst: verlating. Ongeveer tien jaar geleden bood een vriend van een vriend aan me een body reading te geven, die mijn leven tot dusverre beoordeelde door mijn gelaatstrekken te bestuderen. Ze vroeg: wat is er gebeurd toen ze 28 was? Ik was geschokt. Ze voegde eraan toe: Je lichaam is gezond. Je gewicht is allemaal emotioneel. Er is iets gebeurd toen je 28 was en je stopte. Ik zei: ik weet het niet. Ik zal er over nadenken. Ik wist de hele tijd wat er gebeurde.
Ik was 28 toen de vader van mijn zoon naar de gevangenis ging. Dat was voor mij de grootste vorm van verlating. Mijn zoon is 20. Ik heb al duizend keer gezegd, ik ben er overheen. Elke keer dat ik het zei, hoopte ik mezelf daaraan te willen wijden. Ik heb mezelf nooit in de steek gelaten. Ik heb nooit gezegd dat ik bang ben dat onze zoon een zwarte jongen zou zijn in South Central zonder jou. Ik heb nooit gezegd dat ik een toekomst voor ons zag en ik ben boos dat je het systeem probeerde te omzeilen. Ik heb nooit gezegd dat ik van je hield. Nooit.
Het was tijd om af te rekenen met verlating en andere zaken die mijn gewicht op peil hielden.
Toen een dierbare vriend me vroeg: Waarom wil je deze pijn niet aanpakken? Ik zei: als ik ga liggen en huilen, weet ik niet of ik zal opstaan. De pijn zit me al 20 jaar. Hij zei: Vertrouw op jezelf. Ik deed. Ik ging ermee liggen en huilde het uit, en op 12 januari van dit jaar belde ik de vader van mijn zoon en deelde eindelijk mijn gevoelens. We huilden, en het was het meest genezende en mooiste wat er was. Ik schokte hem en bevrijdde me!
Ik nam nooit de tijd om mijn pijnen aan te pakken. Ik heb het boek No Matter What geschreven en ben nooit meer gestopt. Wat ik me realiseerde was dat er in een hoe dan ook toestemming is om niet te genezen. Je krijgt geen extra krediet als je terugkaatst met een interne splinter die niemand kan zien. Omdat je erin slaagt om pijn in je ruimte te verdoezelen of meesterlijk te produceren, betekent niet dat het niet verdient om te worden genezen. Mijn zuster, wees niet bang om genezing te zoeken. Genees de emoties en haal de kracht uit je verhalen. Je zult sterker zijn.
EEN NIEUWE DAG
Ik ben niet afgevallen omdat ik niet van plan ben het te vinden. Het loslaten van het gewicht was intern en extern. Ik sportte elke dag minstens 15 minuten, vaak in mijn slaapkamer. In februari was ik mijn eerste 30 pond kwijt. Ik werd op een ochtend wakker en voelde me anders. Ik zei, ik denk dat ik vannacht heb geslapen. Ik had het gevoel alsof ik weer op aarde was beland. Die maand gebeurde er ook iets anders: mijn sleutelbeen kwam tevoorschijn. Mijn nek had een eigen ketting. Het zijn mijn favoriete nieuwe sieraden.
Ik was er zeker van dat er de vrouw was die ik zelf ken in de vrouw die ik was geworden. Mijn voorouders hebben niet meegemaakt wat ze voor mij hebben gedaan om in bescherming te leven. Ik word verondersteld zo groot mogelijk te spelen. Pas toen ik toegaf wat het gewicht me gaf, kon ik het loslaten.
Geen enkele vrouw wil het einde van haar leven bereiken, zittend in haar schommelstoel en zeggend: ik heb niet alles gegeven. Ik wilde niet sterven terwijl ik nog iets in me had omdat ik mijn pijn niet onder ogen durfde te zien. Je bent niet bang om te sterven als je goed leeft. Ik liet het gewicht los zodat ik mijn opdracht kon waarmaken.
Er was moed voor nodig om tegen mijn pijn te zeggen: ik heb je aangesproken en je vrijgelaten. Mijn genezing vandaag ziet eruit als 53 pond weg, een prachtig sleutelbeen en een goede nachtrust
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in het juli-nummer van ESSENCE magazine, in de kiosk 12 juli!
